Vandaag vertoefden wij een dagje in de Efteling. Een klassieker. Een pretpark van maar liefst 72 hectare, zo las ik.

wp-1483474704832.jpgIn 1952 bedroeg de entreeprijs 80 cent (in gulden). Vandaag zal u vaststellen dat men iets minder scherpe prijsjes hanteert.

Het eerste dat wij aan den lijve mochten ondervinden, wat dat het ijskoud was.

Het werd dus een dagje winterpret. Dermate koud was het, dat mij zomaar, floeps, een jeugdherinnering kwam te binnen geschoten. Vele decennia geleden. Ook een bezoek aan een pretpark, en ook op een koude dag. We waren toen nog maar pas binnen. Bij de eerste attractie kwam er een vlot voorbij, en daar moest je zien op te stappen, dan kon je een fijn boottochtje doen.

Het idee was duidelijk, maar de uitvoering ging flink mis: boenk, toch wel niet nààst het vlot gestapt, zeker. Pardoes, in het ijskoude water, met één voet, of neen, zeg maar, met een béén.

Afbeeldingsresultaat voor efteling piratenschipDames en heren, dat was geen aangenaam, noch elegant moment.

En vraag mij alsjeblief niet waarom ik dat deed. Dat is meestal de eerste vraag, als ik dit verhaal vertel. Wààrom deed je dat?

Wat een vervelende vraag. Daar valt geen eer mee te behalen.

Een goede reden kan ik – ook na al deze decennia – niet verzinnen, en de enige resterende optie (“dommigheid”), daar zien wij toch enigszins tegen op.

In ieder geval, een pretpark bezoeken op een ijskoude dag, met natte voeten, dat is geen pretje, zoveel kunnen we wel bevestigen.

Zo’n pretpark, dat is als volwassen bezoeker nog wel een uitdaging op zichzelf: plots stond ik voor de keuze om – vlak na de lunch – tot het piratenschip De Halve Maen toe te treden. Zoals de website zelf aangeeft:

Enkel de échte waaghalzen durven aan boord te gaan van ’s werelds grootste schipschommel. Dit brengt je gewichtloos tot grote hoogte, voordat je terugkeert naar de veilige haven.

Waarbij men er dan maar – gemakkelijkheidshalve – niet bij vermeldt:

wp-1483474721378.jpg“… voor dat u terugkeert naar de veilige haven. Tegen dan bent u helaas wel zo misselijk als een krab”.

Even twijfelde ik nog.

Of deze kloeke piraat wel mee aan boord zou gaan.

Maar als je eigen zoon – luidop en in het bijzijn van anderen – in vraagt stelt of papa misschien niet durft, dan is het aantal opties natuurlijk niet oneindig.

Voorts hebben wij niet alleen aan de kortstondige pret gedacht, de adrenaline-pret van het hier en nu, van het piratenschip op de woeste baren. Er is ook stevig nagedacht. Over wat we dezer dagen allemaal lezen in The Marshmellow Test, van Walter Mischel.

Een onwaarschijnlijk boeiend boek.

Er wordt bv. verteld over onderzoek van Hal Hershfield aan Stanford, over het verschil tussen mensen die zichzelf goed en nauw kunnen associëren (vereenzelvigen) met hun toekomstige zelf, en andere mensen voor wie “zichzelf nu” en “zichzelf in de toekomst” heel verschillende entiteiten zijn. In het kader van wilskracht en het zich kunnen ontzeggen van kortstondige genoegens (ten voordele van doelen op langere termijn) zag men op dit vlak een bijzonder groot verschil:

If you see more continuity between yourself now and yourself in the future, you probably put more value on delayed rewards, and less on immediate rewards, and you are probably less impatient than people who view their future selves as strangers”

Afbeeldingsresultaat voor hershfield future selfLap. Zou je daar niet (muis)stil van worden?

Hoe werkt dat voor u, beste lezer? Die gekke meneer of die gekke mevrouw die u zelf zal zijn, over 15 jaar: voelt u zich daar nauw verwant mee?

Of is het eerder een verre vriend in plaats van een goede buur?

Het is een moeilijk onderwerp.

Zo stond het in New York Magazine: It’s Time to Get Acquainted With Your Future Self:

When it comes to making decisions that will have effect on your long-term health or happiness — for example, whether or not to go to the gym today, in keeping with your New Year’s resolution — “current you” is always finding a new way to steal from “future you”. It’s time the two you’s got better acquainted.

Afbeeldingsresultaat voor hershfield future selfOnderzoek wijst uit dat hoe nauw je je verbonden voelt met je toekomstige zelf (of niet), een grote impact heeft, bv. op je spaargedrag.

Daar zat ik deze namiddag dus over na te denken.

Met ijskoude voeten.

Over 15 jaar, loopt die “toekomstige zelf” dan nog marathons?

Afbeeldingsresultaat voor hershfield future selfWaarschijnlijk niet.

Schrijft die “toekomstige zelf” dan nog steeds blogs?

Ben je gek.

Is die “toekomstige zelf” dan nog steeds even zielsgelukkig met zijn Kathelijne?

Ik heb geen glazen bol, maar wellicht wel, daar ben ik quasi-zeker van.

En zo voort.

De conclusie van het onderzoek is trouwens dat je niet kan veranderen hoe je je “toekomstige zelf” ziet, als stranger of als deel van jezelf. Je kan wel kiezen hoe je er mee omgaat:

“Hershield suggests to work with your mind’s misconception. If your brain insists on believing your future self is a different person, well, then, go with that — just try to act as if this is another person you care about and want to treat well. “

Food for thought, niet?

Een dagje winterpret. Het werd een rollercoaster, op meer dan één vlak.

Met winterse groeten,

Peter

Gone

Advertenties