Nicolien

Posted by

 

nicolienBeste Nicolien,

U doet graag aan hardlopen, las ik in de krant.

Helaas lacht men u soms uit, en soms zijn scheldwoorden uw deel.

U kampt met overgewicht, vandaar. Recent stond het als volgt in de (digitale) krant:

“Wat Nicolien onderweg naar het hoofd krijgt geslingerd, tart elke beschrijving. ‘Hé vetklep! Dikzak! Varken!’, wekelijks is het raak, en dat doet zeer”

Op Facebook zagen we honderden, neen, duizenden verontwaardigde, en vooral, bemoedigende reacties. Dus niet opgeven, Nicolien! 

De analyse is scherp:

“Nicolien jogt drie keer per week en gemiddeld eens in de week wordt zij uitgescholden als ze hardloopt door mannen die haar in auto’s voorbij rijden en even het raampje opendraaien of door jongens die haar op de fiets passeren. Ze toeteren, lachen en schelden. Kennelijk voelen die mensen zich vrij om eender wat te zeggen

Dat is helemaal waar, Nicolien. Mensen voelen zich vrij om eender wat te zeggen, de dag van vandaag. Als het maar in 140 tekens past. Het is de ziekte van deze tijd. Mensen zeggen zo maar wat. Zonder nadenken, zonder enige consideratie voor hun medemens.

En u trof nog een tweede keer raak in uw verklaring: het zijn inderdaad altijd mannen die zich aan dit soort praktijken schuldig maken.

Bent u ooit uitgescholden door een vrouw? Ik denk het niet.

U reikte alvast een oplossing aan, fysieke geweldpleging:

“Soms zakt de moed mij in de schoenen als ik word uitgescholden of uitgelachen. Het is toch van de zotte dat je je daartegen moet wapenen. Af en toe denk ik, de eerstvolgende krijgt een klap voor z’n kop

Good thinking. Wie zo laag valt dat hij zijn dapper hardlopende medemens meent te mogen uitlachen, die verdient een flinke pets.

Helaas is dit juridisch niet loepzuiver. We kunnen dit wel neerzetten als psychologische zelfverdediging, maar het zou er toch om kunnen spannen, voor de rechtbank.

De vraag stelt zich: zijn er geen betere, steviger onderbouwde middelen, om dit gespuis een lesje te leren? Lijfstraffen zijn helaas verboden, ondertussen.

In de 19de eeuw een echt succesnummer, maar ondertussen helaas afgevoerd:

“In de 19e eeuw werden kinderen op school wel eens gestraft door ze een tijd in het kolenhok op te sluiten”

De meest voor de hand liggende optie is dus dat we zo’n mensen even in de hoek zetten. Juridisch niet veel op aan te merken. En zo bereiken wij ruimschoots ons doel, de persoon wordt (tijdelijk) uit de groep verwijderd, en hij moet apart in een hoekje staan om na te denken over het gebeurde.

We kunnen nog een stapje verder gaan:

“Soms wordt de persoon additioneel vernederd door hem een witpapieren puntmuts te laten dragen”

Die additionele vernedering, dat lijkt me een mooi extraatje. Nog even, en we moeten ons enthousiasme opnieuw temperen, Nicolien, anders geraken we in de grijze zone. Enfin, nog eentje, om het af te leren, wat denkt u hier van ?

“Er zijn nog bepaalde varianten, zoals de persoon urenlang op één been in de hoek te laten staan”

Misschien op het randje, maar wie zich vergrijpt aan dit soort wanpraktijken moet niet op medeleven rekenen.

Nicolien, laat u vooral niet ontmoedigen. Hoe lastig ook, tracht je te oefenen in de kunst van de morele superioriteit. U loopt, zij niet. U bent een bewonderenswaardige hardloper. Zij die u beschimpen: zie het ongemanierden, als onbetekenende ongewervelden. Zoiets.

U ziet ze niet, u hoort ze niet.

If they go low, you go high! 

En als die truuk helaas ‘ns niet lukt: dan zet u ze maar in de hoek. Met witpapieren puntmuts. Op één been, als het moet!

Met sportieve groeten,

Peter

Vigor

Advertenties

7 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s