Running in Vienna

Geplaatst door

DonauBeste lezers,

Wij zijn weer veilig en wel thuis geraakt, vanuit het verre Wenen. Eén en ander heeft nog aan een zijden draadje gehangen, want in de luchthaven van Wenen zei een kloeke security-dame dat mijn koffer te zwaar was.

Wat ik nogal persoonlijk opnam.

En waarop ik dan maar de bal terugkaatste, zijnde, dat ik over haar nét hetzelfde kon zeggen.

Dat werd nog een hele discussie. Het scheelde geen haar, of ik had nog steeds vanuit Wenen tot u geblogd, en meer bepaald vanuit een ruimte waarin je alleen in of uit geraakt als je de sleutel hebt, of de juiste code kent.

20180503_195152Enfin, uiteindelijk mocht ik toch het vliegtuig op, mét m’n te zware koffer.

Zo.

En benevens het harde werk, nam ik ook de tijd voor een duurloop in Wenen.

Wat een mooie stad. Vol groen.

Het ene park na het andere.

Beginnend aan Hofburg Wien, geraakten we onmiddellijk in de sfeer van Elisabeth Amalie Eugenie van Beieren, oftewel Sisi.

Vervolgens ging het van de Kohlmarkt en de Stephansplatz (wat een drukte!) naar de Donau.

Niet zo fantastisch, al die uitlaatgassen, maar wel heel mooie views  Tide

Wenen 15kmVoor de quiz-fanaten onder u, als u ooit de vraag krijgt:

“Welke rivier is de op één na langste rivier van Europa, na de Wolga?”

dan mag u met een gerust hart op de Donau gokken.

Historisch gezien kan het belang van de Donau niet onderschat worden.

Reeds in de 11de eeuw was er de befaamde “Route Charlemagne”, die tijdens de kruistochten werd gebruikt Godfried van Bouillon.

Die route liep een heel eind langs de Donau. Af en toe nam het Ottomaanse leger trouwens dezelfde route, maar dan in de tegengestelde richting.

20180503_201058Bon, van de Donau, doken wij recht het Prater park in.

Een prachtig park, al zeg ik het zelf. Een deel van het park is ingericht als attractiepark, in de volksmond wordt dat het Wurstelprater-gedeelte genoemd.

Het reuzenrad (“Riesenrad”) zorgt al sinds 1897 voor vermaak en vertier.

Oorspronkelijk was dit keizerlijk jachtgebied, maar nu kan je er gewoon hardlopen, zonder gevaar voor lijf en leden.

Ideaal, door het park loopt een kilometerslange weg, de Hauptallee, omzoomd met mooie kastanjebomen, die Hauptallee loopt gewoon rechtdoor, die kan je gerust volgen, zonder het risico dat je verloren loopt.

Wat een massa hardlopende medemensen, in het park. Het was een warme avond, en wat onmiddellijk opviel: alle lopers waren luchtig gekleed. De dames droegen een t-shirtje met korte mouwen, de heren liepen er geregeld met ontbloot bovenlijf, zag ik.

Wat niet in alle gevallen even appetijtelijk is, maar goed.

20180503_201007Ondanks het warme weer, was ik toch beducht voor een al te snelle afkoeling, eens de zon onder zou gaan.

In die optiek had ik dan ook een thermisch onderhemdje aangetrokken, en vervolgens een t-shirt met lange mouwen.

Tot slot, als derde laagje, droeg ik een looptrui uit zuivere merinowol, zodat ik zelfs bij ernstige vriestemperaturen niet in de problemen zou komen.

Combineer dit met m’n lange thermische broek, en deze jongen zou niet met een longonsteking van z’n duurloopje terugkeren!

Helaas deed zich het omgekeerde probleem voor, namelijk dat ik zweette als een otter.

Die drie laagjes waren toch een beetje teveel van het goede, bij 25 graden celsius. Tot overmaat van ramp had ik in het begin van de training nog last van m’n linkerknie. Verdikkeme, sakkerde ik, zo dadelijk heb ik behalve een tenniselleboog, ook nog een tennisknie.

20180503_202658Gelukkig ging het snel beter, en zo werd het een fijne duurloop.

Met nog een omwegje naar het Ernst Happelstadion.

Bij geschiedkundigen en Club Brugge-supporters is Ernst Happel misschien nog wel gekend, want lang geleden, vanaf 1974, werd Club Brugge drie keer op rij landskampioen, én bereikten ze als eerste Belgische club de finale van de Europacup I!

Ernst Happel onderwierp zijn spelers aan fysiek zeer zware trainingen, wat destijds niet echt de gewoonte was, bij de meeste clubs hanteerde men het principe “liever lui dan moe”.

Echter, na drie jaar hadden de andere clubs dat ook in de gaten, en toen begonnen zij ook harder te trainen, soms goedschiks, vaak kwaadschiks.  U begrijpt, Ernst was geen populaire jongen bij de voetballers, in die dagen. Van het een kwam het ander, en in 1978 werd Ernst bedankt voor de bewezen diensten. Zo ging dat, ook al in die tijd.

Voilà. Moe maar tevreden, en iets te warm gekleed, keerden wij huiswaarts. Hardlopen in Wenen, wij kunnen het alleen maar, euhm, warm aanraden!

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s