KeuzeBeste lezer, u zal het hopelijk wel kunnen en willen bevestigen: schrijf ik niet immer van die korte, snedige, luchtige en vooral, uiterst leesbare blogjes, waar je ultrasonisch snel doorheen bent?

Met veel prentjes en plaatjes, en zo?

Goed. We zullen mild zijn voor onszelf, en het “efficiëntie” noemen.

Wat me dan gisteren plots bezielde, ik weet het niet. In ieder geval, ik dacht: we gaan er eens een ferme lap op geven.  Claes vertelde honderduit over ultralopen en plantaardige voeding, en ik maar schrijven en schrijven, de inkt vloeide rijkelijk, zou men vroeger gezegd hebben. Wat een hard labeur. Alsof de 38-uren-week reeds is afgeschaft.  Heel precies weet ik het niet meer, maar geloof mij vrij: minstens 1.300 woorden!

Een heel verhaal, met veel vijven en zessen, omschrijvingen, bespiegelingen, reflecties, zijsprongetjes, je noemt het.

En dan. Feedback time. Nu citeer ik eventjes letterlijk, ’t is niet bij elkaar gefantaseerd:

“Ik denk wel interessant, maar teveel om te beginnen lezen”.

Nou. Ook goed. Als fan van de vraag-gedreven economie, wie zijn wij om niet in te spelen op de wensen, Keuzede noden en de verzuchtingen van het (terecht) kritische lezerspubliek?

Dus bij deze, een ultrakorte blog. Over wat me vandaag getroffen heeft. Figuurlijk, dan.

Een quote, van Jean-Paul Sartre.

Voor de jonkies onder jullie, dat was een Franse filosoof. Schreef een “dagboek” (een antiek woord voor “blog”) van meer dan 2.000 pagina’s. In die zin had u het dus nog wel wat erger kunnen treffen, welbeschouwd. Sartre was de uitvinder van het Existentialisme:

Het existentialisme was een 20ste-eeuwse stroming die individuele vrijheid en verantwoordelijkheid vooropstelt. Het existentialisme beschouwt iedere persoon als een uniek wezen, verantwoordelijk voor eigen daden en eigen lot.

Een zeer optimistische stroming, trouwens:

De uitdaging van ieder mens is om – in de afwezigheid van een transcendente god – binnen zijn absurd en zinloos bestaan zijn vrijheid te gebruiken om een eigen ethos op te bouwen.

Maar het zinnetje “We are our choices“, trof me. Keuze

Zo vaak ervaren we dingen alsof de hemel op ons hoofd valt. Als er (erge) dingen gebeuren, waar we niet om vroegen.

Maar ook dan kiezen we nog steeds hoe we daar mee om gaan. Niet ?  Of we kwaad worden, of niet. Of we bij de pakken blijven zitten, of doorgaan.

Zo veel zaken die ik hoor & zie, zowel bij anderen als bij mezelf, wijzen op het tegenovergestelde, dat wij mensen er maar van uit gaan dat het niet zo is.

Terwijl het wél zo is.  We are our choices.

Beste groeten,

Peter

Advertenties