Willen is kunnen

Posted by

Willen is kunnenGisteren keek ik gedurende 10 minuten naar Anderlecht tegen Celtic. Het leken me vrolijke, enthousiaste jongens, die van Celtic.

Ze leken recht uit de pub te komen: goedlachs, levensgenieters, en toch zou je er liever geen ruzie mee willen. Eén van de al iets oudere spelers waren ze pardoes vergeten, die zat nog rustig van z’n pint te genieten, op het laatste nippertje zijn ze hem nog terug gaan ophalen.

Na die 10 minuten wist ik het: neen, het lag niet aan René Weiler. De malaise lag ook niet aan het bestuur, want daar ligt het nooit aan. Maar die spelers. Allez, die lange zwiep vooraan, ik vergeet z’n naam nu even, misschien schiet het me nog te binnen. Stond op 7 of 8 meter van het doel, hij kon rustig aanleggen. Met een desolaat, volkomen leeg doel voor zich. En er volledig naast. Niet enkele centimeters, maar compleet ernaast. De voetbalanalist, iemand die er verstand van had, vroeg luidop: “Hoe is dat nu in hemelsnaam mogelijk?”. Gelukkig stond dingske, allez, Teodorczyk, volledig buitenspel, of men had niet anders gekund dan een onderzoek te openen naar het afsluiten van weddenschappen tegen zijn eigen elftal.

20170923_215241De nul – twee werd door Kara gescoord.

Laat ons hopen dat het per malheur was.

En dan Hanni. Die hebben wij nog bij Yellow Red KV weten schitteren. Dartel sambavoetbal.

Gisteren dacht ik, Sofiane, was je toch maar bij Yellow Red gebleven.

Verliezen tegen Bayern München, dat is jammer, maar het valt nog min of meer uit te leggen. Maar tegen Celtic? Allez.

Hier is mijn bescheiden analyse: je moet willen winnen. Je moet het écht willen. More than anything else.

Zag u de marathon in Berlijn, onlangs? Kipchoge, een wereldster. Zonder capsones. Kreeg plots te maken met een nobele onbekende, ene Guye Adola, een debutant in de marathon. Die probeerde doodleuk Kipchoge voorbij te lopen. Zonder enige gêne. Zonder respect voor de grootmeester. Een ambitieuze jonge leeuw die de oude leeuw de wacht aanzegt. Zag u dat? Hoe Kipchoge terug bleef vechten? Met groot leeuwenhart. Voor wat men in het voetbal zou noemen: een bord linzensoep.

Peter - SportcentrumGisteren deed ik m’n laatste zware training, voor de Marathon van Meerssen. Twee tempoblokken van 8 km. Dat deed ik op de piste in Leuven.

Op de piste lopen, daar had ik vroeger een gruwelijke hekel aan. Maar dat is voorbij, nu. Dankzij de dreamteam-voorbereiding in Meerssen heb ik geleerd om ervan te houden.

Je zou denken dat op een piste lopen een beetje saai is: zoals een goudvis in een bokaal rondjes zwemt. Maar dat is dus niet zo, ik voel me op de piste volkomen vrij. Rondje na rondje gleed de piste onder m’n Enda-schoenen door, ik voelde me vogelvrij.

Zo’n piste, dat loopt ook een stuk gemakkelijker, en sneller. En ik bevond me daar tussen de jongeren. Dat geeft energie. Als ik zo’n jonge snaak kan loslopen, dan denk ik: “Ooit ga jij me kloppen, jongeman, maar nu nog niet”. Nog heel even geduld, jonge leeuw.

Ik zag een groepje enthousiaste jongelui die een estafette-race deden. Mooi om zien. Het deed me denken aan m’n studententijd, toen had je jaarlijks een 24 urenloop in Leuven. De Rechten, die kwamen daar met een leger van 240 lopers naartoe, 10 lopers voor elk uur van de estafette-wedstrijd. Alleen de 240 allersnelsten mochten meedoen. De TEW’ers, die kwamen met nog méér volk, én een fortuin aan sponsoring (sportdrank, etc.)

Ons bataljon, de Germanisten: 4 man sterk. “Dat is dan elk 6 uur lopen”, rekende ik mijn medelopers voor bij aankomst. Van pure ontmoediging ging er eentje maar terug naar waar hij vandaan kwam, zijnde de Fakbar. Toen waren we nog met 3. Bij menig rondje was er niemand bij de aankomst om de fakkel over te nemen, laat staan dat er sportdrank was.

Die laatste zware training, dus. Het eerste tempoblok van 8 km verliep voorspoedig, aan 4:12 min/km. Helaas, bij het tweede tempoblok kreeg ik plots buikkrampen. Waar die vandaag kwamen, ik zou het begot niet weten. Meer details wil u er waarschijnlijk toch niet over weten, dus we houden ons op de vlakte. Dat liep alleszins niet erg comfortabel. Ik verlangde innig naar de eindstreep, en ik overwoog om dat tweede tempoblok in twee gelijke delen op te splitsen, en tussentijds een kleine pauze in te lassen. No way, dacht ik toen. Ik ga door. Ik wil dat tempoblok netjes afwerken, aan het tempo dat ik voor ogen had.

Het lukte. Vraag me niet hoe, maar er kwam een eind aan, ten langen leste.

Wat de Marathon van Meerssen betreft, ga ik m’n uiterste best doen, zo bedacht ik me. Zoals ze dat in de fanfare zeggen: willen is kunnen.

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties

7 comments

      1. Peter, een vraag is nooit dom. Enkel het antwoord kan dom zijn 😉

        Dacht dat ik hier ooit gelezen had over de 5 must-wares tijdens een loopje, maar kan ook zijn dat het elders was ;). Een mojid band is een soort van ID kaart om je arm, met wat persoonlijke gegevens, ev medische info en wie te bellen in case of emergency … Als je mojid ingeeft in Google, dan zal je het wel snel vinden (alternatief is IDsme bandje)

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s