Tina, straffe marathonloopster

Posted by

Foto TinaRecentelijk las ik de blog van Tina. Dat was even slikken. Wow. Wat een straffe madam. Lees haar blog vooral even zelf, ik kan de lectuur warm aanbevelen.

Ieder mens is méér dan zijn of haar aandoening. Maar retinitis pigmentosa is een oogaandoening die een zware stempel drukt op het leven.

Wikipedia is in het hoofdstukje “behandeling” helaas erg kort:

“Tot op heden is er geen behandeling die het voortschrijden van de erfelijke ziekte Retinitis Pigmentosa afremt”

Tina is er kort over:

“Ik mag me gelukkig prijzen dat ik nog niet blind ben, maar dat kan nog komen. Hopelijk is dat pas binnen een jaar of twintig: dan heb ik het allemaal wel gezien”

Je zou denken: alle redenen om in een hoekje te kruipen, en het maar op te geven ?

Nou, dat is dan buiten de waard gerekend.

Terug in de tijd: Tina volgde op school Sport-Wetenschappen, waarbij het gedeelte sport in de smaak viel, maar het gedeelte wetenschappen iets minder. Vervolgens, en wie de foto’s van Tina ziet weet waarom, kreeg zij de kans om als fotomodel te gaan werken. Tina was fotogeniek, maar helaas was de drive er niet: hele dagen bezig zijn met je uiterlijk, dat werkte niet voor Tina.

Grenzen verleggenDe volgende halte was een job in de horeca (de liefde … !), en dat was een moeilijke periode. Ook een periode met te veel drank.  Tina liet zich opnemen, en ontwende. Naar de AA geweest, en sinds 1996 nuchter gebleven. In augustus geeft Tina een feestje voor de vrienden: 20 jaar geleden dat Tina scheidde van Koning Drank !

Het leven van Tina leest eigenlijk als een roman, in plaats van als een blog. Op cruiseschepen gewerkt, méér van de wereld gezien dan u en ik tesamen, en dan in het kwadraat.

Lopen werd een hobby. En zo liep Tina plots duurlopen, niet in het park van Tervuren, maar wel in Groenland tussen de eskimo’s, in IJsland en over gletsjers, op de Faroereilanden, op het eiland Mykonos, … Vrij en vrank.

Maar wie is Tina nu eigenlijk, vraagt u zich ondertussen wellicht af ? Wel, we vragen het haar zelf even … :

“Ik ben een gevoelsmens, mijn gevoel is belangrijk voor me, daar ga ik vaak op af. Geen kuddebeest. Leergierig. Geen optimist maar toch ook geen doemdenker. Ingetogen. Ik bekijk het allemaal vanaf de zijlijn, en dat is goed zo, ik laat de grootspraak aan anderen over. Ik observeer en luister. Ik ben graag onafhankelijk, vrijheid blijheid. Ik durf te zeggen dat ik misschien wel een ‘loner’ ben”

Terug thuis na het reizen, maakt Tina nieuwe vrienden.  En van je vrienden moet je ’t hebben. Zij lopen in het weekend in het bos, drinken nadien gezellig een glas, en dan wordt er besproken welke marathon er op het programma staat. U ziet de bui al hangen: zij overhaalden Tina om ook eens een marathon te lopen.

Tina - fotoIn 2005 was het zover. De marathon van Madrid. Toen kreeg Tina de smaak te pakken, en er volgde nog een hele reeks marathons.

Nummertje vier was een speciale. In Beiroet, Libanon. Beklijvend. Al na een paar kilometers: tranen. Al die  indrukken: van sjieke buurten naar bittere armoede, kapot geschoten gebouwen, militairen met hun geweren, tanks, een war zone. Dat in combinatie met intense hitte en smog. U begrijpt dit wel dames & heren, dit waren niet de 10 Miles van Antwerpen, waar je hooguit even af te rekenen krijgt met vervelende BP’s (Bekende Politici). Beiroet, dat was een speciale ervaring, eentje voor het Leven. Méér dan een marathon.

Tina leerde harde lessen in de marathonsport. Bv. Rotterdam in 2011: een beetje hoogmoed. Superbenen: in gestrekte draf, maar veel te snel vertrokken, en dan is het effect voorspelbaar in de marathonsport: een ongewenste ontmoeting met de man met de hamer.

Ondertussen timmerde Tina voort aan de weg. Via de examencommissie een diploma behaald (“Kantooradministratie en gegevensbeheer”), in combinatie met werken in ploegen. Nadien een opleiding bibliotheekopleiding, die eveneens met vrucht werd volbracht.

In 2015 liep Tina marathon nummer 7. De eerste marathon met een begeleider. Alleen lopen in de massa ging niet meer: te veel stress, te moeilijk, te gevaarlijk. Aanvaarden. En voortdoen.

Boedapest, een marathon met een speciale dimensie, een blij weerzien met de nicht die daar woont en met Krisztina, een ex-collega van op de cruiseschepen. Een blij weerzien. Marathon uitgelopen in 4h32, mooi.  Bijzonder, de eerste ervaring met een loop-buddy.

De volgende race wordt Dwars door Brugge: Tina’s buddy, een goede vriendin, heeft borstkanker, en krijgt chemo. Tina wil met haar lopen om haar te steunen, en zij moet Tina helpen. “Een ferm duo”, zegt Tina laconiek. Het enige wat ik kan denken is: respect, Tina. En heel veel sterkte voor je vriendin …

GrensWat met de volgende marathon? Flanders Fields in Ieper, misschien? Beetje saai, meer dan één miljoen suporters zoals in Londen ga je ginds niet aantreffen, in de Westhoek.

Maar het moederziel alleen lopen, Tina ziet het wel zitten, ze houdt van de geschiedenis, het Wereldoorlog I-verhaal.  Dat kan ik beamen.  Ieper: één van mijn slechtste tijden ooit gelopen, maar wat een speciale evaring om daar te lopen, in Flanders Fields

Okay. Flanders Fields is een unieke setting. Maar wat is de ultieme droom-marathon ? Kort en krachtig: New York. Al twee maal met de loterij meegedaan, en telkens bad luck. Volgend jaar opnieuw.  Blijven dromen, blijven proberen.

Ondertussen schrijft Tina dapper verder. Schrijven, dat is een andere passie. Tina’s stille droom is om daar ooit iets mee te doen. Voilà. Dan zijn we al met twéé.  Nog iemand ? In 2013 durfde Tina het aan: een tekstje schrijven en posten via WordPress. Een kleine stap voor de mensheid, maar een grote voor Tina.  Een vriend, journalist, gaf inspirerende feedback:

“Als jij zou komen solliciteren bij ons met dat tekstje: nooit van mijn leven!”

Voilà. Mocht u zich afvragen waarom kranten en magazines het zo slecht doen, bij deze.

Tina zal nooit zeggen dat haar tekst goed is. We hebben dus een perfectioniste in ons midden. Een tikkeltje onzeker. Als Tina een blog schrijft, doet ze daar gerust een paar dagen over. Het is soms bizar hoeveel tijd één zinnetje kost. De perfectioniste: “Ik ben zo bang ben om af te gaan”.  De feedback die Tina krijgt op haar blog doet enorm veel plezier (hint hint !) en geeft moed om er mee verder te doen.

Het weze duidelijk: Tina blijft de uitdagingen opzoeken. En aangaan. Grenzen verleggen.

Haar droom in het leven? Misschien een boek schrijven. We zien wel.

Tina doet haar ding, op haar manier. Dames & heren, geen gelul, fussball spielen!

Ik vind Tina een straffe marathonloopster.

All the best, Tina !

Groeten,

Peter

====

Advertenties

5 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s