20 km - SammyVoilà, de 20 km door Brussel zit er weer op. Héérlijk. We zijn ineens ook weer 20 km dichter bij de maan. Méér dan 100 lopers schreven in via Loop naar de maan voor deze 37ste editie van de 20 km door Brussel!

De 20 km door Brussel: jaarlijks is dat de mooiste en de meest sfeervolle wedstrijd die ik ken, de enige die ik probeer nooit over te slaan. Een echt loopfeest. 40.000 lopers, en telkens weer een fantastische sfeer langs de kant.

Wel erg druk, en af en toe was het goed uitkijken om niet te botsen met de loper voor of achter je, regelmatig sloeg ik een drankpost over omdat het me te link leek. En een opvallende trend: steeds meer papa’s (en mama’s) die met de buggy 20 km lang lopen. Kwestie van het uitdagend te houden, vermoed ik :-), maar hoe sympathiek ook, het zorgt af en toe voor best gewaagde standjes.

Nu, de voorbereiding was helaas niet erg veelbelovend: na een spierverrekking nog twee keer heel rustig getraind, maar dat voelde nog niet 100% in orde. Dan verschijnt een mens niet al te welgemutst aan de start, moet ik zeggen. Tijdens de korte opwarming: nog steeds weinig reden tot juichen. 20 km race analyse

De Brabançonne werd plechtig gespeeld, de kanonnen bulderden, nog even zwaaien naar Charles Michel, en dan hup, de boer op.

Rustig gestart. Gelukkig geen problemen, nergens pijn, geen gezeur, en langzaam aan op dreef gekomen.

De 20 km is geen eenvoudig parcours: met veel klimmen en dalen, dat doet zich gevoelen als je niet voldoende getraind hebt. Gelukkig had ik (van voor de spierverrekking- wel wat kilometers in de benen. 20 km - Tussentijden

Wat zie je tijdens de 20 km mooie (en groene !) stukjes van Brussel, prachtig.

Na het halverwege punt voelde alles nog steeds goed, en zowaar, na 12 à 13 km zag ik in de verte de 1:30-ballon op een neer huppelen.

Zoals het toen aanvoelde, was het besluit snel genomen: “er achteraan !”.

Km 13 tot 16 verliepen erg vlot, en de 1:30-ballon werd een gemakkelijke prooi, de motor zoemde en spinde, héérlijk.

Maar wie de 20 km al eens gelopen heeft weet wat er dan komt, op km 17: de Tervurenlaan, en een flinke klim tot aan Montgomery.  Dat is toch wel de kers op de taart. Ook daar kon ik goed snelheid houden, en dan was het al tijd voor de eindsprint, nog voluit kunnen eindigen …

Dat was het dan, 1u28, daar waren we tevreden mee, in deze omstandigheden. Volgend jaar op (28 mei!) hopelijk iets fitter aan de start, en dan proberen we de grens terug te  verleggen ! 🙂

Sportieve groeten,

Peter

Advertenties