Geschiedenis van het hardlopen – de prehistorie

Geplaatst door

FlintstonesBeste lezers,

In den beginne was er niets.

Werkelijk, niets.

Aangezien er niets was, werd er zelfs niet aan hardlopen gedaan.

Het staat trouwens ook zo in de Bijbel: “De aarde was woest en ledig, duisternis was op den afgrond, en aan hardlopen werd nog niet gedaan.” 

Ziezo.

Dit was eigenlijk mijn eerste hoofdstukje in “De geschiedenis van het hardlopen”.

Toegegeven, dat is een mager hoofdstukje. Dus stel ik voor dat wij er maar ineens de volgende periode bijnemen.

Eerst was er niets, en toen was er plots de aarde, onze wondermooie planeet. De oudste periode is het Hadeïcum, een tijdvak dat begon 4,5 miljard jaar voor Christus, al was het toen nog niet geweten dat Christus ooit zou geboren worden.

Over hardlopen tijdens het Hadeïcum valt niet veel vertellen. Ten eerste, omdat er toen nog geen mensen waren. Ten tweede, zelfs àls er toen mensen hadden bestaan, dan zou hardlopen niet de fijne ervaring zijn die het vandaag is, want de aardkorst was nog vloeibaar, en gloeiend heet.

In de prehistorie werd het spannend, want toen verschenen de mensachtigen op het toneel.

We onderscheiden de volgende periodes:

  1. Het paleolithicum, in de volksmond ook wel de oude steentijd genoemd
  2. Het mesolithicum, in de volksmond ook wel de middensteentijd genoemd
  3. Het neolithicum, in de volksmond ook wel de nieuwe steentijd genoemd
  4. De kopertijd, de bronstijd en de ijzertijd

We reizen even terug in de tijd!

Ten eerste was er het paleolithicum, in de volksmond ook wel de oude steentijd genoemd. Tijdens deze steentijd vervaardigde de mens al z’n gereedschap uit steen, en vandaar deze benaming. Of wij vandaag in de Apple-tijd, dan wel in de Samsung-tijd leven, daar bestaat discussie over.

De steentijd begon ongeveer, pak ‘m beet, 2,5 miljoen jaar voor Christus, en deze periode eindigde rond 12.500 jaar voor Christus.  Er waren toen al mensachtigen, en zo was er bij voorbeeld de homo habilis, oftewel de “handige mens”. Daar stamt uw nederige blogger alvast niet uit voort.

De homo habilis leefde in Oost-Afrika. Deze mensachtige was ocharme gemiddeld 1,20 à 1,50 meter groot, of beter gezegd, klein. Dat is natuurlijk een gemiddelde, af en toe zal er misschien wel eens een lange zwiep tussen gezeten hebben.

Maar gemiddeld 1,20 à 1,50 meter, dat is dus écht niet groot. Stond er in de grot iets op het bovenste rek, dan was dat telkens een heel gesukkel voor Fred & Wilma Flintstone.

Het waren wél vinnige lopers.  Met name als ze een hongerige sabeltandtijger achter hun vodden hadden, dan stonden ze er vaak zélf van te kijken, hoe snel ze wel niet konden lopen. Het hardlopen tussen mens en dier, dat had toen een sterk competitief karakter. Let wel, van Strava en Facebook was geen sprake, dus geen opschepperige posts genre “In goede vorm. Vandaag m’n PR verbeterd, en de sabeltandtijger was kansloos”.

In het omgekeerde geval, als de sabeltandtijger sneller was, dan viel er zowieso niet veel meer te posten.

Ten tweede, was er het mesolithicum, in de volksmond ook de middensteentijd genoemd. Tijdens deze periode gebeurde er niet veel. Archeologen zien het mesolithicum vaak slechts als een voortzetting van het paleolithicum. Ook wat het hardlopen betreft, veranderde er dus niet veel, in deze periode.

Ik ben geen historicus, maar mijn voorstel zou zijn om dit tijdperk gewoon af te schaffen.

Ten derde, was er het neolithicum.

Toen veranderde er wél plots vanalles! Het neolithicum was een ronduit revolutionaire periode. In plaats van telkens opnieuw op jacht te gaan, ving men enkele levende exemplaren, men zette er een omheining rond, et voilà, de veeteelt was geboren. Mensen werden lid van de Boerenbond, en plots had men steeds een voorraadje vlees, melk, wol, eieren, en dies meer in huis.  Hierdoor moest er beduidend minder aan hardlopen worden gedaan. Behalve als die rotbeesten uitbraken, dan moest men er achteraan, én de omheining verstevigen.

Ook begonnen de mensen aan landbouw te doen, en dat leidde bij vele stammen tot welstand. Toen ontstond er ook ongelijkheid van bezit. Doordat de ene een mooi voorraadje had, en de andere noppes, begon het verschijnsel “eigendom” een grotere rol te spelen. Simpel gezegd, dat gaf dus ambras. En bv. diefstal. Naar aanleiding hiervan ontstond de rechtspraak, en een nieuw soort mens ontstond: de advocaat.

Maar wat betekende dit nu voor hardlopers? Wel, tijdens het neolithicum begon men keramiek te gebruiken. Een spectaculaire ontwikkeling! Zo kon men voedsel en drank plots langer dan vandaag bewaren.

Tijdens de lange duurloop konden de hardlopers nu rustig hun keramieken beker met sportdrank meenemen, wat de prestaties zeer ten goede kwam.

Ook ontstond het schrift, wat voor de competitieve hardloper een ontwikkeling van groot belang was: na elke wedstrijd kon er nu een rangschikking worden opgemaakt.

Weliswaar moest die in steen worden gebeiteld, dus dat duurde wel even. En als de 6de en de 34ste moesten omgewisseld worden, dan kon men opnieuw beginnen, dus meestal liet men het dan maar gauw zo, tot grote frustratie van de 34ste, die eigenlijk 6de was.

Ten vierde, de kopertijd, de bronstijd en de ijzertijd.

Tijdens deze periode begon de mens wapens te maken. Eerst in koper, vervolgens in brons, en tot slot, in ijzer.

Een of andere slimmerik maakte op een blauwe maandag een speer met koper, en hij trok ten strijde. Dat was bijzonder handig: hij kon met die speer gooien en vanop afstand zijn tegenstander (gewapend met een stenen bijl) vlot uitschakelen, zonder gevaar voor eigen leven.

De eerste slimmerik die met z’n speer gooide, en miste, die had wel een probleem aan de hand. Die stond – tot z’n grote schrik – plots ongewapend tegenover de tegenstander, met z’n scherpe bijl.

In dat geval moest er alsnog flink gesprint worden.

Tijdens deze periode werd ook het wiel uitgevonden. Dat was op vele vlakken een mooie stap vooruit. Maar voor het hardlopen was het een dipje in de groei van onze mooie sport. Plots begon men zich massaal te verplaatsen zonder zelf nog de beentjes te gebruiken: per ossenkar, per fiets, you name it. Tot schrik van wedstrijdorganisatoren werd er plots flink gefraudeerd! Het duurde niet lang voor de eerste slimmerik 5 km liep, vervolgens 32 kilometer fietste of per ossenkar aflegde, en dan nog even 5,195 km voor de show liep, om zo de marathon op unfaire wijze te winnen.

In die tijd vielen er al mooie prijzen te winnen, dus dat gaf een hoop miserie en ambras.

Tijdens de bronstijd ontstonden er allerlei nieuwe landbouwgewassen, zoals gierst, rogge, en tuinbonen. Die laatste soort zorgde voor een ongekende vorm van winderigheid. Gierst en rogge bleken dan weer prima bronnen van koolhydraten te zijn, en zo konden hardlopers voor een belangrijke wedstrijd flink stapelen.

Qua loopkledij ging het in deze periode met rasse schreden vooruit. Aanvankelijk werd textiel uit plantenvezels vervaardigd, bv. uit vlas, maar erg comfortabel was dat niet. In de bronstijd begon men wol te gebruiken, en dat leidde tot luxueuze, comfortabele, kleurrijke loopkledij.

FlintstonesTot slot, tijdens de ijzertijd ontdekte men de vele voordelen van ijzer: het was makkelijker om te bewerken, makkelijker om te repareren, en het kwam op veel meer plaatsen voor.

Echter, al snel zag men ook het grote nadeel: dat ijzer bij blootstelling aan water zomaar begon te roesten.

Die ijzertijd, dat schoot dus niet erg op, en alle stammen besloten collectief om de prehistorie af te ronden.

Juxtapose

Zo begon de oudheid. Maar hardlopen bij de Oude Grieken, de Etrusken, de Romeinen, de Kelten, de Germanen, de Cimmeriërs en de Daciërs, daar gaan we het eens een ander keertje over hebben!

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties

7 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s