Kathelijne vertelt

Posted by

Kathelijne verteltBeste lezers,

Over de marathon van Gent ga ik niets vertellen.

Neen, wij laten graag Kathelijne aan het woord!

Here we go.

“Wat doet een mens zoal, op een zaterdagochtend? Zo’n zaterdag waarop het weer grijs  en koud is. Met een kille wind, en gelukkig af en toe een verdwaalde zonnestraal.

Juist, ik fietste gewoon een marathon mee. Deze keer was het de marathon van Gent. Jawel, de stroppendragers hebben er ook ééntje. En wat voor een. De eerste blauw-witte marathon was een hit.

IMG_0423Als fietser kan ik alvast bevestigen dat het tot in de puntjes was georganiseerd, en geweldig was uitgepijld’. Een woord dat ik vandaag heb geleerd van Tom, uit Zele. Een nieuwe, sympathieke fietsvriend die ik tijdens de marathon heb leren kennen.

Wat ik leuk vind aan marathons meemaken? De community ‘voelen’, het gevoel van verbondenheid voelen, tussen de lopers, tussen de supporters, en ook tussen de lopers èn de supporters.

Binnen de 5 minuten had ik ‘touche’ met andere, erg sympathieke fietsers. Echt leuk. We moesten immers het punt vinden vanaf wanneer de fietsers mee op het parcours mochten. Ik sprak Kurt aan bij de Dixi’s, wachtend op Peter.

De vrouw van Kurt liep vandaag haar eerste marathon. En of hij samen naar ‘het punt’ (dè 10 kilometer) wou fietsen?

IMG_0425Ja hoor, en onderweg kwamen we ook Tom uit Zele tegen. Tom had een fiets-gps. Nu kon het niet meer stuk. We bleven kletsen bij Tom en als we eens achterom keken, hadden we plots 8 andere slimme mee-fietsers, die ook door hadden dat Tom de ideale gids was. Je weet wel, Tom die wist te zeggen dat alles goed uitgepijld was.

Blauw en zwart, daar moest ik op focussen. Peter had deze ochtend die wedstrijdkleren zorgvuldig uitgekozen, nadat we ons weliswaar lichtjes hadden overslapen.

Daar vloog hij dan, knal naast de rode ballon ‘2u59’, ter hoogte van kilometer 10.

De eerste grote groep die samen liep, na de eenzame lopers die ik net voordien had zien voorbij zoeven.

Helaas, Peter viel terug. Ik had het direct in de mot, dit tempo ging te hard en Peter liep niet in balans.

‘Het gaat niet. Ik ben te snel gestart. Mijn hartslag zat boven de 190.’

IMG_0416De eerste woorden die er hortend en stotend uitkwamen. De frustratie las ik in zijn ogen. Het drong onmiddellijk tot me door: dit worden nog 32 lange kilometers, en ik zal fameus uit mijn pijp moeten komen om hem te helpen.

Maar ik kon het aan. We hadden al voor hetere vuren gestaan. Zoef, daar was er een voorbij-steker. Lap. Als er nu iets is waar de moraal van Peter van zakt, dan zijn het die dekselse inhaalmanoeuvres.

Hoe ging ik dit aanpakken? Zorgen dat hij eerst wat rustiger werd. Zijn ademhaling was net die van een hartpatiënt. Wat laten drinken, en vooral geen aandacht geven en wat er rondom ons gebeurt. Wat je aandacht geeft, groeit.

Na deze focus ging het weer beter, we haalden een blauwe loper in, dan een gele loper in, dan een grijze,….. De moraal ging naar boven!

Toch bleef die blauw-zwarte loper naast mij zeggen ‘ik ben moe, ik ben aan het afzien’. We waren nog maar aan kilometer 15. Dit ging nog stevig worden!

IMG_0420Trek het ‘nu’ vacuüm, Peter. Ga gewoon door, laat alle gedachten los, en focus op nu”. Dit hielp. Aan kilometer 32 moest ik nog dieper in mijn coaching-skills graven. Maar een marathonloper coachen, dat is toch nog wel iets anders dan een medewerker.

Aan kilometer 39 dan de laatste zwaai en ‘VOLHOUDEN!’ roepen.

Nu moest hij het alleen doen. De fietsers werden daar van het parcours gehaald, en werden gepijld via de R4 naar de finish.

Ik wou en zou aan de finish staan vooraleer Peter aankwam. Eens aangekomen aan de sporthal – de finish was immers binnen – voelde ik dat ik nog op tijd was.

Ik wist dat de aankomst bevrijdend én moeilijk zou zijn. Een paar minuten later was hij er dan, de muziek op de achtergrond en de spots maakten hem en het nog mooier.

Kathelijne verteltBlij dat het achter de rug was, emotioneel dat hij zo diep was gegaan.

Er stonden 3 minuten méér op de klok dan op 8 oktober in Meerssen. Een troostende knuffel was hard nodig. Maar de fietscoach staat ook daarvoor paraat!

Marathon Gent: we zullen jou niet snel vergeten. Je was mooi, verraderlijk, en de start té snel. Maar ook warm en gezellig. Je kwam snel na Meerssen, 20 dagen om precies te zijn.

Nu is het tijd voor rust en herstel.

Alleszins, een dikke proficiat aan de organisatoren! Het was af!

Gratitude

En ik? Ik ben eerst en vooral blij dat mijn Peter heelhuids binnen is, en intussen al droomt over marathon nummer 17: Rotterdam, here we come!

Met sportieve groeten,

Kathelijne”

Advertenties

12 comments

  1. Het is moeilijker door te zetten als je weet dat je eigenlijke doel niet meer haalbaar is en toch het alles te geven voor wat wel haalbaar is. Top gedaan van Kathelijne en jezelf. Erg leuk geschreven. Goed herstel.

    Groetjes,

    Dorothé

    Liked by 1 persoon

  2. Zoals ik al via SMS zei: dikke high five voor Kathelijne! En voor jou natuurlijk: een tijd waar ik alleen maar kan van dromen in weersomstandigheden waar ik er ’s morgens na 12 kilometer al de brui aan gaf… dikke chappeau! En, succes in Rotterdam 😀

    Liked by 1 persoon

  3. Hey peter , sedert de verkening van de marathon van gent ben ik u blog beginnen lezen top !!! Was mijn vierde marathon en ben super tevreden over mijn tijd 3h07 …. maar doel is en blijft die sub drie dus nog werk aan de winkel ! Ps was verdorie pittig parcour en dus dikke proficiat voor alle finishes ! Gr en ms eens tot een volgende loopevenement (3december halve marathon oostuinkerke)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s