Tandarts

Posted by

20160817_173151_resizedVandaag stond er intervaltraining op het menu. 

Interval: lang mijn lelijke eendje, tot het transformeerde in mijn prachtige zwaan .

Nu zal u mij wellicht vragen: “Jamaar, waarom luidt de titel van deze blog dan niet “Zwaan”, in plaats van “Tandarts”? Maar daar komen we nog toe, even geduld. Eerst vroeger versus nu.

Vroeger: wat verfoeide ik die ellendige intervaltrainingen. Ik werd er bijzonder moe van, het was me te veel afzien. Ik zag er het nut niet van in. Laat staan de fun.

Nu: met het verstrijken van de jaren en helaas, lieve lezer, ook van de decennia, merk ik wél het nut van deze trainingen. Ze helpen. Je wordt er (een beetje) beter van. Oh. En nu zie ik er ook de fun van in: je helemaal laten gaan, en doorgaan, doorgaan, en stilletjes (een beetje) sterven. Even op adem komen, en hopsakee, opnieuw. Ad Nauseam.

TandartsIn het volgende, prima artikel wordt intervaltraining vergeleken met, en nu komt het !, een bezoek aan de tandarts:

“Dental work and speedwork both involve discomfort, and pain. Because of this you don’t exactly look forward to either of them. Still, you know they’re important. So you show up at the appointed time. Until one day you don’t, which is where things start to unravel. What I realized — and this is the most wicked similarity of all— is that the longer you put off either of these things, the harder it becomes to motivate yourself to resume doing them

Goed gezegd. Als intervaltraining frequent in je loopschema zit vervat, dan absorbeer je het. Als dat goed gaat en je merkt de voordelen van dit type training,  dan kom je in een positieve spiraal terecht.

TandenborstelHet omgekeerde geldt evenzeer. Als je het uitstelt, dan wordt het erger in je hoofd, érger dan de realiteit die je nu precies tracht te ontlopen:

“Joseph Ferrari, Professor of psychology at DePaul University explains: people ‘awfulize’ things. They think, they ruminate, they worry — ‘It will be awful!’, but in the end it’s rarely as bad as they think it’s going to be”

Dat heeft Prof. Ferrari goed gezien.

Met die naam zal Prof. Ferrari trouwens wel graag z’n wekelijks streepje snelheidswerk doen, zo valt te hopen voor hem.

Anders zijn de flauwe grapjes niet te overzien.

Foto Lopen PeterHet artikel komt tot de filosofische conclusie dat lijden niet te vermijden is:

Suffering is a constant. It’ll be there no matter what. Do your speed workout and you will suffer. Put it off for weeks or months and you’ll suffer. Run today and you may suffer, at least a little bit. Skip it and you’ll suffer for that, too. Skip a bunch of runs and you will definitely suffer. When we avoid doing things that we think will be unpleasant, the delay itself becomes a form of suffering

Juist. Al deed dit mij aan good old Murkami denken:

Pain is inevitable. Suffering is optional“.

In ieder geval, de oplossing ligt dus voor de hand:

“Go get it done. You might as well choose the kind of suffering that makes you faster !”

Go, go !

Sportieve groeten,

Peter

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s