Bear Trail


Bear Trail.PNGBeste lezers,

M’n kinderen hebben een nieuwe kreet.

Die gaat als volgt:

“Ooooooooooooww”

Dat is een langgerekte kreet, met stijgende toonhoogte, die een soort van opperste verbazing uitdrukt.

Een kreet die ook expliciet aangeeft dat de betrokkene weinig of zelfs helemaal géén schuld treft, met betrekking tot wat er hem of haar nu weer ten laste wordt gelegd. Zo zei ik onlangs aan m’n dochter:

“Lieve prinses, ik moet het je nu voor de twaalfde keer vragen: wanneer ga jij je kamer eindelijk eens opruimen? Twaalf keer heb ik je dat nu al gevraagd”.

Waarop zij:

“Ooooooooooooww”.

En: “Eééééécht?”

En tot slot, helemaal verbouwereerd:

Al twààlf keer?”

Waarop ik dan bevestig:

“Minstens”.

En waarbij zij dan de situatie als volgt tracht in te schatten:

“Oei. Twaalf keer. Dat is wel véél. Weet je wat, allerliefste pappie van de hele wereld, ik zal het overmorgen doen, na het avondmaal”.

En als ik dan aangeef dat de allerliefste pappie van de hele wereld liever zou hebben dat ze dat nu doet, hic et nunc, dan ben ik op merkwaardige wijze plots niet meer de allerliefste pappie van de hele wereld.

Het kan snel gaan, in deze digitale tijden. Of misschien word ik gewoon oud, want ik heb zo het gevoel dat mijn kinderen een nogal vreemdsoortig historisch bewustzijn hebben. Als ik hen vertel dat ik dat eens zou moeten geprobeerd hebben, in mijn kindertijd, om twaalf keer op rij een instructie van m’n ouders straal te negeren, dan zeggen ze:

“Ja maar, pappie, dat was in de oude tijden”.

Historisch lijkt de kindertijd van hun vader zich ergens te situeren, laat ons zeggen, halfweg tussen het paleolithicum en het neolithicum, en in ieder geval, lang voor de opkomst van de Oude Grieken en de Oude Romeinen. En zeker voor de komst van het Internet en de smartphone.

Soms vertel ik hen wel ‘ns, toch een beetje trots, dat mijn broer en ik in onze jonge tijd ook al televisie keken. Weliswaar zwart-wit, en met slechts vier posten, en met zo’n antenne die je af en toe eens flink moest fine-tunen, of er viel enkel sneeuw te bewonderen op het scherm.

Op youtube liet ik hen dat eens zien, waar papa zoal naar keek: over de Berenboot, en over Paulus de Boskabouter.

Zelden waren zo’n meewarige blikken mijn deel.

M’n dochter vroeg:

“Eéééééécht? Keek jij daar naar? Omdat dat moest, en omdat het je al twaalf keer gevraagd was?”

***** Nu komt er een stukje over hardlopen *****

Het scheelde niet veel, beste lezers, of ik had aanstaande zondag al opnieuw een marathon gelopen, in Brussel of in Gent. Liefst in Brussel, want die komt hier dwars door ons moestuintje, qua parcours.

Wat me eraan doet denken, ook al heeft het strikt genomen niets met hardlopen te maken, dat onze grasmachine de pijp aan Maarten heeft gegeven. Zondag laatstleden zou ik, na een twaalftal gentle reminders, het gras nog eens afrijden, het stond ondertussen weeral kniehoog, en dat in volle herfst, wanneer je toch zou verwachten dat dat gras zich een beetje gedeisd houdt, qua wildgroei.

In ieder geval, nadat de grasmachine startte, viel ze boenk weer stil, en toen was het kreng niet meer in gang te krijgen. Wat jammer, zo meldde ik. Door familieleden die er meer verstand van hebben dan ik, wat niet zo moeilijk is, en door familieleden die die machine liever opnieuw aan de praat willen krijgen dan ik, wat ook niet zo moeilijk is, werd mij verzekerd dat de bougie moet worden vervangen.

Waarbij ik dacht: “Ik ben m’n leven niet beu”, maar dat zei ik natuurlijk niet luidop.

Ik heb nog nooit een bougie van dichtbij gezien, en het liefste van al, zou ik dat zo willen houden. Nu, als ik mezelf, na een twaalftal reminders, toch in een hoekje weet te schilderen, en aldus met m’n grote kwek aankondig dat ik die bougie eens rap zal vervangen, en als die operatie fataal zou aflopen, weet dan dat ik het erg fijn vond om tot u te bloggen, beste lezers. Weet dan dat ik er véél plezier aan heb beleefd, en naar ik hoop, u ook, en als er in de hemel niet alleen rijstpap en gouden lepeltjes voorradig zijn, maar ook een laptop en een fatsoenlijke internetverbinding, dan mag u gerust nog méér nieuws en nieuwtjes verwachten van mij, rechtstreeks vanuit het hiernamaals.

***** Maar we zouden het over hardlopen hebben *****

Juist. Ik had het dus in m’n ster gehaald om zo spoedig als mogelijk opnieuw een marathon te lopen, en ik emailde die gunstige tijding naar Benny.

Benny zal wellicht gedacht hebben: “Nu is de kortsluiting compleet, in die jongen z’n bovenkamer, die dringend eens moet opgeruimd worden”.

Benny kennende, heeft hij even nagedacht, in de zin van: “Hoe ga ik ‘m dat nu in hemelsnaam op een diplomatische manier aan z’n verstand brengen, dat dit zowat het ALLERdomste idee van de afgelopen 44 jaar in z’n leven is?”, en dat werd dan, vrij vertaald:

“Ik kan het je niet verbieden, maar als coach moet ik het je toch afraden. Na de marathon, kan je beter eerst even herstellen”.

Juist.

En aldus mailde ik terug dat ik het wijze advies in acht zou nemen, en dat ik derhalve afzag van deelname aan de marathon van Brussel, of aan die van Gent, of aan enige andere marathon, elders in het land, of buiten het land.

Maar goed, het is sterker dan mezelf, en nu een volgende marathon toch pas voor april of mei zal worden, is er ruimte voor wat tussentijdse prikkels in de vorm van trails en andere fijne hardloopavonturen.

Aldus kwam de Bear Trail in m’n vizier. Aanstaande zaterdag, 25 km, in Voeren. Voor meer informatie, dit is de link: Bear Trail.

Het is de zevende editie van deze trail, in de Belgische Voerstreek, met een Ultratrail van 100 km, en voor de mietjes is er de 83 km.

Daarnaast zijn er de 58, de 39, de 25 en de 16 km trails. Wat me finaal over de streep trok:

“Onderweg zijn er verzorgingsposten met water, sportdrank, bananen, koeken en chocolade”

En iets verderop in de tekst wordt het nog eens benadrukt:

“De verzorgingsposten blijven nog steeds zeer uitgebreid uitgerust met water, sportdrank, bananen, sinaasappels, koeken, chocolade en afhankelijk van de afstand ook cola, chips, nootjes etc”

Mjammie.

En uiteraard: “Veel single trails, pittige beklimmingen, mooie uitzichten en meer dan 90% off-road!”

Het is de bedoeling om niet voluit te gaan, en het als een duurloop aan te vatten, aldus het wijze advies van Benny, en dat gaan we natuurlijk netjes opvolgen.

Genieten van de natuur, van de mooie Voerstreek, en van de hoogtemeters.

Nu, als de eerwaarde lezers mij daar zaterdagochtend nog eens aan wil herinneren: je moet dus zélf je bekertje meenemen, tenminste, als je graag wat te drinken wil hebben aan de verzorgingsposten.

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar toch. 🙂

***** Hier eindigt het stukje over hardlopen, en de blogpost tout court *****

Zo.

En nu wensen wij alle lezers een hele fijne & sportieve week!

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties

5 Comments

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s