anna-freemanBeste Anna,

U kent mij niet, en dat zal wellicht zo blijven, maar ik neem toch even de vrijheid om u even dit digitale kattebelletje te bezorgen.

Ik hou het kort en bondig, beloofd.

Onlangs zag ik uw werk. De precieze omstandigheden bespaar ik u, maar als ik een tipje van de sluier mag lichten: dat was in een hotelkamer.

Uw werk raakte mij op de een of andere manier. Waarom precies, dat laat zich helaas lastig in woorden vatten. De taal is een krakkemikkig vehikel voor onze emoties, Anna.  In ieder geval, ik zei toen tegen Kathelijne (Kathelijne, dat is de liefde van en in mijn leven): dit vind ik mooi.anna-2

Vandaag de dag zijn privacy & discretie volstrekt lege en overbodige begrippen geworden, dus ik dacht: ik zoek het even uit, wie die Anna is. Van het een kwam het ander, en zo keek ik – onder andere – eens op uw Instagram-profiel.

Ik kan die digitale zoektocht alleen maar als volgt samenvatten: u ziet er bijzonder gelukkig uit. Dat is goed, ik juich dat toe. Goedlachse en gelukkige kunstenaars, daar springt onze samenleving het verste mee.

Zeurende, klagende, getormenteerde kunstenaars, dat zijn energievreters pur sang, voor onze samenleving.

Over uw werk kunnen we natuurlijk wél ingewikkeld en geleerd doen, zo las ik ergens het volgende:

Anna’ painting practice explores the built environment, architecture and interiors, inviting emotive, psychological and semiotic readings of space. With an intense, regularly dark palette and energetic yet often intricate brushwork, her paintings depict all manner of places, derelict factories and warehouses, baroque buildings, shops, cafes, and modern industrial architecture“. 

anna-freeman-2Een emotieve, psychologische, en semiotische lezing van de ruimte?

Nou. Dat volg ik niet helemaal. Maar dat kan aan mij liggen, natuurlijk.

Anna, de mensen in mijn omgeving zullen het misschien niet altijd denken of willen beamen, maar in wezen hou ik van eenvoud.

Die eenvoud, dat is een broos, kwetsbaar kasplantje.

De complexiteit daarentegen, dat is een meedogenloze, wild woekerende distel. Die helpt dat tere kasplantje met veel plezier naar het plantaardige hiernamaals.

3. Light room.JPGKent u België een beetje, Anna?

Indien niet, houden zo.

Hier in dit kleine kikkerlandje zijn wij de Olympische kampioenen van de complexiteit.

Geloof het of niet (dit is géén grap!), maar ooit hebben onze politici (waar we nochtans zelf voor gekozen hadden!) op een onbewaakt moment het volgende scharminkel bedacht: de “usurperende bevoegdheden”.

De watte? 

De usurperende bevoegdheden. Dat zijn bestuurlijke bevoegdheden van een overheid in België, waar het bestuursniveau dat gelegitimeerd is om de bestuurshandelingen uit te voeren, niet het bestuursniveau is dat de budgethouder is“.

Met andere woorden: een brutale aanranding van de eenvoud, bij klaarlichte dag.

Nu. De waarheid noopt mij natuurlijk wél om advocaat van de duivel te spelen. Té ver doorgedreven eenvoud is misschien ook niet steeds wenselijk? Zo krijg je populistische redeneringen?

Ik denk nu spontaan even aan die Brexit van jullie. Dat was misschien toch iets té kort door de bocht, niet?

Hoeveel miljarden ponden zou die Brexit (per dag!) gaan opleveren? Ik kan me niet van de indruk ontdoen, daar is de eenvoud misschien toch een beetje doorgeschoten?

Hoe goed Mr Farage het trouwens ook mocht bedoelen, want dat leek mij een patente meneer, met veel gevoel voor timing. Wist perfect wanneer hij moest komen, en nog beter wanneer hij moest gaan.

Enfin, we dwalen af, en we gingen het kort houden. Wat ik maar wou zeggen, de eenvoud heeft dus misschien toch nood aan het verfijnde gezelschap van de nuance, niet?

Tijd om af te ronden, Anna.

Mocht u zich ondertussen afvragen wie de vreemde snuiter is die u ongevraagd digitale kattebelletjes stuurt: vandaag bezorgde Facebook mij (eveneens ongevraagd) de volgende herinnering: hoe ik exact één jaar geleden met een koplamp door de donkere straten van Tervuren liep. In onze buurt zijn de mensen dat ondertussen gewoon. “Het is een brave jongen, hij doet niemand kwaad“, zo zeggen de mensen hier.

Bon.  Anna, nu ronden we écht af. Nog veel artistiek plezier, daar in Londen!

Met genuanceerde groeten,

Peter

Advertenties