wp-1479595780684.jpgEr stond een duurloop van 14 km op het programma.

Wat ging die goed.

Lichtvoetig, zou ik bijna schrijven.

Gemiddeld tempo 4:43 per km, met ook snelle kilometers (4:19 à 4:20), zonder dat ik dat zo aanvoelde.

Het was omstreeks 17u: met gratis en voor niets het ene wondermooie wolkendek na het andere.

Na het lopen voelde ik me amper moe. Merkwaardig.

Ofwel is de conditie top, ofwel komt het door de Liefde, verklaarde ik bij thuiskomst.

wp-1479595965532.jpgIn de namiddag ging ik kijken naar Jarne, die tennisles volgde. Je zoon bewonderen die tennis speelt, veel mooier wordt het Leven niet. 

Helaas was er geen verwarming in de tennislesruimte, en zo gingen wij toch maar even snelsnel boodschappen doen.

Tot u blogt een Nieuwe Man.

Eén en ander gebeurde wel onder tijdsdruk. Gelukkig had ik m’n lijstje snel afgewerkt. Nog 10 minuten. Dat zou moeten lukken, om op tijd terug te zijn, dacht ik.

wp-1479598472508.jpgOm dan aan de kassa vlak achter Gaston te staan. Gaston was een jaartje ouder, en hij had zonet boodschappen gedaan voor de maanden november, december, en ineens ook voor kwartaal 1 van 2017.

Bij het inladen ging het flink mis: amper waren november en december ingeladen, en de caddy van Gaston was vol. Proppensvol.

Daar kon januari 2017 niet meer bij, laat staan februari en maart. Gaston keek naar de kassierster, en dan naar het plafond.

Alsof de kassierster dan wel de Heilige Geest voor een mirakeloplossing zouden zorgen.

De kassierster en de Heilige Geest gaven geen krimp.

Gaston vroeg aan de kassierster of de plastic tasjes gratis waren, dan wel te betalen. Sinds 1987 zijn die plastic tasjes te betalen, Gaston, zo lichtte de kassierster toe.

wp-1479595698203.jpgDaar kon Gaston zich niet mee verzoenen. Een lange discussie ontspon zich.

Het kwam er uiteindelijk op neer dat Gaston moest kiezen: de plastic tasjes betalen, of het eerste kwartaal van 2017 terug in de rekken gaan zetten.

Gaston koos eieren voor zijn geld.

Gaston betaalde wel niet met een bankkaart, hij vroeg of hij het gevraagde bedrag, zijnde 268,12 euro, in pasmunt mocht neertellen.

De zak met vier kilogram pasmunt zat helaas wel in de caddy. Helemaal onderaan.

Toen ik buiten kwam, had ik nog welgeteld twee minuten en twaalf seconden om op tijd terug bij de tennisles te geraken. Gelukt. Just in time. 

Later op de dag las ik in een tekst over het schrijven van blogs, de volgende nogal dringende aanbeveling:

In een blogpost mag, liever moet, een standpunt worden ingenomen“.

Nou, dat zal u helaas op uw buik moeten schrijven, lieve lezer.

wp-1479595842370.jpgIk neem geen enkel standpunt in, over Gaston.

Als het gratis dan wel betalend karakter van de plastic tasjes voor Gaston een breekpunt was bij de afhandeling van zijn aankopen, wie ben ik dan om daar een standpunt over in te nemen?

Nadien volgde een avondje theater. In de Bosuil, en dan bedoelen we niet het stadion van de oudste voetbalclub van België, maar het gemeenschapscentrum van Jezus Eik. Lazarus, een stuk van Koen De Graeve en Günther Lesage met als centrale vraag, Waarom is er iets, en niet niets? Een goede vraag, en aangeziien het toch weekend is, en u veel tijd heeft: denk er gerust eens mee over na. Denk gezellig mee, en vergeet wat je niet weet, was de warme aanbeveling.

Een mooi stuk, maar niet voor mensen met haast, reken op 2u30 voor het hele stuk.

Sommige dagen zijn lichtvoetig. Alles klopt wonderwel, en zelfs aan de kassa mag het eens iets langer duren.

Groeten,

Peter

 

Advertenties