Biebie


BiebieBeste lezers,

Deze avond deed ik een hersteltraining, in het park van Tervuren.

Aldaar kruiste ik een tegenligger, zijnde een wandelaar met een grote, zwarte, er gevaarlijk uitziende hond.

Die hond was gelukkig goed aangelijnd. En maar grommen. Ik ben geen kenner, maar volgens mij was dat het type dat graag hardlopers lust.

Het baasje had het over “BB”. Op z’n Engels uitgesproken, BieBie.

Biebie, dat betekent voor ieder wat wils, dacht ik. Voor de rasechte hondenliefhebber betekent het wellicht Black Beauty, maar voor wie tijdens het hardlopen als eens werd aangevallen door zo’n mormel, is het misschien Black Bitch.

Uw blogger heeft dat ooit aan de hand gehad in Utrecht. Nu kan u wel zeggen, “Dat is je dikke eigen schuld, dan had je maar niet naar Utrecht moeten gaan”, maar goed, ik was daar nu eenmaal voor een opleiding, daar had ik zelf niet voor gekozen.

Van het een kwam het ander, en na de opleiding ging ik nog gauw een rondje lopen. In een duister parkje. Plots kwam daar een gemene hond achter me aan, en jawel, hàp.

In m’n linkerkuit.

BieBie naar de kliniek, in downtown Utrecht. Daar was downtown Harlem niets tegen, zelfs niet in z’n, euhm, zwartste jaren.

20180426_192645“Er zijn nog 31 wachtenden voor u”, zei de verpleegster.

Het was een nogal brute mevrouw, niet het type dat er uitzag alsof ze zou gaan onderhandelen over mijn nummer in de rangorde.

Trouwens, als ik die 31 mensen zo zag, dan was mijn aan flarden gebeten linkerkuit nog wel het allerkleinste akkefietje van de hele hoop.

Wat een slagveld.

Wat ze daar in Utrecht uitvreten op een gewone doordeweekse donderdagavond, ik vraag het me nog steeds af.

Die verpleegster gaf mij de volgende, weinig opbeurende timing mee: het zou toch gemakkelijk 4 à 5 uur (’s nachts) worden, vooraleer ik aan de beurt zou zijn.

“4 à 5 uur ’s nachts? Tegen dan kan u mij misschien ineens naar het crematorium brengen”, suggereerde ik, zonder de aard van mijn verwondingen te willen overdrijven.

Toen zijn wij maar, in allerijl, naar een privé-ziekenhuis gereden. Geen enkele wachtende voor mij. Een pront verpleegstertje, die met warme, bezorgde en liefdevolle stem vroeg hoe ze mij desgevallend van dienst kon zijn.

Notable

“Daar wil ik het liever niet over hebben”, zei ik. “Maar waar ik voor gekomen ben: een quasi-dodelijke hondenbeet. Ik hoop dat ik ooit nog zal kunnen hardlopen”.

Nou, toen heb ik de duurste tetanusspuit van m’n leven gekregen. Het precieze bedrag ben ik vergeten, maar met de prijs van die tetanusspuit had ik een kleine middenklassewagen kunnen kopen.

Honden en ik, wij zullen nooit dikke vrienden worden.  Ooit vroeg een vriendin van me of ik een canicross-wedstrijd wou lopen met haar hond, want zijzelf was gekwetst.

“Ben je gek”, zei ik. Ik was m’n leven nog niet beu.

Pfff. Zo’n kreng.

Die hond, bedoel ik.

Neen, BieBie vraagt het zich oprecht af, of wij als mensenras wel honden als huisdier moeten houden, terwijl er zovéél mensen zijn die onvoldoende te eten en te drinken hebben?

Over katten kan je je krak hetzelfde afvragen, maar dat vind ik dan weer huisdieren van een heel ander kaliber. Die bijten niet, als je ze gerust laat.  Dat is zo’n beetje mijn voornaamste criterium, inzake huisdieren: als je ze gerust laat, en ze bijten niet, dan vind ik het allemaal best.

Als je ze gerust laat, en ze bijten wél, dan is er een probleem, vind ik.

Daarentegen, als  je ze niet gerust laat, en ze bijten, dan heb je het zelf gezocht.

Zelf hebben wij een prachtige goudvis in huis. Enfin, eigenlijk hadden wij er twéé. Echter, tijdens onze zomervakantie in Italië liet de buurvrouw ons weten per SMS dat één van de twee vissen het tijdelijke voor het eeuwige had ingewisseld. Dat dacht ze. Die tweede vis dreef namelijk boven, aan het wateroppervlak, met z’n buik omhoog, en hij bewoog niet meer. Tevens at hij ook niet meer. Dat was een teken aan de wand, want wij noemden hem BB, oftewel, Big Boeffer.

Per SMS bevestigde ik toen aan de buurvrouw dat ik volledig vertrouwde op haar inschatting dat onze goudvis definitief naar de eeuwige jachtvelden was vertrokken, en dat ik het slechte nieuws zou overbrengen aan vrouw en kinderen.

Drie dagen van nationale rouw, daar in ons vakantieoord.

“Ach”, zei ik met de mij zo typerende empathie & fijnbesnaardheid tijdens het ontbijt, onderwijl een heerlijke pistolet met makreelfilet verorberend, “Het was toch maar een vis hé mannekes. Lekker om tussen je pistolet te leggen, daar niet van, maar laat ons daar toch niet té veel tranen om plengen. Wat hebben we nu eigenlijk aan zo’n vis? Dat zwemt maar wat rond in z’n bokaal, en OK, als je ‘m gerust laat, dan bijt hij niet, maar voorts ben je daar toch niet veel mee? Als je een stok weggooit, denk je dat zo’n vis ‘m gaat halen, en dan vrolijk kwispelend terugbrengt?”

Nou, beste lezers, toen heb ik flink de wind van voren gekregen.

BiebieMaar goed, wij zouden het vandaag over hardlopen hebben, dacht ik.

Deze avond deed ik dus een fijne hersteltraining in het park van Tervuren.

Zes kilometers, kwestie dat ik mezelf niet te veel zou vermoeien.

Want zondag staat er een mooie trail op het programma.

De Trail Chaumont-Gistoux, 25 kilometer op een prachtig parcours dat, als wij de website mogen geloven, volledig hondenvrij is!

We kijk er naar uit!

Nog iemand, die daar mee doet?

Met sportieve groeten,

Peter

 

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s