duurloop-peterBeste lezers, dàt heb je dus bij een duurloop van 25 km: dat je af en toe eens terug in het verleden verzeild geraakt.

Nostalgie.

Kindertijd. 

M’n eerste herinneringen.

Wij woonden in Wommelgem. Wie dat niet kent: houden zo.

M’n ouders hadden verdorie een slimme kijk op mobiliteit: om ’s ochtends naar de kleuterschool te gaan, doorkruiste ik de achtertuin, en prompt werd ik over de omheining getild. Klaar, zo was ik op school. En Wardje, dat was mijn dikke vriend.

De jaren 70, wat een merkwaardig decennium was dat. De Club van Rome waarschuwde voor grote problemen als we de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen niet snel afbouwden, en dat hadden ze scherp gezien.

Terrorisme greep wild om zich heen, de Rote Armee Fraktion hield lelijk huis. Vliegtuigkapingen hier, treinkapingen daar. De Rode Khmer gingen hun gang, meer dan 1,5 miljoen Cambodjanen kwamen om het leven door uithongering & ziekte, en wie zich op de been hield, liep een statistisch gesproken weinig benijdenswaardige kans op executie.

jeugdherinnering-wommelgemJimmy Carter was president van Amerika, toen deze foto werd genomen.

Hij was eigenaar van een pindaplantage in Georgia. Na zijn presidentschap werd hij fervent vredesactivist  en hij kreeg zelfs de Nobelprijs voor de Vrede.

Het zou al raar moeten lopen, willen we dat aan de hand hebben met de huidige president van Amerika.

En naast al die Grote Gebeurtenissen in de jaren ’70, toch ook, de eerste jeugdherinneringen.

Flashback. Op de wandel met Piet Konijn 1, en met Piet Konijn 2. Buiten had het gesneeuwd. Helaas, ik was pas ziek geweest, en dus mocht ik niet buiten spelen.Toen kwam er plots een klein broertje bij. Piet Konijn 3, maar dan eentje die beduidend minder gehoorzaam was.

Flashback. Ik zat in de living, en ik mocht dat broertje even vasthouden. Héél even, en ik moest voorzichtig zijn.

Liet ik ‘m toch wel niet vallen, zeker!

Verdikkeme. Dat herinner ik me nog, dat dat niet in goede aarde viel. Wat een geween en wat een gebrul kon dat ventje produceren. Vooral als hij pas gevallen was. Zo’n schreeuwlelijk. Daar ga ik m’n handen nog mee vol hebben, voorspelde ik.

En nu zal u mij vragen “Heeft hij daar niets aan over gehouden, zo vroeg in het leven al op zijn hoofdje vallen?”.  Kijk, dàt vind ik nu het mooie van een blog: dat niet alles expliciet aan bod moet komen.

Toen gingen we plots verhuizen. Naar het Waasland, dan nog wel. Dat leek mij persoonlijk niet bepaald een stap voorwaarts, maar goed, veel had ik destijds niet in de pap te brokkelen. Het door mij inderhaast georganiseerde referendum mocht niet meer baten.

Gelukkig mocht ik iedereen in de kleuterklas nog uitgebreid goodbye zeggen. We blijven in contact via Facebook, werd ik door Wardje getroost.

Eenmaal in het Waasland aangekomen, zei ik tot algehele consternatie van mijn (nieuwe) klasgenoten een vies, terwijl het een vis moest zijn. Hilariteit. En Meester Wijmeersch in alle staten.

Edoch, langzaam maar zeker pasten wij ons aan, aan dat vreemde taaltje. Véél later, in de jaren ’90, studeerde ik aan de UFSIA: wat vonden sommige Antwerpse studenten dat vreemd, zo’n Waaslands accent. Toen was ik plots van over ’t water.

’t kan verkeren, zei Gerbrand Adriaenszoon Bredero, en hij zakte door het ijs.

Ziezo.

En nu is het aan u.

Beste lezer, hoe herinnert u zich uw kindertijd?

Met nostalgische groeten,

Peter

====

Jeugdherinnering 🙂 #happy #warm #meandmyrabbits #snow #winter #memories

A post shared by Peter De Groof (@peterdegroof) on

Advertenties