Hiernamaals

Geplaatst door

HiernamaalsBeste lezers,

Het leven van ondergetekende heeft aan een héél dun, zijden draadje gehangen.

Het scheelde geen haar, of wij hadden deze blogposts tot u moeten richten vanuit het Hiernamaals.

Lang geleden mocht ik eens een weekje gaan logeren bij mijn lievelingsnicht, in de verre Kempen. Op een blauwe maandag trokken wij daar blij en welgemutst naar de groenten- en fruitwinkel.

De winkelierster prees met verve en gevoel voor commercie haar groenten en haar vruchten aan. De winkelierster vroeg daarbij of ik eens wou proeven van haar lekkere pruim. Daar zou je vandaag de dag een #metoo-verhaal over kunnen schrijven, maar goed, in die tijd was dat nog een perfect normale vraag.

En het mag wel gezegd worden, het was een bijzonder smakelijke pruim, die wij voorgeschoteld kregen. Helaas slikte ik in al m’n enthousiasme de pruimenpit in, en die kwam dus – ellendig genoeg – geblokkeerd te zitten in mijn luchtpijp.

Aanvankelijk had ik niet in de gaten wat er gebeurde was, en toen plots wel. Een vervelende vaststelling.

Beste lezers, dat was geen aangename experience. “Ik kan niet meer ademen”, zo concludeerde ik alras. Dienaangaande wou ik de dichtstbijzijnde volwassene aan het verstand brengen dat er iets niet pluis was. Helaas kreeg ik dat niet uitgelegd, omdat er een pruimenpit in m’n luchtpijp vastzat.

Dat werd een penibele kwestie. Toen iemand zich – eindelijk – afvroeg waarom ik zo’n vreemde paarse gelaatskleur kreeg, was de analyse van mijn nicht glashelder:

“Volgens mij heeft die de pit van z’n pruim ingeslikt.”

Het is een boeiend gegeven om te observeren wat er vervolgens gebeurt, tijdens zo’n crisismoment. Je staat op het punt om een enkele reis te ondernemen naar de eeuwige loopvelden, en dan begint de ene te gillen, terwijl de andere begint te speculeren over wat we eventueel zouden kunnen doen, of wat we zeker niet moeten doen, terwijl nog een andere zich plots herinnert dat al eens eerder meegemaakt te hebben, met een buurjongetje, en dat was toen helaas slecht afgelopen, etc.

Maar goed. Mijn Nonkel Jef, beste lezers, die hield het hoofd koel, en hij redde in enkele seconden tijd mijn leven.

In welke mate ik aan dit incident blijvende hersenschade heb overgehouden, daarover lopen de meningen uiteen in onze familie.

In ieder geval, het is iets dat ik nooit zal vergeten. Iemand die je leven red. Eeuwige dankbaarheid.

Decennia later denk ik er nog steeds aan terug. Bij voorbeeld, als ik met veel smaak een pruim, een perzik, of een nectarine verorber.

Heel voorzichtig, doe ik dat.

Duurloop 20 km 25-12-2017Maar ook op andere momenten denk ik er aan terug. Zoals tijdens het hardlopen. “Het leven moet gevierd worden”, concludeer ik dan.

Het kan zo snel voorbij zijn.

Eén pruimenpit, kan volstaan.

Tijdens het hardlopen, vraag ik het me soms af: het Hiernamaals voor hardlopers, hoe zou dat er eigenlijk uitzien?

Als een oneindig parcours, van het ene prachtige, adembenemende panorama naar het andere? Waar je nooit tegenwind hebt? Waar je nooit gekwetst raakt.  Waar afstanden, tijden en tempo’s er totaal niet toe doen?

Wie weet.

celebrateEt voilà.

Hier zijn we nu, in Salzburg.

M’n loopschoenen heb ik niet bij me.

Het plan was dat ik er vandaag nieuwe zou gaan kopen. Maar alle sportwinkels waren hier gesloten, op tweede Kerstdag.

Dat zou je in het Hiernamaals niet aan de hand hebben, hoop ik.

Om te eindigen, we kunnen er eigenlijk maar één zinnig ding over zeggen: “Remember the moment. Cherish this story. Celebrate life”.

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s