Adembenemend

Posted by

THEDit weekend stond “Natuurlopen Lier” op het programma. Een vaste waarde. Een prachtig parcours, met veel groen en quasi-voortdurend langs het water.

Wél pittig: vaak vol in de wind. Elk jaar een mooi deelnemersveld, niet te groot en niet te klein, met steeds enkele bekenden.

Recentelijk bleek uit testen (4 x 2.000 meter, en telkens lactaatmeting) dat de anaërobe grens hoger ligt dan gedacht. Hoe dat komt, dat weet ik niet.

In ieder geval dacht ik dus veel te snel dat ik al moe aan het worden was 🙂

Benny suggereerde om de 10 Mijl in Lier aan 4:00 minuten per kilometer te lopen. Dat is een stukje sneller dan anders, dus u mag dat gerust weten: ik stond met een klein en bang hartje aan de start.

Verdomme, dacht ik.

Ja, beste lezers, het huilen stond mij nader dan het lachen. Welk een doffe ellende heb ik nu weer over mezelf afgeroepen, zo sakkerde ik. Misschien kent u dat wel. Dat venijnige stemmetje.

Je kan het niet.

Dat gaat niet lukken.

Dit wordt niets.

Zo. En terwijl ik nog volop aan het piekeren was, weerklonk het startschot. Ik begon aan 4:00 min/km. Dat was een adembenemende ervaring. Letterlijk, dan. Het was happen naar adem. Na een drietal kilometers voelde het al beter, maar toch. Verdikkeme, dit was afzien.

En hoe mooi ook, het parcours in Lier is niet van de poes, met lange stukken waar je vol in de wind komt te zitten. Dan zie je het tempo schrikbarend snel zakken. Naar 4:05, naar 4:10. En elke keer opnieuw terugvechten naar die 4:00 min/km. Dat lukte telkens opnieuw, al dreigde het bij km 11 en 12 mis te gaan: eerst zakte het tempo naar 4:04 min/km, dan naar 4:06, en toen was het weer erg naar adem happen. Ik dacht, lap, dit komt niet in orde.

LierGelukkig waren de lastige stukken toen achter de rug, en vanaf kilometer 14 ging het beter (3:57 min/km).

Naar het einde toe was er zowaar een klein overschotje, en de laatste kilometer ging aan 3:52 min/km.

Stikkapot, voelde ik me bij de aankomst.

Kathelijne vroeg of ik kwaad was 🙂

Neen hoor, in tegendeel.

Wel stikkapot. Ik had alles gegeven.

HS LierM’n hartslag zat het eerste deel van de wedstrijd grotendeels in de anaërobe zone, +170, +180, en soms hoger.

Pas in het laatste deel van de race raakte de hartslag enigszins op orde.

Toen kwam ook het vertrouwen: dit komt goed.

Wat zit lopen toch voor een groot stuk tussen je twee oren.

NieuwpoortVandaag stond er een hersteltraining op het programma. Aan zee, in Nieuwpoort. Nog volop nagenieten.

Blij en trots.

Dankbaar dat het gelukt is.

Dankbaar, dat m’n lichaam dit allemaal toeliet, met af en toe wat gekraak en gesputter, en van tijd tot tijd een vleugje protest, maar zonder kleerscheuren.

Het gaf een warm gevoel dat Kathelijne erbij was, in Lier.

Ik voelde me dankbaar om de goede zorgen en de prima begeleiding van Benny.

Dankbaar ook, om de berichtjes van lezers en van de loop- en lotgenoten op Strava.

Et voilà. We zijn er klaar voor. Op naar de volgende uitdagingen. Op zaterdag 9 december is er “Bredene Loopt” (12 km) en op zondag 10 december is het Sunday Runday!

Ik wens iedereen een fijne & sportieve week!

Groeten,

Peter

Advertenties

4 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s