Herstel


blog 2Beste lezers,

Nu hadden weer iets aan de hand! 

Recent kondigden we – trots als een pauw – aan dat wij deze loopblog keihard werd gedumpt, en dat een nieuwe, prikkelende en parelende papablog het licht had gezien (“Pappieblog“)!

De pientere redenering was dat papablogs méér worden gelezen dan hardloopblogs, en zo gezegd, zo gedaan. Daarbij hadden we een joekel van een consequentie niet zien aankomen. Als ik nu op voorhand eens twee seconden had nagedacht, of als de eerwaarde lezers zo attent zouden geweest zijn om deze arme blogger even te waarschuwen, dan was het zo ver niet gekomen. Maar ja, als, als, als, dan kalft den os.

Weliswaar werd m’n gloednieuwe papablog massaal gelezen, maar er kwamen helaas ook massaal veel lezersbrieven binnen! Ik werd al moe van stapel alleen. Ik zei tegen Kathelijne: “Poezemie, zoveel lezersbrieven, daar begin ik niet aan. Weet je wat, het is een leugentje om bestwil, maar ik meld in m’n volgende blog gauw dat m’n mailbox is ontploft”

Nou, toen kwam ik van een koude kermis thuis, moet ik zeggen. Kathelijne berispte me en sprak met de woorden van de toekomstige ex-burgemeester van Antwerpen: “Lieve schat, als de plicht roept, dan moet het hart wijken! En avant, alle lezersbrieven netjes beantwoorden, hoor!”.

Pffff. Maar echt waar, beste lezers, u mag mij geloven, er was geen doorkomen aan. Vandaar dacht ik, weet je wat, als we er hier nu eens een politieke blog van maken, is dat nu geen fris en sprankelend idee?

Weliswaar heb ik in het verleden ooit eens gezegd dat dit een politiek neutrale blog is, maar wie herinnert zich dat nog?

Als ik hier een weldoordachte politieke analyse breng, waar geen speld tussen te krijgen is, dan zullen er toch geen 1.256 lezersbrieven in de bus vallen hé?

Welaan. Vooruit met de geit. Welk probleem zullen wij eens oplossen?

De Brexit! Daar zijn ze nu al bijna drie jaar mee aan het broddelen, dat is toch niet meer om aan te zien?

Het probleem is dat het probleem verkeerd wordt voorgesteld. De ene Brit wil nog steeds een Brexit, hard of soft, en de andere Brit wil een nieuw referendum. Zo gaan we er niet geraken natuurlijk. De situatie lijkt muurvast te zitten: de voorstanders van de brexit zeggen dat deze moet uitgevoerd worden, akkoord met de EU of geen akkoord, want dat dat in 2017 zo beslist is, en daarmee uit. En de tegenstanders zeggen dan weer, dat met wat wij nu allemaal weten, de Brexit geen meerderheid meer zou halen, er stemden uiteindelijk maar 51.9% van de Britten pro-Brexit.

Beide kampen hebben natuurlijk gelijk. Het straffe is nu, en hier komt mijn politieke analyse: dit probleem is eigenlijk op vijf minuten opgelost. Het is zo eenvoudig als maar kan zijn.

Iedereen even vijf minuutjes nadenken, en we zijn er. Hier komt-ie: er moet gewoon een referendum komen met de vraag:

“Moet er een nieuw referendum komen over de Brexit: ‘ja’, ‘neen’, of ‘wij zijn dit hele verhaal zo beu als koude pap, het maakt ons niets uit, jullie bekijken het maar'”.

Nou, hoe eenvoudig wordt de situatie dan, na zo’n referendum?

Als het merendeel der Britten zegt: “Ja, er moet een nieuw referendum komen”, dan doen we dat, dan spreken we af dat het dit keer voor echt is, en dat er geen derde referendum komt, whatever happens, want anders blijven we bezig, natuurlijk.

Als het merendeel der Britten zegt: “Neen, er moet geen nieuw referendum komen”, ook goed, dan weten we dat ook weeral, en dan willen we niemand meer horen piepen dat er een tweede, enfin, een derde referendum moet komen.

En tot slot, als het merendeel der Britten zegt: “We zijn dit hele verhaal zo beu als koude pap, het maakt ons niets meer uit, jullie bekijken het maar”, dan kunnen ze in het parlement gewoon met een dobbelsteen gooien of zo, of een muntje opgooien, en dan is het ook opgelost.

Ziezo.

Dit probleem is dan ook weer van de baan. Zonder peperdure consultants, zonder uitgebreide commissies, zonder steering committees, gewoon, eventjes het gezond verstand gebruiken.

Wat me nu plots opvalt: met zo’n politieke blog ben je eigenlijk toch redelijk snel klaar. Eén paragraafje, en hup, het probleem is opgelost. Dat valt me eerlijk gezegd wel een beetje tegen.

Dan maar terug naar het hardlopen?

Na twee weken rust, en na enkele bezoekjes aan de kine (zie ook: “Dry needling”), was het – eindelijk! – tijd voor een eerste hersteltraining.

Dertig minuutjes, rustig, langzaam. Welk een vreemd & merkwaardig gevoel was met dat!

Ik voelde me een veulentje dat na een lange, donkere & sombere winter nog eens de wei in mocht.

Nog wankel op de pootjes. 

Verblind door het felle licht. Met schuchtere eerste stapjes. Alsof ik na meer dan twéé weken rust terug moest leren hoe dat ook alweer ging, dat hardlopen. Voetje voor voetje. 

Het ging wel. Nog niet perfect, ik voel de blessure nog een (heel) klein beetje, en de conditie lijkt op een bijzonder laag pitje te staan. Het voelt alsof de weg naar herstel nog lang is.

En toch was dit een wonderbaarlijk gevoel, eindelijk weer hardlopen!

En morgen weer naar de kine.

Zo. Bij deze wens ik alle lezers een fijne & sportieve week !

Met sportieve groeten,

Peter

 

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s