mangoman“Eat & Run”, is een fantastisch boek van Scott Jurek over ultralopen & plantaardige voeding. Wat een verhaal.  In één keer uitgelezen. Maar helaas: dat is slechts één verhaal. En zo vaak zie je de (hardnekkige !) mythe nog opduiken dat je vlees absoluut nodig hebt om al je vitamines en mineralen binnen te krijgen. Als normale mens van euhm, vlees en bloed, en al zeker als je vaak en intens sport.

Ik dacht: dat gaan we eens uitvlooien.

Tijdens die zoektocht ontmoette ik Claes Jansson. Claes is een Zweedse sportieveling, 47 lentes jong.  Claes blikt – speciaal voor ons ! – terug op zijn sportieve track record. Op het leven. En op zijn switch naar 100% plantaardige voeding.

Als kind was de kleine Claes wat we in de volksmond zouden noemen een echte waterrat. Zodra de kans zich voordeed, plonsde hij het water in. Hup. Daar was  geen moedelieveren aan. Later kwam daar ook de liefde voor het skiën bij. Claes deed niet wat de andere kids van zijn leeftijd deden, in Zweden dan toch: ijshockey en voetbal. Liever geen teamsporten. En sporten “onder dwang”, dat werkte niet voor Claes. “Spelen” en “plezier” waren de sleutel tot beweging.

Op zijn 21ste verhuisde Claes naar Stockholm, waar hij voor een fotografiebedrijf ging werken.  rotterdam marathon 2016 peuh detailDaar werkte een fanatieke hardloopster, Conny, die een team wou opstarten voor een marathonestafette, en, u raadt het nooit?  Inderdaad, men kwam één persoon te kort. Die eerste ervaring, amper 7 km hardlopen, was confronterend. En toch, een heel fijne ervaring. 

En, beste lopers, u weet hoe dat gaat: van het een komt dan het ander.

Zes maanden later was er al de halve marathon van Stockholm, volbracht in de mooie eindtijd van 1u52. Knap werk.

En toen, onvermijdelijk, the real stuff, zijnde de Stockholm Marathon, één jaar later, in 1997. Bij die eerste marathon liep Claes 3u23.  Chapeau.

Een runners high om U tegen te zeggen.

Toen kwam de volgende grote uitdaging, de “Ironman”. 3,8 km zwemmen, 180 km fietsen, en als je tegen dan nog niet moe bent: 42.2km hardlopen. Claes was altijd al een waterrat geweest, maar 3.8 km zwemmen, dat was niet evident. Claes en een vriend mochten beginnen trainen … bij het jeugdteam van de lokale zwemclub. Die kids zwommen hen er vierkant uit. Pijnlijk, pijnlijk. Maar na een jaartje trainen begon het te lukken. In 1999 stond de eerste Ironman dan op het programma. Finish in 11 uur, en met tranen in de ogen van geluk.  En van pijn, en miserie.

Nu komt de kat op de koord. Toen werden alle elementen van de training grondig geanalyseerd. En zo kwam voeding aan bod. Claes las uitgebreid over training, herstel, testen en … gezonde voeding.

Tot dan was Claes alleseter. In die tijd werd er al eens (lachend) over vegetarische voeding gesproken, maar het was zeker nog niet mainstream. Eerder iets voor de echte diehards.

Pauze. Tussen 2003 en 2008 was er een sport-break. De sport begon teveel om de prestaties te gaan, te weinig om de fun. Het was teveel moeten geworden.  In 2008 trouwde Claes en hij verhuisde naar Nederland waar zijn vrouw woont.

Van het een kwam – wéér – het ander, en Claes begon te werken voor Shimano, en wat doe je dan ? U mag eens raden ? Weer fietsen, natuurlijk.  Maar met meer plezier, het was weer leuk. Omdat veel van zijn collega’s oude wielrenners of triatleten waren, werd er heel veel gesport, en na een tijd begon Claes weer meer te lopen.

leukdittriathlonIn 2009 bezocht Claes een oude vriend in Zweden, hij vertelde over zijn (plantaardige) smoothies en legde uit waarom hij veel beter op zijn eetgewoontes was gaan letten.

Hij vertelde dat hij zich in no time veel beter was gaan voelen …  Hij vond dat Claes het een kans moest geven, gezonde en plantaardige voeding.  En waarom ook niet, dacht Claes! Groene smoothies als ontbijt ? Moet kunnen.

Amper één week later was Claes helemaal overtuigd. Verkocht. Voor het leven. Merkwaardig toch. Hoe kon het in hemelsnaam dat fruit en planten zo’n (positieve) invloed hebben op het leven van de (doorgedreven) sporter? En hoe zat het dan met proteïnes, ijzer, calcium enzovoort ? Claes begon (opnieuw) te lezen over dit onderwerp. Dit keer de focus gericht op plantaardige voeding.  Dat was geen kleine shock. Het bleek dat plantaardige voeding niet alleen voldoende voedingsstoffen geeft, maar zelfs veel beter is. Voor iedereen, ook voor sporters. Toen viel het kwartje. Dat plantaardige voeding niet alleen beter is voor de prestaties van één sporter.  Maar dat het de mensheid vooruit kan helpen: veel beter voor het milieu, en oh, klein detail, er worden jaarlijks miljarden dieren gedood, omdat wij honger hebben. En omdat wij dat lekker vinden. Huh ?

Trainen, herstel en voeding zijn drie cruciale pilaren van succes in de sport. Het is merkwaardig hoe onderbelicht dit blijft, bij veel sporters.  IronmanVeel sporters weten zo ongeveer alles over verschillende trainingsmethoden, hoe veel watt/kg ze kunnen presteren, wat hun rusthartslag is, waar het omslagpunt ligt, etc.

Maar dan zo weinig inzicht in de voordelen van een gezond en plantaardig voedingspatroon?

Vreemd. Claes besloot het daar niet bij te laten, en wilde méér weten, hij besloot Plant Based Nutrition te gaan studeren, in de US, aan Cornell University.

Een lange en moeilijke studie. Maar kort samengevat voor de eenvoudige leek, zoals u en ik: het is erg belangrijk dat het herstel van de sporter goed ondersteund wordt door de juiste voeding. Een dieet gebaseerd op planten is ideaal daartoe: vol antioxidanten en met de juiste mix van macronutrienten. En als je maar voldoende energie opneemt, krijgt je automatisch de juiste voedingsstoffen binnen, en in voldoende mate. Kleine nuance, wat hiermee bedoeld wordt is dus : Whole Foods Plant Based Food. Frietjes en coca cola zijn ook plantaardig, als u per se uw punt wil maken. Een aantal straffe mannen dienen als rolmodel : Brendan Brazier, Rich Roll en Scott Jurek !

Terug over naar de sport. Het begon te dagen bij Claes, dat hij nog nooit een ultramarathon gelopen had! Oeps. Op zich klopte het plaatje nu wel: als je ouder wordt, niet sneller, maar langer gaan lopen. Gewoon doen, dus ! Meer kilometers trainen, en vooral : leren om goed te eten en te drinken, tijdens de training. In 2013 deed Claes mee met zijn eerste Ultra, het plan was om de 100 km van Winschoten te lopen. Dat ging mis. Na 50km in de stromende regen stapte Claes uit, de 2de “DNF” (Did not finish) ooit … Maar goed, het leven is vol ups&downs : in 2014 deed Claes opnieuw mee, dit keer de 50km, et voilà: de 6e plaats was binnen !

In 2014 was er een vakantie in Frankrijk, in een gebied dicht bij Chamonix: fietsen, hardlopen en wandelen in de bergen Juist die week was er de beroemde (beruchte !) Marathon du Mont-Blanc. Claes ging er voor. Wat een loodzware marathon is dat. 2015 lukte niet, maar in 2016 was het raak!

Nu is hardlopen volledig ingebakken in het leven van Claes: sinds 2013 werkt hij bij Nike, op een mooie fiets- & loopafstand van 18km van huis. Waarom met de auto heen en weer rijden, en daarna omkleden en dan dezelfde afstand gaan lopen?  Claes fietst nu en/of loopt nu heen en weer naar het werk, elke dag, het hele jaar door.

Knap ! Ziet u het zichzelf al doen (gesteld dat u minstens evenver van het werk woont, hé sloebers !) ?

Ik niet.

Tot slot. Enkele boeken en filmen die Claes warm kan aanraden zijn Finding Ultra (R. Roll), Thrive (B. Brazier), Eat & Run (Scott Jurek), Born To Run (C. McDougall), Meatonomics (D.R. Simon), Comfortably Unaware (R. Oppenlander), Food Choice and Sustainability (R. Oppenlander), Eat Like You Care (G. Francione and A. Charlton).

En enkele topfilms zijn Forks Over Knives, Cowspiracy, en Earthlings.

Voilà.

Een dikke merci, Claes, voor jouw verhaal.

Bedankt om al de inzichten die je – en cours de route – opdeed mbt sporten en plantaardige voeding hier met ons te delen !

Lieve lezer, aan u de opdracht : spread the word !

Sportieve groeten,

Peter

Advertenties