Bertus

Posted by

20161101_114409_resizedBertus

Bertus was een prachtig telescoopooggoudvisje, een glanzend zwart visje met een fraaie sluierstaart, en merkwaardige, uitpuilende ogen.

Bertus was niet meer de jongste, hij was 24 jaar oud.

Dat is oud, voor een goudvis.

Naarmate de leeftijd vorderde, kreeg Bertus problemen met zijn zwemblaas, zoals vele van zijn soortgenoten.

Bijzonder vervelend, dit kwaaltje, want daar ging Bertus scheef van zwemmen. Maar voorts was Bertus een gezond, kwiek visje.

Fran

20161101_113036_resizedFran was eveneens een goudvisje, maar een komeetstaartgoudvisje.

Fran had een heel grote staartvin, haar staart was bijna zo lang als haar lichaampje.

De komeetstaartgoudvis is een robuust visje, die kunnen tegen een stootje.

Fran was zelf ook een ferme stoot. Een beetje de Marie Vinck onder de goudvissen, zeg maar.

De komeetstaartgoudvis is trouwens ook de speedy gonzales onder de goudvissen.

Fran was een flitsend snel goudvisje, zij was dus steeds veel eerder bij het vissenvoer dan Bertus.

Fran had een hart van goud, en ze zag Bertus zielsgraag.

Dus ze liet steeds voldoende voedsel over voor Bertus.

Big L

20161101_113013_resizedFran was een fris, groen blaadje.

Zij en Bertus, dat was grote vissenliefde.

Bertus was al een hele tijd weduwnaar, toen zij elkaar leerden kennen in het aquarium.

Toen Fran op een mooie dag arriveerde, waren ze plotseling met z’n tweetjes in het aquarium, en dat was even wennen.

In het begin was de flitsend snelle Fran al in het lang en in het breed klaar met eten toen ze merkte – tot haar grote schrik – dat Bertus nog aan de maaltijd moest beginnen. Te laat dus, want alles was op.

Nu werden Fran en Bertus wel goed verzorgd door hun baasje, maar ze kregen slechts om de twee à drie dagen eten. Dus als Bertus moest overslaan, dat was best pijnlijk.

20161101_113413_resizedMaar het klikte wonderwel.

Vissenchemie.

Ze kwebbelden honderduit, Bertus en Fran.

Bertus was blij dat hij z’n hart kon luchten.

Een lach en een traan, quoi.

In alle eerlijkheid, het vroegere huwelijk van Bertus was geen bron van huiselijk aquariumgeluk en harmonie geweest, en dat is nog zacht uitgedrukt. Toen zijn echtgenote kwam te overlijden, had hij er een glas champagne op gedronken. Meer dan één, eigenlijk. Fran luisterde, en bood Bertus een spreekwoordelijke vissenschouder.

20161101_113150_resizedFran viel als een blok voor de wijze, innemende Bertus, met zijn prachtige sluierstaart. Bertus was een echte charmeur, kunnen we gerust stellen.

In de uitpuilende ogen van Bertus kon Fran helemaal verdrinken, en verdrinken, dat is voor een goudvis nog niet zo vanzelfsprekend.

En Bertus was uiteraard niet blind voor de schoonheid van Fran, haar ranke vissenlichaampje, wat vond hij Fran een lekker ding, wow, het water liep Bertus in de mond.

Het werd een intense, vurige romance.

Uustakker, en Eminem

20161101_113805_resizedNu was Bertus wel een geletterde goudvis. Hij hield veel van Hugo Claus, en dan vooral van zijn gedichten.

Dat Hugo nooit de Nobelprijs voor de Literatuur had gewonnen, dat vond Bertus onvergeeflijk.

En een of andere liedjeszanger, die dan weer wél. Bertus kon daar niet bij, met zijn vissenverstand.

De Oostakkerse gedichten van Hugo Claus, dat was Bertus z’n favoriete dichtbundel. Uit 1955, maar tijdloos, vond Bertus.

Fran was eerder het muzikale type. Zij hield veel van de muziek van Eminem. Lose Yourself, daar kon zij uren naar luisteren, en meezingen, en eens een danspasje placeren. Héérlijk.

20161101_112709_resized“You better lose yourself in the music, the moment / You own it, you better never let it go / You only get one shot, do not miss your chance to blow / This opportunity comes once in a lifetime …”

Enzovoort. Op de tonen van dit nummer, ging Fran helemaal uit de bol.

Bertus, die las urenlang in zijn Oostakkerse gedichten, enfin, in die van Hugo Claus, en regelmatig las hij daar uit voor.

Fran luisterde, ademloos.

“Zij nadert in vouwen en in schicht / In hitte, in hars, in klatering”

Pfiew, daar kreeg Fran het warm van. Haar plagend en uitdagend, dreef Bertus de spanning verder op:

“Terwijl in staat van begeerte / Gestrekt als een geweer en onherroepelijk / In staat van aanval en van moord ik / Omvat, doorploeg en vel / Gebogen, geknield, het geurend dier / Tussen je lederzachte knieën”

Dat maakte het alleen maar erger. En toen Bertus een beetje hees, traag, en lijzig eindigde met de poëtische climax,

Zij splijt mijn kegel / in de bekende warmte,

Eindigde dat steevast in een hitsig liefdesspel. Goudvissen zijn erg fysieke dieren. Hoewel Bertus al een jaartje ouder was, was hun romance erg passioneel, een en al overgave, en het moet gezegd, Bertus stond zijn mannetje nog.

Fran voelde zich op en top vrouw.

Donkere wolken

20161101_113036_resizedZo gleden de de maanden en de jaren voorbij, in een roze gloed. Maar nu was er iets raar aan de hand. Het hing in de lucht.

Enfin, in het water.

En op een zondag zei Fran het toch maar. Ook al viel het haar bijzonder zwaar, om het te zeggen.

Bertus, begon ze. Bertus, ik moet je iets zeggen.

Bertus wou eigenlijk net een gedicht uit de Oostakkerse gedichten beginnen voorlezen, hij keek vreemd op.

Zeker schattie, vertel maar.

Fran gooide het er uit.

Ik voel me helemaal beklemd, Bertus. Je claimt mij. En om eerlijk te zijn, ik kan die Oostakkerse gedichten niet meer horen. Je verstikt mij, ik krijg geen adem meer. Ik heb ruimte nodig voor mezelf.  En als we daarna weer samenkomen, dan hebben we elkaar vanalles te vertellen, en dan is alles weer tintelend, en fris, en dan jubelen onze vissenhartjes weer. Het deurtje van de kooi moet openstaan. Ik moet kunnen wegvliegen. Enfin, wegzwemmen, bedoel ik. En dan doe ik het wellicht niet. Of ik doe het wel, maar ik kom terug. Maar als het deurtje dicht is, dan staar ik de hele dag naar dat deurtje. Dan vraag ik me af hoe het zou voelen om dat deurtje te openen, en weg te vliegen. Enfin, weg te zwemmen. Begrijp je me, Bertus?

Deze woordenwaterval sneedt Bertus dwars door de ziel. De woorden van Fran waaierden uit. Enkel flarden drongen door tot zijn vissenbrein. Zijn vissenhart brak in twee.

Ontkenning is de beste verdediging, dacht Bertus, en hij wou toch beginnen voorlezen uit de Oostakkerse gedichten. 

Neen, neen, gilde Fran. Leg die dichtbundel weg, godverdomme toch. Ik wil met je praten. Heb je me gehoord? Leg godverdomme die dichtbundel weg, ik kan die Hugo Claus meer horen of zien, zei ik toch.

Wanhoop

20161101_113409_resizedBertus was de wanhoop nabij. Het was alsof de hemel op Bertus z’n arme vissenkop viel.

Hij kon het niet vatten. Ruimte? Tijd? Wat is dat nu ineens, dacht Bertus.

Ze hadden het toch goed? Alles was toch prima?

OK, het hitsige was een beetje uit hun relatie verdwenen.

De roes & de adrenaline hadden plaats gemaakt voor een kalme, zachte, meanderende stroom van fijne gesprekken, samen leuke dingen doen.

Heb je soms iemand anders, vroeg hij?

Van zodra hij de vraag gesteld, besefte hij wat voor een domme vraag dit was. Behalve Bertus en Fran, was er niemand in het aquarium.

Fran zei niets. Het werd stil, in het aquarium. Beiden waren verzonken in gedachten.

Fran was blij dat zij het eindelijk gezegd had, maar ze vond het sneu voor Bertus.

20161101_112727_resizedBertus dacht na. Het werd hem een beetje troebel voor de ogen. Bertus dacht, aanval is de beste verdediging, en hij vroeg het, op de man af.

In dit geval: op de vrouw af. Wil je er mee stoppen, Fran?

Fran knikte, neen. Maar minder enthousiast dan ze zelf zou gewild hebben.

Bertus dacht diep na, en er verscheen een diepe frons op z’n vissensnoet.

Fran zei: ik hou nog steeds van jou Bertus, echt waar. Véél. Je bent mijn eerste en mijn enige liefde. Maar het gaat zo niet. Ik word hier ongelukkig van.

20161101_113707_resizedBertus zag z’n hele leven in een flits voorbijkomen.

Eerst een zorgeloze kindertijd, jaren vol warmte en genegenheid, Bertus kon wel zeggen dat hij opgroeide in een warm vissennest.

Dan helaas een ellendig huwelijk, met vele ruzies, en onderhuidse spanning. Hij had een tijd te veel gedronken.

Nogal een geluk dat ze nooit vissenkindjes hadden gekregen.

En tot slot, de voorbije jaren met Fran. Wat had zij hem op z’n oude dag veel vreugde gebracht. De viriele man in hem was weer wakker geworden.

Karpersprong

20161101_113759_resizedBertus hield eigenlijk ook wel van een streepje muziek.

En nu dacht hij aan z’n lievelingsliedje, Sugar:

“I’m hurting, baby, I’m broken down / I need your loving, loving / I need it now / When I’m without you / I’m something weak / You got me begging, begging / I’m on my knees …”

Bertus wist niet wat te doen. Maar het begon te dagen.

Stilaan.

Toen deed hij het. Met een flink karpersprong, sprong Bertus uit het aquarium.

Daar lag hij, op ijskoude tegels. Hun baasje zat nu in De Kroon te kleurenwiezen en trappisten te drinken.

Bertus zag het einde van de tunnel. Bertus zag licht. Alles werd ijler. Hij voelde zich lichter, steeds lichter.

Tot later, Fran, dacht Bertus.

We laten het deurtje open, riep Fran nog.

====

Advertenties

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s