Tonga

Geplaatst door

TongaBeste lezers,

Gisteren wandelde ik over de Oude Markt in Leuven, en ik dacht terug aan de tijden van weleer.

Hoe ik daar, als student, ook nog had gezwalpt, niet altijd even “broodnuchter”.

Ik aanschouwde al die studenten, in de fleur van hun leven, verwonderd hoe snel het leven heen vliedt.

Het verbaasde me dat letterlijk élk café een scherm had uitgestald, met bijhorende decibels. Een Japanse toerist vroeg me wie er speelde. Nigeria tegen IJsland, legde ik geduldig uit.

“Wie is Nigeria?”, vroeg onze Aziatische vriend.

Geduldig legde ik het uit: “De ploeg met de zwarte spelers, de zwarte trainer, en de zwarte supporters, dat zijn de Nigerianen”.

De Japanse toerist dacht diep na, fronste de wenkbrauwen, en vroeg: “Ha, dat zijn dus de spelers met de blauwe truitjes?”

“Neen”, corrigeerde ik met mijn legendarische engelengeduld, “De zwarte spelers, de Nigerianen dus, die spelen in groene truitjes”.

Opnieuw zag ik een diepe frons, en toen: “En wie is dan IJsland?”. Mijn legendarische engelengeduld werd wél op de proef gesteld, moet ik zeggen. “IJsland, dat zijn de blanke spelers, met de blanke trainer, en met de blanke supporters”.

“Maar die spelen ook in het groen?”, zei Nozomi, vol vertwijfeling.

“Neen”, corrigeerde ik opnieuw, “De blanke spelers, IJsland dus, die spelen in blauwe truitjes”.

Dat ging Nozomi z’n petje te boven, en hij gooide het over een andere boeg: “En Japan, spelen die vanavond?”, zo vroeg hij hoopvol.

Want tussen haakjes, Nozomi, dat betekent eigenlijk “hoop”.

Hoop doet leven, maar toch moest ik de bikkelharde boodschap brengen: “Neen, Japan speelt niet vanavond, want Japan heeft zich, net als Nederland, helaas niet weten te kwalificeren voor het WK. Jammer, maar helaas”.

Je zag Nozomi diep nadenken, en hij twijfelde aan de waarachtigheid van mijn woorden. Maar tegenspreken deed hij niet, want dat hoort niet, in de Japanse cultuur. Om de kennis van Nozomi te testen, vroeg ik of hij wist wie de allerlaatste voetbalploeg was in de Fifa-ranking.

“Nederland?”, gokte Nozomi.

“Bijna”, lichtte ik toe, “Bijna. Maar niet helemaal. Neen, niet Nederland, maar wel Tonga. Dat landje bestaat eigenlijk uit 177 eilandjes, in Polynesië. In totaal beslaan die eilandjes maar liefst 700.000 vierkante kilometers, plits plets in de Stille Oceaan. Tonga ligt ongeveer 700 km ten zuidoosten van Fiji, en ongeveer 2.000 km ten noordoosten van Nieuw-Zeeland. Nu jij weer!”

Nozomi vroeg waarom Tonga de allerlaatste stond, in de Fifa-ranking.

“Dat spreekt voor zich”, zei ik, “Elk van de spelers woont op een ander eiland, en om iedereen samen te krijgen om eens fatsoenlijk te trainen, dat is niet evident. En erger, in Tonga hebben wij een matriarchale samenleving”.

Nozomi keek me stomverbaasd aan, en vroeg: “Een matriarchale samenleving, was is me dat?”.

Geduldig legde ik dat uit. “Dat betekent dat moeder de vrouw bepaalt wat er gebeurt, alsmede wat er niet gebeurt. Bij ‘wat er gebeurt’, kan je denken aan strijken, poetsen, het gras afrijden, en aan de grote schoonmaak. Bij ‘wat er niet gebeurt’, kan je denken aan een potje voetbal spelen, met de copains een pintje gaan drinken, of twéé pintjes, en een nieuwe auto kopen, als de oude best nog even verder kan.”

Dat begreep Nozomi niet helemaal, en hij vroeg: “Ja maar, staan ze dan dààr door laatste in de Fifa-ranking?”.

“Ja”, bevestigde ik, “In een matriarchale samenleving gaat dat nu eenmaal zo. Moeder de vrouw beslist alles, en als haar vent komt klagen dat Tonga allerlaatste is in de Fifa-ranking, en dat dat affrontelijk is, en dat ze daarom uitgelachen worden etc., dan wuift moeder de vrouw dat gewoon weg. ‘Ach’, zegt moeder de vrouw dan, ‘de Fifa-ranking, die loopt niet weg. Jij zou dat wel willen, elke avond gaan voetballen en pintelieren, en wie zit er hier dan met de strijk, en wie gaat er dan het gras afrijden?’, en daarmee is de discussie dan gesloten, in een matriarchale samenleving”.

Nozomi zei dat hij dan toch blij was, dat hij in Japan woonde, en hij uitte zijn erkentelijkheid, omdat hij dankzij mij toch weer een heel stuk wijzer geworden was. Enfin, en zo hadden wij dus nog een gezellige conversatie, maar toen zei Nozomi dat hij er vandoor moest, Japanners zijn dan wel niet matriarchaal ingesteld, maar desalniettemin, als hij te laat thuis kwam, zwaaide er toch wat.

Hij wenste België en de Rode Duivels nog een fijn WK toe, en voor het volgende WK, in het pittoreske Qatar, hoopte hij ten stelligste op een finale Japan – België.

12 km 23 juniZo. En deze ochtend ging ik hardlopen, samen met Kathelijne, die graag wou mee fietsen.

De strijk, die lieten wij gewoon voor wat hij was.

Ik vertelde het hele verhaal over Nozomi aan Kathelijne.

Zij keek me verbaasd aan. “Is dat echt gebeurd? Of vind jij dat nu ter plekke uit?”, gevolgd door de eerder zorgelijke vraag: “Had jij vroeger soms denkbeeldige vriendjes?”.

“Neen”, ontkende ik, “Ik spreek en ik schrijf alleen de waarheid, en niets dan de waarheid”.

20180623_092950Zo. De training duurde een uurtje, er stond een easy run op het programma, om en bij de 12 km, en om de zes minuten was er een korte versnelling.

Wij babbelden honderduit. Kathelijne over het Leven, en ik over de lotgevallen van Nozomi.

De training verliep prima.

Ik wou graag twee toertjes doen in het park van Tervuren, maar Kathelijne wou liever één lange toer doen, en u mag eens raden hoe dat geëindigd is, in ons matriarchale huishouden?

Enfin, vanaf volgende week, begint de voorbereiding op Eindhoven dus écht!

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties

3 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s