Aan de slag

Posted by

koudNa de marathon van Frankfurt volgden enkele dagen van volstrekte rust.

De benen voelden stram en stijf, alsof we onder een pletwals hadden gelegen, en meer dan ééns. Dus rekken en stretchen maar, en elke dag opnieuw, de marteling met de foamrol.

Gelukkig, rust doet wonderen, en aldus trokken we na vijf dagen gezwind de gloednieuwe Saucony’s weer aan. Het Ride 9-model. Gekocht de dag voor de marathon. 

Kathelijne en Benny legden toen met bovenmenselijk engelengeduld uit waarom ik de marathon NIET met gloednieuwe schoenen moest gaan lopen. En deze betweter natuurlijk maar argumenteren waarom dat wél zou kunnen, want ik héb vroeger zo vaak met Saucony gelopen, en zo voort, en zo verder.

Man, man. Was was ik mijn eigen coach, ik werd er knettergek van.

Ik zou zeggen:

20161106_161955“Brave jongen, loop op uw houten klompen, loop op uw rubberen regenlaarzen, loop op uw teensletsen, of loop desnoods op uw blote pateetjes, het is mij al eender, maar kom achteraf niet zagen dat je niet verwittigd was!”

Enfin, die gloednieuwe schoenen zijn uiteindelijk goed meegevallen.

Héérlijke schoenen. We lazen daarover, na de feiten, weliswaar:

With the Everrun material in the insole, the Ride 9 has a bounce on the roads that you won’t get with too many other shoes. I had a great toeoff and responsiveness with every stride, so each footstrike was getting that extra push with this new material. One of the best rides I have had all season.”

Maar verstandig kunnen we het natuurlijk nog steeds niet noemen.

Nieuwe loopschoenen uitproberen als je er ineens 42,195 km mee gaat lopen, tsss.

Maar goed.

20161106_161929Af en toe moet je eens domme dingen doen.

Daar word je slimmer van.

Het eerste loopje na de marathon was met Katrien en met Bart, in fijn gezelschap! Heel leuk, als je die eerste training na de marathon niet alleen hoeft af te haspelen. En na 11 km training, nog even tijd voor koffie. Indrukwekkend hoe lang hardlopers aan één stuk over hun favoriete onderwerp kunnen doorbomen, zonder dat het saai wordt. Voor  die hardlopers, bedoel ik dan.

Laatst deed een niet-hardloper zijn beklag tegen mij:

“Het is toch iets, met die hardlopers. Als ze eens 3 km gaan joggen, dan moet dat direct op Facebook, en dan moet heel de wereld dat precies weten”.

Nou. In die fase van de conversatie moest ik nog beginnen vertellen over mijn hobby, die onwetendheid konden wij dus nog als verzachtende omstandigheden inroepen.

Maar wie schetst mijn verbazing, toen ik later het profiel van de betrokkene analyseerde?

20161106_161930Here we go. 

Om 8u: een foto van Fifi, ten bewijze dat Fifi wakker was. Nog géén half uur later: wéér een foto van Fifi, die aan het ontbijten was.

Om 9u: een lang verhaal dat Fifi moest gaan wandelen, maar dat Fifi geen goesting had.

Om 9u10: een foto van de mistroostige Fifi, die malgré tout toch maar aan het wandelen was, zonder daarbij heel enthousiast te lijken. Sterker nog, Fifi trachtte zelfs de schijn niet hoog te houden.

12u: Fifi luncht.

12u30: Fifi is moe van al dat lunchen. De foto illustreert het: Fifi knapt een uiltje.

15u: Fifi is (helaas) opnieuw wakker, er is iets vreemd aan de hand met zijn namiddagdrolletje. Is er soms iemand die dàt al eens meegemaakt heeft, dat kleurtje?  Neen, dat heb ik (gelukkig) zelf nog nooit meegemaakt, dat kleurtje, zo laat weten in een vriendelijk commentaartje.

16u: Fifi wil gaan wandelen, maar nu heeft het baasje geen zin. Fifi blijft dus noodgedwongen thuis, en daar is hij niet blij mee, dat zie je duidelijk. En zo voort, en zo verder. Geeuw, geeuw.

Nu, als zo iemand zijn gram komt halen dat zijn sportieve medemensen ocharme 4 of 5 foto’s (per week!!) posten over de heroïsche trainingslabeur, dan is toch enkel de nominatie tot opname in de lijst van Belgium’s Most Wanted aan de orde ?

strava-herstelloopMaar goed. Ik ga er over zwijgen, want ik jaag er mij weer in op, merk ik.

Gisteren de tweede post-Frankfurt training. Ik heb er maar niets over gepost, ik kijk wel uit. 

De spieren voelden weer soepel. Als een veulentje kon ik weer ronddraven in het park. Ook al moest dit een langzaam herstelloopje worden, toch begon ik spelenderwijze te versnellen, hier en daar, af en toe.

Het was sterker dan mezelf. Volgens Strava waren er stukken aan 1:09 min per km, ik schat dat dat een dikke 50 km/uur is.

We zijn dus weer vertrokken!

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties

3 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s