Ode 2Geloof het of niet, beste lezer, maar recentelijk ben ik aan een cursus Creatief Schrijven begonnen.

Opdracht 1 zit er op.

Opdracht 1: een Ode schrijven.

In 500 woorden. Ongeveer. Nou, wat leek me dit aanvankelijk een godsonmogelijke opdracht. Over wat? Hoe begin je daar aan, in hemelsnaam? Daar zat ik dan. Met 1001 vragen, en geen enkel antwoord. Starend naar een wit blad.

En zo zit de mens in elkaar: na een tijdje begin je er dan toch aan. De deadline nadert. Je volgt de cursus, nu eenmaal. En dan komt het, langzaam, beetje na beetje. Met horten en stoten.

CreativityEn tenslotte moet je het toch gaan toegeven, aan jezelf: moeilijk gaat ook.

Sterker nog: het schrijven wordt een bijzonder fijn proces, zin na zin. Veel schrappen. En opnieuw beginnen. En nog eens schrappen. Und so weiter und so fort.

U begrijpt het algoritme.

Maar ééns de flow stroomt, dan stop hij (of zij) niet meer, dat is zo mooi aan de hele oefening. Vind ik.

We delen het resultaat van Opdracht 1 graag met u.

Ode aan het leven.

Met lyrische groeten,

Peter

======

Ode aan het leven

Ode aan het leven, met passie, met zin

Kronkelende volzinnen, zinnelijke hoofdstukken

Vol verrassende wendingen, ons verlangen

Onze levenslust, naar zo veel, naar zo vaak

Onze gulzigheid, elke druppel nectar telt

Onverzadigbaar. En de overgave aan

Wie, aan wat, naakt en kwetsbaar, zonder schrale

Steriele en bovenal valse veiligheid.

Zonder angst voor het slot, het eindsignaal, misschien

Nog verlengingen? Toe, geef ons nog even, lieve leven.

If you had one shot, one opportunity

To seize everything you ever wanted ?

Ode aan de bijenkorf die zoemt en zoemt, alsof

Ode aan de mierenkolonie die werkt en werkt, alsof

Alsof wàt. Ik durf dat amper zeggen

Ik fluister – deze ode aan het onherroepelijke leven

Met krols en speels plezier, het lichte liederlijke leven

En dat de lichtheid moge winnen van het zwaarmoedige

Zich vastlopen. Steeds, hoop ik, aanvallend, Braziliaans

Samba, gedurfd. Onweerstaanbaar

Against all odds.

I need perfection, some twisted selection

That tangles me, to keep me alive

Brengen we deze dronk uit, nu, als Ode op het leven

Van alles en niets, van doen wat moet, het alleen

Doen met wie het moet. Het leven als een sterk en straf

Werkwoord. Onregelmatig, met grillen, mijn dartel leven

Dat ik doorsta, liefst onbeschermd, op volle kracht

Schoonheid die niet ten onder gaat

Ondanks, desondanks

Het leven – vol verzonnen spelregels.

In all that exists, none have your beauty

I see your face, I will survive

Ode aan het leven en zijn, haar warme liefde

Ademenen liefhebben springen genieten

Zonder plichtplegingen, afdwingen wat je wil

Wat niet. Je ruimte je vrijheid opzoeken

Want als ik zou willen dat je het begreep

Dan legde ik het wel beter uit

Als dat kan.

En de klok zegt tik, tik, op de witgestucte muur

voor wie wacht, komt alles steeds te laat

Steentjes verleggen in een rivier van klaterend leven

Eén en al chaos, ik krijg daar geen grip op, gelukkig

Mooie gladde keien, kaatsen over azuurblauw

Argeloos, onnadenkend

Voorbij de genealogie van moraal

Ik wil kapitein zijn op mijn schip, nu.

All those stars that shine upon you

Will kiss you every night

“Het  is zo eenvoudig”

Antwoordde de Ode, leef

Heb lief, hortend, stotend, doe het

“Denk aan donkere, zachte, glanzende zijde.

Some silken moment goes on forever ?

Steeds, altijd

Tot het stil wordt

We zijn zo ver geraakt, nu

We’ve come too far to give up who we are

Tot deze Ode

Uitdooft, langzaam.

So let’s raise the bar and our cups to the stars

Bijna vanzelfsprekend.

 

=====

Advertenties