Hardlopen in Pellenberg

Geplaatst door

PellenbergBeste lezers,

Vandaag hadden we wat aan de hand. Kathelijne vroeg namelijk om eens in de tuin te kijken, hoe de vlag er daar bij hing.

Slecht, dames en heren, slecht.

Was was ik snel terug binnen.

Zo’n wildernis.

Randje marginaal, in vergelijking met de tuinen van onze buren, die tot op de millimeter gesoigneerd leken.

Enfin, “randje” mag je eigenlijk weglaten. Zowel het gras als de distels waren opgeschoten tot kniehoogte.

Nondepiep. Die buren van ons, die zie ik eigenlijk nooit in de tuin werken, en toch leken die tuinen me de perfectie zelve, hoe kan dat nu? Wanneer werken die mensen dan in hun tuin? ’s Nachts, als ik slaap? Of tijdens de zeldzame keren dat ik ‘ns een keertje wezen hardlopen ben?

Ontmoedigd sprak ik tot Kathelijne: “Het gras is veel te lang, Bollie, daar geraak ik nooit doorheen, met ons grasmachientje”

20180505_112756(0)“Tut tut”, zei Kathelijne, “De pelouse onderhouden, dat is uw job. Een héél lange takenlijst heb je niet, dus zie maar hoe je het oplost”.

Pfff. Aldus togen wij aan het werk, met de moed der wanhoop.  Nogal een geluk dat je zo’n gazon maar om de 3 à 4 maanden moet afrijden.

Maar zie, toen de klus geklaard was, brak de zon door de wolken, dat zag er al héél wat frisser en netter uit.

Trots als een pauw, liet ik m’n werk zien aan Kathelijne.

Die zei verschrikt: “Maar Bollie, al die plukken los gras op het gazon, hoe komt dat nu weer? Dat ziet er toch niet uit, zo?”

Verdikkeme. Dat was ik vergeten.

Die bak, die je aan de grasmachine moet vasthaken, en waar je alle 2 minuten mee over en weer moet lopen. Daar had ik niet aan gedacht.

20180505_113152Snel over naar het hardlopen. Weet je wat eigenlijk ontzettend fijn is? Een uurtje lopen, zonder op voorhand te weten hoeveel kilometers je gaat doen, en vooral, zonder op voorhand te weten welke route je gaat doen.

Gewoon, je neus achterna lopen.

Zo liep ik vandaag 15 kilometers kriskras door Kessel-Lo.

Onderweg keurde ik de tuintjes. Wat waren er mensen wiens tuin er slordig bij lag!

Nog erger dan de onze. Op slag voelde ik me een heel stuk beter.

En toen was ik plots in Pellenberg. Zo’n mooie omgeving. In volstrekte rust maalde ik kilometers. Om dan even halt te houden. In zo’n holleweg. Bij een pancarte, met uitleg over het leven te Pellenberg in 1914.

Bubble

20180505_112716Toen ons dappere Belgische leger uitbrak, vanuit Antwerpen, tot diep in het Hageland, met de bedoeling Leuven te bevrijden.

Dat viel een beetje tegen.

De burgemeester van Pellenberg, Alphonse Halflants, vertelde:

“Van ’s morgens tot ’s avonds hoorden wij kanonnen. Gedurende het gevecht, stonden Duitse soldaten constant op de wacht, op de hoogste punten van Lubbeek, en meer bepaald, voor ons hek”.

Lap. Duitsers voor je hek, heb dat voor.

Wat is hardlopen een fijne & boeiende hobby. De activiteit zelf is hemels, en onderweg leer je vanalles bij. Gratis en voor niets. Over het Leven. Over onze geschiedenis. Gewoon ogen en oren openhouden, en elke duurloop is een lesje Gewijde Geschiedenis. Zo las ik over het verhaal van Louis Thys. Een karabinier-wielrijder. Wat een merkwaardige combinatie. Dat zie je vandaag niet, in ons leger. En dan zie je de foto van zo’n jonge gast, Louis de karabinier-wielrijder, in de fleur van z’n leven.

En het eindigt met: “Tombé sur le champ de bataille”.

Al lopende sta je er bij stil. Dat is toch van een andere orde dan het gras dat iets te hoog is opgeschoten, niet?

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties

3 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s