Wat is je ideale hartslag tijdens de marathon?

hartslaggrafiekklein-1534331577Beste lezers,

Wij vroegen het ons af, vandaag, tijdens een héérlijk duurloopje in het Zoniënwoud: wat is nu eigenlijk je ideale hartslag, tijdens een marathon?

Met wij, dan bedoel ik: Toon en mezelf.

De lezers zullen zich nu ongetwijfeld afvragen wie Toon dan wel mag wezen.

Wel, Toon and me, we go way back, maar enige discretie is hier aan de orde, voornamelijk uit GDPR-overwegingen.

bosTesamen gingen wij dus 12 km lopen in het enige echte Zoniënwoud, en terwijl Toon een boeiende uiteenzetting gaf over je ideale hartslag tijdens de marathon, hoorde ik plots een nogal forse “roetsj”.

Nieuwsgierig aagje als ik ben, wou ik daar natuurlijk het fijne van weten, en toen ik links van me keek, kwam de aap alras uit de mouw: Toon lag op de grond.

Toen ik vroeg wat er precies was gebeurd, antwoordde Toon:

“Ik ben gevallen”.

Oprecht geïnteresseerd in de innerlijke drijfveren van mijn naaste medemensen, vroeg ik nog even door:

“Oei. En waarom deed je dat?”

Waarbij Toon verklaarde: “Ik ben uitgegleden”.

Dat antwoord viel mij wel tegen, ik had gehoopt dat een en ander terug te brengen was tot een jeugdtrauma dat nog niet helemaal verwerkt was, of desnoods, de intense wens om zich één te voelen met Moeder Aarde, of iets van die strekking.

IMG_20200228_200244_801Gewoon uitglijden, dat kan je thuis in je badkamer ook, vind ik, maar goed, bij deze hebben wij slecht nieuws voor Marieke uit Merelbeke, 21 prille lentes jong, die mij recentelijk liet weten dat ik wat meer to the point moet zijn.

Want hier komt een kleine uitwijding.

Vandaag attendeerde Liesbeth, een schat van een toffe meid, mij op het feit dat Atletieknieuws nog schrijvers zoekt, en naar zij zelf mededeelden:

“Beschik je over een vlotte pen en gaat je atletiekhart sneller slaan bij nieuwtjes over onze sport, dan hebben wij goed nieuws. Atletieknieuws is op zoek naar gemotiveerde medewerkers!”

Nou, dan heb ik ook goed nieuws voor Atletieknieuws! Ook al slaat mijn hartje sneller bij alle nieuwtjes over onze sport, en dan vooral als het over loopschoenen gaat, toch gaan ze ginds bij Atletieknieuws weinig last hebben van mij. Dat wordt namelijk geen succescombinatie, dat zie ik met m’n ogen dicht. Ik stel het me zo voor, dat als ik dan verslag moet uitbrengen van een wedstrijd, en als ik halvelings schertsend, halvelings ernstig zou notuleren:

“Beste lezers, goed nieuws! De tweede in deze wedstrijd werd ene Toon, van Belgische origine, zij het wel van Berchem. Ondanks een flinke uitschuiver, kwam hij alsnog als tweede over de meet, alwaar zoals steeds de prijzen werden uitgedeeld, in dit geval zilver. Toon arriveerde na 12 minuten en 8 seconden. Het feit dat Toon tweede werd, vloeit voort uit het feit dat een of andere Oekraïner, wiens naam mij eventjes ontglipt, en als het ons te binnen schiet, dan zijn jullie de eersten om het ook te weten, enfin, die Oekraïner dus, die was een 14-tal seconden sneller dan Toon, en zodus en zodoende. Wat er zou gebeurd zijn als Toon niet was uitgegleden, daar kunnen wij enkel over speculeren. Voor speculaties verwijs ik u dan weer graag door naar “Dag Allemaal”, of naar de Beurs, alhoewel het daar momenteel één groot bloedbad is, omwille van de corona-perikelen, al die onzekerheid en paniek, daar worden beleggers niet blij van, dat zal u wel van mij willen aannemen. Sportieve groetjes, en toedeloe, Peter”.

Voilà. Nou, beste lezers, zo zou ik dat dus graag schrijven, maar niet alleen zouden wij op deze manier Marieke uit Merelbeke tegen ons in het harnas jagen, ook de hoofdredacteur zou wellicht weinig begrip en appreciatie tonen, en aldus zouden wij van dispuut naar dispuut hobbelen, zodus en zodoende, en ondertussen vraag ik me nu wel eventjes luidop af waar wij gebleven waren?

Ha, de ideale hartslag tijdens een marathon. Toon had daar een hele uitleg over, maar om GDPR-redenen kunnen wij deze niet publiceren, noch in deze blog, noch in Atletieknieuws.

De klassieke theorie is dat je bij de marathon niet helemaal voluit mag gaan, omdat je het dan geen 2 uur, of 3 uur, of 4 uur, of 5 uur kan volhouden, al naargelang je voornaam “Eliud” is, dan wel “Koen”, dan wel “Jan Met De Pet”.

hartslagreserveZo stelt de methode van Karvonen, dat je een marathon maar op 70% à 80% van je hartslagreserve mag lopen.

De hartslagreserve is het verschil tussen je maximale hartslag, en je hartslag in rust.

Dus als je hartslag in rust pakweg 60 bedraagt, en als je maximale hartslag 180 is, dan schommelt je hartslagreserve zo rond de 120, à peu près. Gebruik je daar van 70% van, dan kom je op een hartslag van, even rekenen, 84 + 60 = 144.

Nu, met alle respect for meneertje Karvonen, maar dan zou ik m’n marathon dus moeten wandelen, en dan zou ik nog te hoog zitten. M’n laatste marathon liep ik met gemiddelde hartslag 170, dat zal een eind boven de 90% van de hartslagreserve geweest zijn.

Zelf zou ik dus antwoorden: “Je ideale hartslag tijdens de marathon, dat is de hoogst mogelijke hartslag die je 42 kilometers en 195 meters kan volhouden”.

Een marathon loop je (mijns inziens) best zo vlak mogelijk: begin je te snel, dan loop je jezelf in de problemen, en loop je te traag in het begin, dan haal je dat nooit meer in tijdens het tweede deel, want in het laatste kwart verlies je sowieso toch altijd enkele minuten, tenzij je naam toevallig “Eliud” of “Koen” is.

Maar “de hoogst mogelijke hartslag die je 42 km kan volhouden”, dat weet je natuurlijk niet op voorhand, als je aan de start staat. Als je van pure zenuwen al boven de 170 zit, nog voor je één stap gezet hebt.

Nu zijn we de draad even kwijt, en de lezers zullen het zich ondertussen ook wel afvragen: hoe zit het nu eigenlijk? Wat is nu de ideale hartslag, tijdens een marathon?

Wel, als wij iets niet weten, wat doen wij dan? Dan vraag ik het gewoonlijk aan m’n poezemieke, the one and only Kathelijne Verboomen. Dan roep ik doorheen het ganse huis: “Poezemieke, kom eens hier, snel, snel, het is dringend, ik weet het even niet meer!”

Zo. En dan daalt m’n engeltje af naar de woonkamer, verondersteld dat ik me daar dan bevind, en met een geduld dat bijna niet als menselijk kan omschreven worden, helpt zij mij uit de nood, en verlost zij me dan van m’n paniekaanval.

hartslaggrafiekklein-1534331577Echter, heden is Kathelijne op bezoek bij een vriendin, en gelijk heeft ze.

Aldus gingen wij dan maar te rade bij iemand die er ook wel enig verstand van heeft, Paul Van Den Bosch.

Paul zei over dit dilemma:

“Wie een specifieke tijd voor ogen heeft, moet puur op tempo lopen. Allerhande factoren hebben tijdens de wedstrijd invloed op je hartslag: stress, warmte, … Daardoor is je hartslag ook niet meer zo betrouwbaar. Veel lopers klokken te trage tijden door alleen maar naar hun hartslag te kijken” (link)

Voilà.

En daarmee is dit vraagstuk dan ook weer opgelost, en zo kunnen wij bij de volgende marathon weer met een gerust gemoed voluit gaan! 🙂

Sportieve groeten, en een fijn en veilig loop-weekend, voor iedereen!

Peter

Advertenties