Uitizcht kamer Recent kregen we het verlies van Umberto Eco te verwerken, dus we beginnen deze blog met 1 minuut stilte. Zoals deze wijze meneer eerder zei: “Italy is not an intellectual country. On the subway in Tokyo everybody reads. In Italy, they don’t. Don’t evaluate Italy from the fact that it produced Raphael and Michelangelo“.

Right. Tokyo dus. Met 8 à 9 miljoen inwoners in de stad en met meer dan 30 miljoen inwoners in de agglomeratie merken we hier eerst en vooral op, en geloof het, of geloof het vooral niet, dat het hier bijzonder veilig is. Enfin, het voelt hier toch alleszins als een veilige stad aan, en naar mijn bescheiden mening (zonder de relevante en meest recente statistieken bij de hand te hebben), is het dat ook. En erg netjes.

Waarom sommige mensen hier met een mondmaskertje rondlopen, het is me een raadsel, die hebben zeker nog nooit in de Wetstraat rondgewandeld. Alles verloopt hier ordelijk: netjes aanschuiven en niet voorsteken, dat soort ouderwetse maar deugdzame toestanden.

En dan het metrosysteem: wow. Een wereldje apart. Hele mensenmassa’s lezen er (inderdaad) netjes hun boek, knappen er een klein uiltje Tokyo - Metroof een ferme oehoe (na een bijzonder slopende werkdag), trachten er enigszins te ontnuchteren na een iets te enthousiaste after-work drink alvorens thuis bij moeder de vrouw binnen te waaien, en misschien nog het meeste van al: zijn er verwoed in de weer met hun twee of drie smartphones. Naar mijn (immer bescheiden) mening is het metrosysteem hier vooral een erg ingewikkeld systeem. De eerste twee dagen hebben we gelukkig de vriendelijke hulp gekregen van enkele sympathieke omstaanders, anders was een en ander wellicht niet geëindigd in de wijk die we voor ogen hadden.

Maar goed, we zijn hier natuurlijk om de stad te verkennen, én om te lopen. En dat kan hier voluit, bv. in het Yoyogi-park, dat gelukkig net iets groter is dan aangegeven op de website van de Metro (“54 square meters”). Observatie: de mensen vinden het hier fantastisch om bloesems uitvoerig te bekijken en uitgebreid te filmen.  Kwaad zal het wel niet kunnen, denk ik. Enfin, een kilometer of vijf gelopen, en (hout vasthouden), geen grote problemen, Tokyo - Bloesemgeen kwaaltjes, etc. niets te rapporteren.

En à propos, de massages verdienen hier een bijzonder warme aanbeveling.  Zowat overal in de stad vlot en geheel legaal te verkrijgen, aan bijzonder democatische prijzen, je kan er niet voor sukkelen, en tot nu toe: van topkwaliteit, deugddoend voor wie er een slopend marathonschema op heeft zitten, en soms wel ietwat pittig, dus nadien is het even bekomen, maar goed.

Op het programma: richting Expohal om daar startnummer & t-shirt af te halen. Normaliter is de expohal het walhalla voor de rechtgeaarde hardloper: nieuwe varianten loopschoenen, nieuwsoortige sportvoeding & drank, nieuwe gadgets, you name it.  Jt-shirte kan er steeds nuttige, minder nuttige, en ronduit onnuttige nieuwigheden bewonderen en bekritiseren.

Helaas, niet zo, deze keer: een eerder klein  geschapen expohalletje, erg druk en veel te luid, en  het overgrote deel van de standjes was enkel in het Japans bestudeerbaar, dat schoot niet erg op, moet ik eerlijk toegeven, en dus er maar in sneltreintempo doorheen gewalst.

In Tokyo valt behoorlijk wat te zien, en primadeluxe: bijna alles kan met een kort loopje worden gecombineerd, Tokyo - emperial palacezoals bv. een bezoek aan het Keizerlijk Paleis (in de volksmond ook wel “Kokyo” genoemd), en het park daarrond, in de buurt Chiyoda.

Goed begonnen, en dus half gewonnen, maar na een poosje werden we er door een geüniformeerde meneer (in het Japans) attent op gemaakt dat enkel een flinke wandelpas aan de orde was. De toon kon eerder assertief genoemd worden, dus in alle wijsheid werd besloten om elke vorm  van discussie en debat achterwege te laten, en pas om het hoekje terug te beginnen lopen.

Tussendoor natuurlijk ook even aandacht voor de meer wereldse zaken, zoals een avondlijk bezoekje aan Shibuya, een shopping centrum Tokyo Cityén een pittoreske uitgaansbuurt in Tokyo. Tot dan toe hadden we enkel rustige plaatsen gezien in Tokyo, dus ik vond Tokyo véél rustiger dan ik op voorhand had durven vermoeden.

Met Shibuya veranderde dat dus: voor het eerst de hectiek gezien van massa’s volk, veel te veel lawaai en kabaal, en lichtreclames all over the place.  Over de lokale specialiteit, de love hotels, daar doen we maar beter zedig het zwijgen toe. Laat ons dit gevoelige onderwerp misschien beperken tot de bijzonder boeiende, maar ook omstreden studie uit 2013 :

“A 2013 study showed that couples’ selections of rooms at love hotels were made by women roughly 90% of the time”.

Die studie heeft namelijk voor veel verwarring en ambras gezorgd, het was volstrekt onduidelijk of 90% van de dames altijd besliste, en 10% van de dames nooit besliste, dan wel, of 100% van de dames 9 keer op 10 besliste, en 1 keer op 10 de man liet kiezen; wat toch een heel verschil uitmaakt, in deze optiek. Maar goed, 2013 ligt ver achter ons, laat ons deze discussie niet heropenen.

Op een parkje meer of minder kijken we hier niet, dus vandaag naar Ueno, ook een fijne buurt, en zoals de betere reisgids het al aangeeft : Tokyo - Tempel“Ueno is vooral bekend vanwege het Uenopark“. Geloof het, of geloof het niet, maar dit park is opgericht door een Nederlander: “Er staat een borstbeeld van de Nederlandse arts A.F. Bauduin, die veel betekend heeft voor de medische wetenschap in Japan en mede de aanzet heeft gegeven tot het oprichten van het Uenopark”.

Wàt hij dan precies betekend heeft voor de medische wetenschap in Japan, daar hebben wij het raden naar, en dat valt geheel en al buiten het bestek van deze blog. In ieder geval: Uenopark was een ideaal parkje om een km of 5 te lopen. Nog steeds geen blessures en geen kwaaltjes te melden, dus dat is primaprima in de steeds weer opnieuw spannende uren voor de marathon.

En hoe zit het ginder dan met het eten, vragen de rasechte Bourgondiërs onder dit selecte lezerspubliek zich wellicht al een hele tijd af? Wel, tTokyo - Foodot voor deze avond, luidde het antwoord: gemiddeld, de ene keer al wat beter en gezonder dan de andere keer.  Maar bij wijze van “happy end” : daar is tijdens een bijzonder fijne avond met Stijn Nauwelaerts, de coach van de enige echte Kathelijne Verboomen, op wel bijzonder drastische wijze verandering in gekomen.  De naam van het restaurant in kwestie kan ik helaas niet verklappen (want ik ken de naam niet), maar het was er uiterst verzorgd, authentiek, primadeluxe, en toppie toppie !

Nu bedtijd. Nog twee keertjes slapen. Good night !

====

Advertenties