In m’n onderbroek

Posted by

20170915_072341Beste lezers,

Onlangs dacht ik aan één van de vele strapatsen die mijn jeugdjaren rijk zijn. Die keer dat wij – op vakantiekamp zijnde – eens op de zwier mochten in de mondaine en decadente studentenstad Leuven.

En, laat het ons maar eerlijk opbiechten, wij hadden een ietsiepietsie te diep in het glas gekeken, die nacht. Laveloos struinden wij door de straten van de studentenstad.

Nou, beste lezers, dat eindigde ermee dat één van ons per malheur in een fontein tuimelde. Ik dacht nabij het station, maar het staat me niet zo scherp voor de geest. In ieder geval, in een mum van tijd, stonden wij allemaal – zij het iets minder per ongeluk – in die fontein. Het was een warme, zwoele zomeravond, en wij ontdeden ons van overtollig textiel. Hier sta ik nu, dacht ik. In m’n onderbroek. Maar we zagen er de humor van in, en we beleefden dolle waterpret.

Tot er plots een zuur, oud mannetje voorbij kwam, met z’n hondje. Die voelde zich geroepen om een hele preek af te steken. Die meneer, bedoel ik. Dat dat een fontein was, en géén zwembad, en nog een hele hoop andere vijven en zessen, over de jeugd van tegenwoordig, enzovoort.

Pfff. Wij wisselden enkele blikken van verstandhouding, en toen was de verleiding toch te groot. Spontaan trokken wij hem in het bad. Het kwalijk keffende hondje, bedoel ik. Dat liep bijna slecht af, want het beestje kon niet zwemmen, zo stelden wij vast. Wie had dat gedacht! Ik niet. Van een hondje ter grootte van een cavia, hadden wij toch verwacht dat dat vanzelf zou blijven dobberen op het water. Niet dus. Het heeft geen haar gescheeld, of het arme beestje had z’n avontuur thuis niet meer kunnen navertellen aan het bazinnetje.

Enfin, wij hadden er geen medelijden mee. Wie om 3 uur ’s nachts nog met z’n hondje gaat wandelen, en dan onschuldige, vrolijke, enigszins aangeschoten jongelui in de fleur van hun leven lastig meent te moeten vallen, die heeft het zelf gezocht, waar of niet?

De volgende ochtend werden wij wakker op een voetbalveld dat ons niet erg vertrouwd toe scheen. Hoe we daar verzeild waren geraakt, niemand die het wist. Wij werden wakker met een bonzend hoofd en schele hoofdpijn, mede omdat een of andere onverlaat het in z’n hoofd had gehaald om reeds om 11u30 het voetbalveld te beginnen maaien met een bosmaaier die een hels lawaai produceerde. Gevloekt, dat wij toen hebben.

20170915_200601Enfin, waar waren we gebleven? Ha, bij m’n onderbroek. Als nederige blogger hebben wij de eer en het genoegen om af en toe eens iets uit te mogen proberen.

Meestal moet ik dat beleefd weigeren. Toen mij gevraagd werd om next generation contactlenzen uit te proberen, heb ik dat beleefd maar kordaat moeten weigeren, eerlijk als wij zijn. Want aangezien mijn arendsblik van nature uit laserscherp is, kan ik met contactlenzen écht niets beginnen.

Maar nu hebben wij toch eens een uitzondering gemaakt. Er zat een pakketje in de bus van Limitlez.

Zij stuurden me een hardlooponderbroek. Aangezien ik wel te vinden was voor een hardlooponderbroekavontuur, waagde ik het er op.

Wij lazen als volgt:

“Limitlesz sport underwear draagt bij aan maximale prestaties tijdens hardlopen, fitnessen en élke andere activiteit”.

Ola, “élke andere activiteit”. Dat leek me wel straf.

De verwachtingen waren dus hooggespannen:

“Dit ondergoed zorgt voor een ultiem draagcomfort en een zijdezacht gevoel op de huid. Ervaar het zelf!”

Zo gezegd, zo gedaan.

20170914_225939Aldus gingen wij lopen met deze onderbroek, en guess what, dat werd een zijdezachte ervaring.

Het was toch ook wel de eerste keer in m’n hele hardloopleven dat ik zo intens op m’n onderbroek heb gelet, tijdens het hardlopen.

Toen Kathelijne thuis kwam, vertelde ik over m’n duurloop van 16 km, en de fijne ervaring met m’n zijdezachte onderbroek.

Nu, Kathelijne was ook wezen hardlopen.

“En, ging het een beetje?”, vroeg ik, nonchalant.

“Ja hoor”, zei Kathelijne, “17 km gelopen, en dat ging vlotjes”.

Nondepiep. Toen stond ik dus ook figuurlijk in m’n onderbroek, met m’n armzalige 16 kilometers.

Maar ik was wél apetrots, natuurlijk.

17 km! Thumbs up voor mijn straffe wederhelft!

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s