Next!

Geplaatst door

NextBeste lezers,

U weet het, of u weet het niet, en in het geval dat u het niet weet, hebt u misschien een fameus probleem.

Immers, in de maand mei leggen niet alleen de vogels een ei, maar treden ook de nieuwe Europese privacyregels in werking.

In de volksmond ook de General Data Protection Regulation of de GDPR genoemd.

Vele organisaties zitten nu met de handen in het haar, maar als u graag mijn persoonlijke mening wil weten over deze kwestie: ik vind dat elk probleem tegelijkertijd ook een mooie opportuniteit is. Want wat lazen wij in de nieuwe wetgeving? Elke burger heeft het recht om verwijderd te worden uit de database van eender welke organisatie waar hij of zij gekend is. Welnu, is dat geen fantastisch gegeven?  Is dat niet de mooiste opportuniteit sinds de uitvinding van het warm water en het rond wiel?

Zo heeft ondergetekende recent een aangetekend schrijven gericht aan de fiscus, met de vraag om mij definitief en onherroepelijk te verwijderen uit alle databanken die onder hun jurisprudentie vallen. Zonder de fiscus te willen chanteren, want je houdt die mensen toch beter te vriend, ben ik zo vrij geweest om hen te wijzen op de draconische boetes die men zal opleggen aan eender wie deze nieuwe regelgeving niet respecteert.

Elke burger kan vragen om “te worden vergeten en om te worden verwijderd, bij voorbeeld wanneer de verwerking van zijn persoonsgegevens hem financiële schade berokkent“.

Touché! In die categorie hoort de fiscus voor de volle 100% thuis, niet?

Ziezo. Met deze lucratieve suggestie hoop ik dat deze blog zijn meerwaarde – eens te meer – heeft bewezen.

Maar nu terug naar het hardlopen. Deze avond ging ik met een collega een stukje hardlopen. De ideale combinatie natuurlijk, na het werk samen sporten én tegelijkertijd eens grondig roddelen over bepaalde collega’s, die we helaas niet bij naam mogen noemen, gezien de GDPR-regelgeving dienaangaande.

In ieder geval, de Trail de Chaumont-Gistoux leek goed verteerd te zijn, en zo blikken wij welgemutst en hoopvol vooruit naar de maand mei. Dat zou wel eens een drukke loopmaand kunnen worden. Zo wil ik deze maand zeker nog ‘ns een trail agenderen, wij hebben de smaak te maken. Zoveel snoepgoed aan de finish, hmmmm. Deze trail staat alvast met stip genoteerd, de Trail Lasnoise (https://www.lasnoisetrail.be), dat is op een steenworp van Tervuren, zij het dan wel een flinke steenworp. 32 km, dat is een fijne afstand, en 550 hoogtemeters, dat moet haalbaar zijn. Maar wat we goed moeten zien te onthouden, dus een dikke knoop in onze digitale zakdoek, er is slechts één bevoorradingspost, en ook niet onbelangrijk: “pas de gobelet”.

Oftewel, “geen drinkbeker”, voor wie niet goed heeft opgelet tijdens de les Frans.

Enfin, en voorts is er in mei nog keuze te over, bv. de halve marathon in Tilburg ziet er een mooie uitdaging uit. Zelf geef ik de mensen in Tilburg het dringende advies om eens kritisch naar hun app te kijken, want als ik dat lees op hun website, dan lijkt me dat toch zorgwekkend:

“Wij hebben een app waarmee alle toeschouwers live kunnen zien waar u zich bevindt: of u nu snel loopt, of traag loopt, of u dat nu leuk vindt of niet, en ongeacht of u ons daar toestemming voor hebt gegeven, of niet”.

Dat laatste lijkt me niet helemaal in de haak te zijn, qua GDPR.

Ha, voor wie interesse heeft, op de blog van de marathon in Tilburg las ik dat ze nog naarstig op zoek zijn naar pacers.

Als u zich geroepen voelt, niet twijfelen. Een van de pacers geeft op de blog in kwestie nog volgende goede raad mee:

“Kies als pacer een tempo dat je aankunt. Dat heb ik niet gedaan de eerste keer dat ik als pacer liep, en dat viel lelijk tegen, moet ik zeggen. Zowel voor mezelf als voor de lopers die – verkeerdelijk dus – dachten dat ze dankzij mij een welbepaalde eindtijd gingen behalen. De constructieve en de minder constructieve feedback die ik nadien kreeg van de lopers, loog er niet om.”

Voilà.

De job van pacer, die valt niet te onderschatten. Enkele jaren geleden, tijdens de marathon van Antwerpen, liep ik mee in het 3u15-groepje. Rond km 35, toen iedereen het knap lastig begon te krijgen, verdween de pacer, een ervaren rot in het vak, die al voor de 26ste keer pacer was, plots, en zonder te verwittigen, in de struiken.

“Allez”, zei z’n vrouw, die mee fietste, “Dat doet hij nu normaal nooit”.

NextDat wou ik wel geloven.

Wat bleek?

De brave man had plotse, en nogal bruuske buikkrampen.

Ook toen waren er lopers in ons groepje die verre van blij waren met de hele kwestie. Maar goed, beste lezers, dan vraag ik u, zo’n plots opkomende buikkrampen, daar had die pacer toch ook niet zelf voor gekozen hé?

Enfin, om deze blog te beëindigen, graag een beetje meer begrip voor de pacers, die mensen kunnen, net zoals u en ik, ook wel eens een off-day hebben.

Ziezo, dat was het voor vandaag.

Bij deze gaan wij uit de ether in de hoop dat wij met deze blog uw privacy niet al te zeer hebben geschonden!

Met sportieve groeten,

Peter

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s