Durven

Posted by

fouten-zijn-het-bewijsRecentelijk begon ik aan een traject Creatief schrijven, en in alle eerlijkheid, dames en heren, dat was toch met een klein hartje.

Zou ik dat kunnen?, was de suggestieve vraag die zich geheel ongevraagd aanbood in mijn, toegegeven, soms rommelige bovenkamer.

Dat venijnige, innerlijke stemmetje was er 100% van overtuigd: dit zou niets worden.

Creatief, ik ? Sta ik dan – in de Indianentaal – niet geboekstaafd als Grijze Mus ? Creatief, ik ?  Nog in geen honderd jaar !

En wat natuurlijk ook niet helpt is, let’s face it, horror oh horror, de vervelendste en saaiste vraag aller tijden, waar helaas maar weinigen onder ons aan ontsnappen: “Wat gaan de mensen daar wel niet van denken?

wat-je-denkt-dat-anderen-denkenEn dan begin je aan de eerste opdracht, met een beetje lood in de schoenen, en toch. Vooruit, hop met de geit.

Het resultaat van Opdracht 1 hebben toen ineens in de groep gegooid. En de reacties bleken reuze mee te vallen. Wat een fijne, hartverwarmende, stimulerende reacties kwamen er binnen!

Mooi. En dan komt het moment van de waarheid, het feedback-moment. Een fijn moment: vele positieve elementen werden aangereikt. En uiteraard, het is ook een leermoment:

creatieverJe ode aan het leven is gulzig! Zoveel gedachten, zoveel beelden in één tekst. Maar als je gulzig bent, kan je je verslikken. De beelden die je gebruikt zijn talrijk. Maar ergens verlies je je in constructies. Focus. Je wil weten, je moet weten waarheen de tekst gaat“.

Met dan de voor de hand liggende, maar desalniettemin toch confronterende conclusie:

Het is heel veel. Ik moet denken aan een voetballer die dribbelt van links naar rechts, maar dan vergeet naar de goal te schieten. Zoiets.

Nou. Niet getreurd. Food for thought, en de hand aan de ploeg.  Met inspiratie zonder transpiratie ben je niet veel, zo sprak Louis Tobback vele jaren geleden, en daar kon ik hem geen ongelijk in geven.

Hieronder vindt u, geheel vrijblijvend, de herwerkte versie. En zo kunnen wij nu vol vertrouwen aan Opdracht 2 beginnen. En die opdracht 2 luidt: schrijf een open brief.

Maar aan wie? En over welk onderwerp? 

Als u inspiratie hebt, dan mag u het mij – zonder schroom – laten weten!

Met creatieve groeten,

Peter

===

 Ode aan het leven

Hier en nu schrijf ik deze ode aan jou,

Jij sexy ding, met je plotse wendingen.

Ik verlang naar jou, naar zo veel, naar zo vaak.

Ik wil me helemaal overgeven, naakt en kwetsbaar.

 

Ik draag deze ode op aan jou. Moge jij,

Het speelse en lichtvoetige leven, steeds winnen.

Je bent een wervelende, zoemende bijenkorf,

Een wriemelende mierenkolonie.

 

Hier en nu breng ik deze dronk uit:

Mogen wij steeds doen, wat moet.

Jij bent een sterk en straf werkwoord,

Onregelmatig en wispelturig.

 

Hier en nu omarm ik jou, warme leven,

Schaamteloos, zonder plichtplegingen.

Ik hou van jou, jouw vranke vrijheid lonkt.

Neem mij, lijk je te zeggen.

 

Ik schrijf deze ode voor jou, hier en nu,

Jij bent onherroepelijk.

We zijn al zo ver geraakt, schrijf ik.

Dat spreekt toch vanzelf, antwoord jij.

 

===

Advertenties

5 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s