2017 – Requiem

Posted by

2017Beste lezers,

De dagen van 2017 zijn zo goed als geteld. Laat ons eerlijk zijn, welk een gigantische hoeveelheid ellende kieperde 2017 uit over ons arme hoofd?

Bosbranden, terreuraanslagen, Theo Francken, orkanen, burgeroorlogen, aardverschuivingen, illegale volksraadplegingen, het hield niet op.

En nu staat Magere Hein klaar met z’n zeis om 2017 een kopje kleiner te maken. Een requiem is hier misschien wel op z’n plaats.

Dat is trouwens ook voor u een goede zaak, beste lezers: volgens de katholieke leer verkort het bijwonen van een requiemmis het verblijf in het vagevuur. Beweer nu nog eens dat dit geen nuttige blog is. OK, voor sommige lezers is er misschien meer dan één requiemmis nodig, of in ieder geval een héél lange, maar goed, we moeten ergens beginnen.

In januari vonden Kathelijne en ondergetekende – na een lange zoektocht – een fijn huisje (“Huisje tuintje”). Erg knus, en het werd een mooie, spannende start van het – toen nog – prille jaar 2017. Een kleine stap voor de mensheid, maar een grote stap voor ons tweetjes. Nou. Wij voelen ons hier (al dan niet terecht) warm en veilig beschut tegen orkanen, illegale volksraadplegingen, Theo Francken, en aardverschuivingen. En toch mooi meegenomen: als wij de deur achter ons dicht doen, dan bevinden we ons op enkele minuutjes in het Zoniënwoud.

Februari begon met een fijne wedstrijd, die ook in 2018 op het programma staat: de Asselronde (25 km) in Apeldoorn, u leest er alles over in “Apeldoorn: runner’s high!”.

“Héél blijven” was hét sportieve thema in 2017. Daarom vroegen wij dienaangaande de mening van enkele toppers op RunBloggersRun, en dit was het resultaat: “Blessures vermijden – 5 tips!”. Doe er vooral uw voordeel mee! Daarenboven ontdekten wij later in het jaar kwansuis het ultieme geheim om nooit meer gekwetst te geraken: “Geheim”

In gans 2017 dienden wij geen enkele blessure te rapporteren. In april leidde dat, tesamen met de prima coaching van Benny, het engelengeduld van Kathelijne, en de gezamenlijke trainingen met Bart, tot een scherpe marathon in Düsseldorf. De eindtijd was 3u03, en de ambitie is nu om – ooit ‘ns – die 3u-grens aan diggelen te lopen 🙂

Véél indrukwekkender: in mei trachtte Eliud Kipchoge onder de 2 uur te blijven op de marathon. Daar stonden wij graag eens (uitzonderlijk!) om 5u ’s morgens voor op. Wat een thriller was dat. Op het puntje van m’n stoel, zat ik. Op enkele seconden na was de bovenmenselijke #Breaking2 een feit. Het werden “2 uur en enkele seconden”.

Juni werd een rustige loopmaand, en wij kregen de kans om eens in hogere sferen te vertoeven. Zo konden wij eens met Koning Filip van gedachten wisselen tijdens een fijne en lange “Koninklijke Duurloop”.

Tijdens de zomer trokken Kathelijne en ondergetekende naar New York, daar maakten we in juli kennis met de New York Road Runners. In de blogpost “Zenuwen” leest u het verhaal van de 5 km race die daar op het programma stond, en de mooie prestatie die Kathelijne daar neerzette.

Ik polste ginds ook even bij de New Yorkers of ze een beetje tevreden waren, over Mr. Trump. Neen, dus. Welk een rampspoed had die mens hun al gebracht. Nog erger dan orkaan Harvey. Maar goed, laat ons vooral niet in de val trappen om daar al  smakelijk mee te lachen. Als de New Yorkers bij ons komen piepen hoe het hier gesteld is met pakweg Theo Francken en Siegfried Bracke, om nu de eerste twee namen te noemen die mij te binnen schieten, dan komen wij toch ook dicht in de buurt van alternative facts en dat soort fratsen. Jongens. Dat had ik vroeger eens moeten proberen. Zwart op wit liegen tegen juffrouw Suzanne, en dan aankomen met het verhaal dat ik m’n communicatielijn aanhield, om geen aanzuigeffect te creëren. Dat zou m’n beste keer niet zijn geweest, dat kan ik u verzekeren.

Overigens, dit is een 100% politiek neutrale & correcte blog.

Enfin, en toen was het plots augustus. Zomer in Italië. Toscane, een ontzettend mooie streek. Quality time, met toch hier en daar een duurloopje. “Zuiders hardlopen”, een bijzondere ervaring.

In september werd trail running een openbaring voor deze blogger. Daar gaan we in 2018 nog meer werk van maken. De “Bear Trail” was een absoluut hoogtepunt. Nu moeten we even melig worden, vrees ik. Daar stond ik versteld van de kracht die ik in mezelf voelde: bergop, bergaf, door bos en weide, en ik bleef maar doorgaan. De wondermooie natuur in combinatie met intens fysiek afzien, dat was genieten van de eerste meter tot de laatste, en met de 5de plaats was ik zo blij als een kind.

Oktober was de marathonmaand. Eerst kwam de marathon van Meerssen aan de beurt, een juweeltje. Een kleine marathon, maar zo intens: vier rondjes, met telkens pittige beklimmingen. Die vierde ronde: Afzien, met een hoofdletter. De voorbereiding met het dreamteam was een fijne ervaring, als team naar die marathon toeleven, dat was een extra dimensie. Geen sub 3, wel de 5de plaats, en opnieuw zo blij als een kind! 🙂

Kort daarna kwam de marathon van Gent. Helemaal hersteld waren we nog niet, maar het was wél spannend, zo snel opnieuw aan de start verschijnen. De sub 3 zat er niet in, we hebben een tiental kilometers geprobeerd, maar dat zal voor 2018 worden. Hoop ik. Toch kijk ik met véél plezier terug op deze marathon, de verkennende trainingen waren de moeite, rond deze nieuwe marathon heeft zich een hele community gevormd, dat lééfde echt. Een dikke proficiat voor de organisatie. Dit is wat de lopers ervan vonden: “Dit vond u er van”. Deze marathon zal in 2018 opnieuw op het programma staan, zo hebben wij een stil vermoeden! 🙂

November was een rustmaand. Even bekomen van al dat marathongeweld. Maar goed, dat gaf dan weer tijd voor andere zaken. Zo konden wij bv. eens met inspecteur Baeten van gedachten wisselen.

In december stond er een loopevent in het Zoniënwoud op het programma, Sunday Runday, dat ik samen met Lien organiseerde. Een mooie, leerzame en sneeuwwitte dag, als u het mij vraagt. Het is natuurlijk een beetje delicaat om daar in het lang en in het breed over te stoefen, als je dat zelf mee hebt georganiseerd. Daarom verwijzen we graag naar de blogs van:

Zo.

Toen naderde het einde van het jaar plots met rasse schreden, beste lezers.  We maakten nog even tijd voor een trip naar Salzburg, de stad van Mozart. Die een ontroerend mooie dodenmis oftewel Requiem schreef, tijdens de allerlaatste weken van zijn leven. Waar ik sinds onze thuiskomst geregeld naar luister. Zo intens. Maar ook ontroerend mooi. In die gemoedstoestand kunnen wij het dus oprecht zeggen: we wensen 2017 een rustig & vredig Hiernamaals toe.

We gaan de mooie momenten bewaren en koesteren.

En 2018? Hopelijk wordt dat opnieuw een mooi jaar, zowel algemeen als op sportief vlak, als het even kan, opnieuw zonder blessures. In april gaan we zien waar we staan: in Rotterdam of in Krakau hoop ik dat er een Sub 3 marathon in zit. Almost there. 🙂

Tot slot wens ik alle lopers en sportievelingen, de lezers van deze blog, familie en vrienden, collega’s, kortom, iederéén, een fijne eindejaarsperiode toe, en alvast een sprankelend 2018! 

Geniet er van, onbeschaamd, ongegeneerd, en met volle teugen!

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties

13 comments

  1. Leuk blog. Van een keer lezen ben ik volger geworden in 2017 maar ik miste nog wel een paar blogs dus dit was een fijn overzicht. Voor 2018 goede loopbenen gewenst en als je Rotterdam gaat do dan moedig ik je bij 33 km in het Kralingse bos aan. Het parcours is snel maar het kan druk zijn maar voor sub 3 lopers is dat vast minder.

    Groetjes,

    Dorothé

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s