Eugène


EugeneBeste lezers,

Vandaag hebben wij weer wat meegemaakt. De N-VA zei – over haar eigen campagne – dat de beelden verkeerd waren gekozen, dat de erbij horende woorden ongelukkig waren gekozen, en dat de tonaliteit niet strookte met wat er bedoeld werd, met die verkeerd gekozen woorden.

Nou. Beste lezers, let’s be honest, tot u blogt geen communicatiespecialist noch een campagnestrateeg, maar als de beelden niet deugen, als de woorden verkeerd gekozen zijn, en als de tonaliteit volledig fout zit, dan zou ik toch durven te opperen dat er iets niet pluis is, met de campagne in kwestie.

Ik heb er mij natuurlijk niet mee te moeien, maar juist dàn doe ik het graag, als ik aan het roer zou staan, dan zou ik zeggen:

“Lieve collega’s, als de beelden in deze campagne de verkeerde indruk wekken, als de woorden slecht zijn gekozen, en als de tonaliteit niet deugt, dan stel ik voor dat we nog even wachten met dit op het wereldwijde web te zwieren”.

Maar goed, ik heb mij natuurlijk niet te moeien, en bovendien, dit is een politiek neutrale blog, dus stel ik voor dat wij het maar snel over iets véél boeiender hebben, de edele loopsport. Recentelijk hebben wij de duurlopen hervat, en we hebben de eerste hersteltrainingen achter de rug na de “OSO”. Tot dusver, alles goed, geen blessures of kwaaltjes te melden.

En wie wij nu tegen kwamen in het park van Tervuren!

Eugène!

Ik kende Eugène niet, maar daar kwam dus snel verandering in! Eugène sprak mij aan, temidden van mijn hersteltraining, en hij bleek een fervent lezer te zijn van deze blog, dat kunnen wij hem niet kwalijk nemen.

Eugène zei enthousiast:

“Dag Peter! Ik ben Eugène. Reeds 84 jaar oud, maar nog jong van geest, en woonachtig te Maleizen, een pittoreske deelgemeente van Overijse, oh, en ik ben gelukkig gehuwd met Johanna Van Den Dorpel, ook woonachtig te Maleizen, en meer bepaald, op hetzelfde adres als ikzelf. Bij deze wou ik u graag, en vol enthousiasme, laten weten dat u de ALLERBESTE blog over hardlopen schrijft van gans West-Europa! Vooral de beelden die u gebruikt, de woordkeuze die u hanteert, en de tonaliteit van uw blogs, die bevallen mij ten zeerste. U bezorgt Johanna en mijzelf veel mooie, vaak ontroerende momenten, waarvoor onze oprechte dank.”

Beste lezers, aan het hardlopen of niet, voor iemand met zo’n interessante mening wou ik m’n training graag even onderbreken, en aldus zei ik:

“Beste Eugène, wat niet voor niets betekent, ‘Welgeborene’, vertel gerust nog een beetje verder, over die ALLERBESTE blog en zo? De beste blog van West-Europa, zei je?”, en terwijl ik dat zei, viel m’n kwartje!

Verdomme.

Verontrust vroeg ik:

“Hoezo, Eugène, de beste hardloopblog van West-Europa? Vind jij dan dat er in Oost-Europa betere blogs te lezen zijn, over hardlopen?”

En omdat ik nogal snel aan mezelf twijfel, en terugdacht aan recente feedback die ik kreeg van enkele lezers, en meer specifiek, van enkele bijzondere exemplaren in mijn lezerspubliek: “Vind jij dat ze in Oost-Europa beter met ‘markers’ werken, zodat de lezer beter weet wanneer het over hardlopen gaat, en wanneer niet?”.  

“Neen, neen, dat bedoelde ik niet”, zei Eugène, “Maak je geen zorgen. Ik wou enkel zeggen dat ik vele hardloopblogs uit West-Europa lees, maar dat ik blogs uit Oost-Europa liever aan mij voorbij laat gaan. Qua woordkeuze, qua beelden, en qua tonaliteit, slaan die nergens op. Dat ze daar – misschien ! – beter met ‘markers’ kunnen werken, daar zou ik me geen zorgen over maken, eerlijk gezegd. Jouw blogs zijn pure lyriek, diamantjes die schitteren en stralen, met of zonder die ‘markers’, of hoe noemt de jeugd van tegenwoordig dat.”

Oef. Ik kon weer ademhalen. Beste lezers, wat bedoeld was als een kortstondige onderbreking, is uiteindelijk een hele verpozing geworden. Tjonge. Eugène lichtte toe dat hij, wanneer z’n toiletbezoek langer uitvalt dan gepland, nogal ‘ns de Flair leest. En nu had hij in de recente Flair een zeer boeiende case gelezen, hij meende daarin een jong koppeltje te herkennen dat woonachtig was in hun straat, in Maleizen dus.

Het betrof een zekere Johan en een zekere Mariette. Het was een lange historie, maar kort samengevat kwam het er op neer dat na het huwelijk van Johan en Mariette, er een flinke haar in de boter was geraakt. Op momenten dat Johan het totaal niet verwachtte, kreeg hij amets een stevige pets tegen z’n oren, van Mariette.

Bij voorbeeld, terwijl Johan zijn mooie Duitse wagen in een fris zeepsopje zette, want hij stond nogal op een propere, blinkende wagen, kwam Mariette op hem afgelopen, en dan, nog voor dat Johan er erg in had: péts, een flinke muilpeer, waar hij een godganse dag hoofdpijn aan over hield.

Nog geheel los van de woordkeuze, de beeldkeuze, en de tonaliteit: daar was Johan niet blij mee, dat kan de lezer zich wel voorstellen.

Zou u het fijn vinden om tijdens het handmatig wassen van de wagen, plots een flinke pets te krijgen?

Ik dacht het niet.

“Ga dan naar de carwash, dan heb je dat niet voor”, zal een kritische lezer misschien willen opmerken, maar dat is de foute boodschap op het foute moment, als u het mij vraagt.

Om dit lange verhaal toch enigszins in te korten: donkere wolken pakten zich samen boven het prille huwelijk van Johan en Mariette.

Echter niet getreurd, elke crisis is ook een opportuniteit, en zo gingen zij fluks in therapie bij Rika, een beroemde relatietherapeute in de streek van Maleizen. Al snel had Rika de bron van alle kwaad te pakken: tijdens haar jeugdjaren, enfin, tijdens de  jeugdjaren van Mariette, niet tijdens die van Rika, was de vader van Mariette een woeste driesteling, met losse handjes, die er niet naast mepte. En aangezien Mariette dat jeugdtrauma nog niet helemaal had verwerkt, moest de opgekropte woede zich nog kanaliseren, en dat resulteerde in een gebeurlijke mep, van tijd tot tijd.

Waarop Johan zei: “Jamaar, zo niet hé. Ons Mariette kan toch op eender wie, of op eender wàt meppen, daarom moet ik toch niet steeds de pineut zijn?”

Geloof het of niet, zei Eugène, maar die Johan zat dus lelijk in de allergie van Rika. Daarbij viel Rika eventjes lelijk uit haar rol, en zij snauwde:

“Wel, Johan, daar moet je dan maar eens diep, héél diep, over nadenken, want vrouwen die mishandeld werden tijdens hun jeugd, hebben de slechte gewoonte om bij hun latere partnerkeuze zélf ook voor het type “eeuwige loser” te kiezen, en dat is een dynamiek die hier, voor zover wij het kunnen beoordelen, mooi geïllustreerd wordt.”

Nou, daar was Johan niet blij mee, met die analyse, maar voor hij nog iets kon zeggen, rondde Rika het gesprek af:

“Dat is dan 125 euro, Johan”.

“Ja”, zei Eugène, “Zo kan ik ook slapend rijk worden. Maar goed, wij moeten het zeggen gelijk het is, sinds die therapie gaat het duidelijk de goede kant uit met Mariette. Met Johan gaat het dan weer de slechte kant uit, maar ja, wat wil je, die jongen ziet nogal zijn peren tijdens de sessies bij Rika”.

De onderbreking van mijn training begon ernstige vormen aan te nemen, maar tactvol als wij zijn, informeerde ik beleefd:

“Ha, dat is goed nieuws. Enfin, niet dat het de verkeerde kant uitgaat met Johan, dat is geen goed nieuws, maar wél dat het de goede kant uitgaat met Mariette. Waar hebben we dat aan te danken, als ik daar even naar mag informeren?”

Waarop Eugène, wederom tamelijk uitgebreid, uit de doeken deed dat Rika nu een nieuwe tactiek heeft uitgedokterd: telkens Mariette een woedeaanvalletje voelt opkomen, moet ze van Rika gaan hardlopen. Een half uurtje, en als het een ernstige woedeaanval is die tot blijvende letsels zou leiden, dan een volledig uur.

Het komt er op neer dat Mariette nu bijna dagelijks gaat hardlopen, en soms zelfs meermaals op één dag. Eugène zei: “Haar conditie en haar figuurtje zijn er aanzienlijk op vooruit gegaan, vind ik. Binnenkort gaat ze halve marathons lopen! En ik heb al eens vriendelijk voorgesteld of we niet samen kunnen gaan trainen”, zei Eugène, “Maar daar moet ik thuis niet te veel meer over zeggen, of er komt jaloezie van”.

EugeneEnfin, en toen beste lezers, toen beging ik me toch de flater van m’n leven. Hoe het komt, weet ik niet, maar eerst sprak ik, en toen dacht ik pas na. En toen ik mezelf m’n vraag hoorde uitspreken, was het al te laat, natuurlijk:

“Eugène, wat vind jij over het VN-Migratiepact, en over de woordkeuze, de beeldkeuze, en de tonaliteit van de online-campagne van de N-VA?”

Toen waren de rapen gaar, natuurlijk. Maar zoals ik eerder schreef, dit is een politiek neutrale blog, en vooral, de uitleg van Eugène viel nu niet bepaald onder de noemer “beknopt”, en aldus kabbelde de discussie nog een heel eindweegs verder. Pas een volle drie kwartier later kon ik de discussie afronden, en toen was het eigenlijk véél te laat om m’n training nog verder zetten.

Aldus keerde ik huiswaarts, en toen vroeg Kathelijne: “Bollie! Zo laat! Waar heb jij in hemelsnaam gezeten?”

“Dat is teveel om uit te leggen, lieve schat”, zei ik. Laat het ons als volgt samenvatten: beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald!

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s