Kids run

Posted by

20160924_192800Na de avondmaaltijd vroeg ik met open vizier aan de kinderen wat ze nog graag wilden doen. Na het afruimen van de tafel, welteverstaan.

Ik verwachtte me aan allerlei verzuchtingen en verlangens, met centraal daarin de onvermijdelijke “tablet”. Of iets gelijkaardig, genre “filmpjes kijken” of “televisie”. Ik was mentaal helemaal klaar voor een pittige, maar pedagogisch verantwoorde discussie.

20160924_190732Maar dat bleek niet aan de orde.

Groot (en aangenaam!) was mijn verbazing, toen zij allebei aangaven dat ze graag wilden gaan lopen, in het Park.

Dat had ik niet verwacht.

Ik was er uiteraard wel bijzonder verheugd over. Wat een uiterst verstandige keuze, dacht ik.

20160924_190903En vooral, ik was erg blij dat het van hen zélf kwam.

Daar probeer ik goed op te letten: dat ik sporten en hardlopen niet ga pushen. Het is niet omdat hardlopen mijn passie is, dat ik dat mag opdringen aan onschuldige wichtjes, die daar nooit om gevraagd hebben, en die daar wellicht geen enkele boodschap aan hebben.

Niets zo schrijnend als ouders die hun niet-vervulde, teloor gegane ambities, alsnog gaan uitbesteden aan hun kinderen, op weinig vrijblijvende wijze.

Toen bedacht ik me: loopcoachen doe je best met een beetje afstand, want ik was in een ietwat lome bui na de pasta-avondmaaltijd, dus ik sprong de fiets op.

Het werd een fijne ervaring. Mooi om hen zo enthousiast te zien vertrekken.

Lopen is spelen, zo bedacht ik me.

20160924_193501Toch kwam redelijk snel de cruciale vraag:

“Hoeveel kilometers hebben we al gedaan?”

Waarbij ik – met spijt in het hart – moest antwoorden:

“150 meter. Als we straks 1.000 meters op de teller hebben, dan zitten we aan één kilometer”.

Wat een mooie avond.

Ze wilden het graag donker zien worden.

Aangezien het lopen werd afgewisseld met wandelen en met uitrusten op een bankje, kon dat gerust, want we naderden het tijdstip waarop de duisternis zijn intrede doet.

Wat is dat bijzonder, in het Park.

De drukte ebt weg.

Alles verstilt.

20160924_190620Nog wel kwamen er twee giechelende jongedames voorbij, op de fiets, en in het uniform van een Vlaamse jeugdbeweging.

“Kijk papa, die zijn van de Chiro”

Waarop één van de jongedames in kwestie zich omdraaide, en in het voorbij rijden snibbig corrigeerde:

“Neen, van de Scouts!”.

De verzuiling bij de jeugdbewegingen, het blijft een merkwaardig fenomeen.

“Neen, van de Scouts!”, dat vonden ze grappig, de kinderen. Hilarisch, zo wordt dat vandaag de dag genoemd, zo begreep ik.

Na 4 km wandelen, lopen, en uitrusten, en nadat de zon onder was gegaan, taande het enthousiasme enigszins, en zo werd het tijd om huiswaarts te keren.

Met de vraag of ze nog even TV mochten kijken.

Zeker, uiteraard.

Met sportieve groeten,

Peter

20160924_193509

Advertenties

4 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s