PR

PRBeste lezers,

Gisteren trokken wij naar de Natuurlop van Lier, voor de 10 km-wedstrijd.

Met een klein hartje, dat mag ik wel zeggen.

De bedoeling was om helemaal voluit te gaan.

Dat vind ik – telkenmale – een beangstigende gedachte.

Recent scherpte ik in Gent m’n tijd op de 10 km aan, en helaas, het stond nog Γ©rg levendig in m’n geheugen gegrift hoe diep ik toen moest gaan, hoe ik naar adem hapte, hoe ik toen elke kilometer moest vechten en krasselen, om het – onvermijdelijke – verval terug te dringen. Om het met enig gevoel voor drama uit te drukken, voor elke morsel grond, hebben we toen gevochten.

Helaas, gisterenochtend werd ik wakker met keelpijn. Verdomme, sakkerde ik.Β En erger nog, ik keek naar buiten, en zag welk een onguur weer ons zou gaan teisteren: regen, wind, en het was veel te koud naar mijn goesting.

Over Vincent Rousseau was bekend dat die in z’n contracten met marathonorganisaties liet opnemen dat hij niet vertrok als het warmer dan 15 graden was.

Zelf ga ik in m’n contracten laten opnemen dat ik niet vertrek boven de 15 graden, maar ook niet onder de 13 graden. Tot jullie blogt een echte koukleum.

In Lier aangekomen, ging alles dan weer supervlot. De organisatie daar is een geoliede machine, en m’n voorinschrijving was prima geregeld. Alleen had ik geen 5 euro cash bij me, als waarborg voor m’n loopnummer, maar ik mocht m’n telefoon in onderpand geven πŸ™‚

Tijdens de opwarming kon ik even bijpraten met Karen, zij ging dit keer de lange afstand doen (10 Miles), en ik werd voorgesteld aan Mark, die ongeveer hetzelfde tempo ging lopen als ik. Een fijne kennismaking, en dat is toch een van de ALLER aangenaamste dingetjes aan hardlopen: dat je voortdurend het pad kruist met heel fijne collega-hardlopers!

Vlak voor de start had ik wel even een dipje. Ik had m’n warme pull uitgetrokken, m’n regenjack aan de kant gelegd, en daar liep ik dan: in m’n singletje, in een kort broekje, en rillend van de kou.

SplitsVerdomme, verdomme, vloekte ik, mezelf verwensend.

Ik vroeg het me af.

Met ongekende intensiteit: waarom ik geen hobby zocht die je warm en knus binnen aan de haard kan beoefenen, met een warm theetje erbij.

Edoch, na het startschot, zat ik onmiddellijk in de juiste modus.

Geconcentreerd. Met sterke benen.

Het eerste stuk was lastig, maar hier en daar troffen we zowaar een modderig stukaan, en daar waren m’n wufte schoentjes niet op voorzien, m’n spikes had ik thuis gelaten πŸ™‚

Wat zeker rust gaf: het parcours ken ik daar ondertussen op m’n duimpje, en ik had het op voorhand nog eens goed bestudeerd, en in m’n geheugen geprent.Β De focus was er, en ik wist wat me te doen stond, om m’n PR aan te scherpen: 3:45 min/km lopen πŸ™‚

HR

De eerste kilometers waren intens, met erg hoge hartslag, vaak boven de 180. Als je maximale hartslag 220 minus je leeftijd is, liep ik dus aan meer dan 100% πŸ™‚

Edoch, veel sneller dan ik had verwacht, zag ik het 5 km bordje … Halverwege! Ik voelde me helemaal bevrijd: nog 5 km “uitlopen”, dat wil zeggen, “vechten tegen het verval”, en bΓ m,Β  de PR was in het bakkie. Op dat moment wist ik het: ik ga m’n PR aanscherpen.

Qua hartslag was de tweede helft veel rustiger, en waar ik erg blij mee was, de tweede helft moest ik geen minuten prijs geven, integendeel, ik eindigde met een licht negatieve split:

Laps 5 km

Met deze nieuwe tijd op de 10 km, 37 min 30 sec, was ik erg blij, we kunnen nu met open vizier verder werken aan de marathonvoorbereiding.

Recent deed ik nog een test bij Bart Raes, en de conclusie van deze testen was als volgt:

“Je basisconditie is mooi breed. Maar uit de resultaten blijkt dat de tempoduurzone en de intervalzonezone niet in evenwicht zijn met de basiszone. Er is dus nog te weinig interval gelopen en te weinig in tempoduurzone. Er treedt op een marge van 10 hartslagen te snel verzuring op. Dit kan nefaste gevolgen hebben op een wedstrijd. Dat verklaart hoe je metabolisch in de problemen kan komen op een langere wedstrijd: als je boven je omslagpunt komt, treedt er plots een te sterke verzuring op. Je hebt een sterke basisconditie uitgewerkt, die nog niet in evenwicht is met de hogere hartslagzones. Door de overgang minder fel te maken, ga je een hoger tempo langer kunnen aanhouden”.

VoilΓ , op basis daarvan gaan we de komende maanden verder werken.

De 10 km in Lier was een erg fijne test, die een goed gevoel gaf. Het is steeds leuk om daar deel te nemen aan de Natuurlopen: een warme ontvangst, een fijne sfeer, een mooi maar uitdagend parcours, en de weersomstandigheden ( een strak windje πŸ™‚ ) gecombineerd met een of meerdere bruggen, dat vormt een mooie extra uitdaging!

Een dikke merci voor de organisatie.

En ook een dikke merci aan Kathelijne, voor alles. Voor de steun, voor de warme liefde, voor de lekkere Γ©n de gezonde maaltijden, voor het engelengeduld, enfin, de lijst is tΓ© lang om hier op te sommen!

PREn tot slot, een bijzonder woord van dank voor Benny: op te terugweg naar Tervuren bedacht ik me wat voor een zondagskind ik ben om door Benny begeleid te worden.

Zonder zijn begeleiding zou ik nooit ofte nimmer deze vooruitgang geboekt hebben, daar ben ik zeker van.

Ik ben Benny Γ©rg dankbaar voor de begeleiding van dit toch soms wispelturige zondagskind πŸ™‚

Zo, dan gaan we nu een kleine hersteltraining doen.

Wij wensen alle lezers alvast een heel fijne en sportieve week toe!Β Β 

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties