De midwinterloop (25 km) in Apeldoorn was vandaag een goede barometer, Apeldoorn Statseen moment om de stand van zaken op te nemen – in de aanloop naar Tokyo (nog 20 dagen en 11 uurtjes). Bij het pastadiner op zaterdagavond gaf de coach van MMC (Tomas Valcke) het advies mee om een “faire” doelstelling te bepalen, als volgt: neem je laatste marathontijd, en deel die door 1.7.

Zo gezegd, zo gedaan, 3u19 (tijd Valencia) gedeeld door 1.7, dan zo kwam ik op een doelstelling van 1u52. Eenmaal aan de midwinterloop begonnen, verliep alles erg vlot, hartslag onder controle, Apeldoorn Splitsniet te snel vertrokken, en voortdurend rond de 4 min 30 sec gelopen, dat liep lekker.

De wedstrijd voorzag in pacers, de eerste 10 km liep ik mee met de 1u55-pacer, dat ging goed. Iets té relax eigenlijk, dus na halverwege kon ik wat versnellen, en heb ik eerder aan 4:20 per kilometer gelopen.

Aan het einde van de race heb ik nog enkele kilometers gestoeid, eerst met 4:09 en 4:07, en toen het paard zijn stal rook: 4:03 in de laatste kilometer. Aldus de geplande doelstelling netjes gehaald en binnen op 1u50 (goed voor de 229ste plaats – op 2.377 deelnemers). Alles dus prima in orde, misschien wel iets te weinig gedronken: een paar keer domweg geklungeld bij de drankenposten, en één keer de loper net voor mij het bekertje zien weggrissen waar ik zo op gerekend had … 🙂

Wél heb ik aan den lijve ondervonden dat deze “voluit”-fase in de voorbereiding op een marathon een beetje een vreemde fase is: je loop vlot, de conditie is goed, Apeldoorn Hartslagende hartslag blijft netjes onder controle, en toch: je balanceert voortdurend op de rand tussen moe, en té moe. Zo zijn we natuurlijk aanbeland bij het  afschuwelijke B-woord voor elke loper, de zone voorbij het onschuldige kwaaltje, dus daar waar een vervelende blessure je plots wekenlang aan de kant kan houden als het wat tegenzit. Vorige week een lichte verrekking in de linkerkuit gehad, en die (prima!) laten behandelen door de enige echte Sophie Block. Dat was vandaag 99% hersteld, groen licht dus. Helaas ook een nieuwe, vervelende en zeurende pijn aan de binnenkant van de dijspier, dat is dan oranje licht: oppassen geblazen, en nu goed uitrusten.

De midwinterloop in Apeldoorn kan ik iedereen érg warm aanbevelen: wat een prachtig parcours. Apeldoorn KaartDat was genieten van de eerste kilometer tot de laatste kilometer:  bijna steeds in de mooie natuur van de Veluwe gelopen, met één uitzondering: een iets te lange strook (naar mijn zin) op de autoweg, maar goed, de perfectie bestaat waarschijnlijk niet 🙂

Voorts niets dan lof voor de organisatie van deze wedstrijd, dit was top. Een rustige, fijne sfeer tussen de lopers. Wel zo dom geweest om de kids niet in te schrijven voor de Kids Run, dat hebben we mentaal genoteerd, voor volgend jaar !

En tot slot nog een dikke proficiat voor Kjell Dehondt (uit Haasrode, België) die won, met een schitterende 1u21 !

=======================

Apeldoorn Lucht

Advertenties