Langlopen in Lindau

Geplaatst door

Langlopen in LindauBeste lezers,

Gisteren stond er een duurloop van 30 km op het programma. In Lindau, dan nog wel.

Zulk een mooie omgeving, en zo’n pittoresk stadje, beste lezers, héérlijk.

Wegens omstandigheden kon ik pas om 20u vertrekken.

Eerst even het waterreservoir van m’n camelbak gevuld, en dan m’n rugzakje m’n rug op, et voilà.  We waren er dus helemaal klaar voor. Dacht ik. Nét voor ik de deur achter me sloot, merkte ik het. Bij wijze van test wou ik eens een sipje nemen, en toen schoot het me te binnen. Het darmpje!

Je hebt zo’n darmpje nodig om het water van het reservoir naar je mond te krijgen. Damn. Waar was dat darmpje gebleven?

In Tervuren, zo bleek.

LindaEnfin, niet getreurd, dacht ik, dan nemen we wel enkele flesjes water mee.

Om 20u was het nog helemaal licht, en zo konden we de streek van Lindau in zijn pracht en glorie ontdekken.

De namen van de dorpjes alleen al, bij voorbeeld de Taubenberg.

Zouden de mensen daar hardhoors zijn? De klim naar deze Taubenberg was alleszins indrukwekkend.

Ik liep m’n neus achterna, van het ene dorpje naar het andere. Alles stond prima aangeduid, met van die handige bordjes. Die kon zelfs ik niet missen.

Het eerste deel van de training was het nog licht, toen kon ik nog vrolijk stukken door het bos lopen. Voor de training had ik wel niet meer kunnen eten, en dus stond m’n reukzin op scherp. Overal waar een een BBQ op handen was, kon ik er op de geur naar toe lopen.

Het tweede deel was minder handig. Het zomerse gevoel was weg, het werd killer, en vooral, het werd pikkedonker.

In het donker zag je die handige bordjes toch beduidend minder goed, had ik de indruk. Maar u hoort mij niet klagen. Het was heerlijk, om in m’n ukkie door wegen en velden te trekken.

M’n gedachten waaierden uit. Een verhaal dat me te binnen schoot, zo maar. In het dorpje waar ik opgroeide was er een voetbalploegje, en op een dag bleek dat de vrouw van de trainer er vandoor was met de doelman, en vice versa. Helemaal begreep ik het toen niet, maar zij had de doelman meegenomen voor privé-doeleinden, zei men.

Dat gaf een hoop ellende.  De trainer zat in zak en as want zijn ploeg had geen reservedoelman. “Een reservedoelman, dat hebben wij niet nodig”, had de trainer altijd geredeneerd.

20180525_224957Nou. Dat was dus verkeerd geredeneerd, zo bleek, en van de ene dag op de andere dag, was er géén doelman.

Bij de volgende wedstrijd werd de linksback in het doel geposteerd, en dat was een regelrechte ramp.

Die linksback was een brave jongen, vol goede wil, maar hij was amper 1 meter 60 groot, enfin, klein, en de tegenstanders waren ook niet van gisteren. Kortom, elke hoge bal was raak.

14-0 werd het.

Na 30 kilometer zat de duurloop er op, en we kwamen aan in Lindau. Wat een feëeriek zicht. Al die lichtjes.

Mensen die nog een glas aan het nuttigen waren. Geroezemoes. Hier een daar iemand die boven z’n theewater is. Duitse liederen van “prosit” hier en “prosit” ginds. Héérlijk.

Oh. En wat is er fijner dan een duurloop van 20 km?

Langlopen in Lindau 2Twéé duurlopen van 20 km.

Tijdens de lunch, nam ik nummertje één voor m’n rekening.

Het was pokkewarm. Het goede nieuws was dat ik m’n zonnepet had meegenomen uit Tervuren.

Het slechte nieuws was dan weer dat ik ze op m’n hotelkamer had laten liggen.

Ook goed nieuws was dat ik er op tijd aan gedacht had om een flesje water mee te nemen.

Zij het dat 25 cl toch niet zo héél veel bleek te zijn, na 2 à 3 kilometer was m’n flesje al leeg.

Deze avond stond nummer twee op het programma.  Dat leek even helemaal mis te gaan, want ik had m’n lunch gemist, en toen ik om 20u30 aan deze duurloop begon, viel ik zowat van m’n stokje van de honger, als het gepermitteerd is dat ik lichtjes overdrijf.

Langlopen in Lindau 3Gelukkig kwam ik snel aan een minigolfterrein, waar uitgebreid reclame werd gemaakt voor de lekkere koffie, het ambachtelijke ijs, en de kraakverse kuchen.

Helaas, de kraakverse kuchen waren op, en een kloeke dame liet me weten dat de zaak eigenlijk gesloten was.

Dat klonk niet alsof er veel ruimte voor onderhandelingen was. En normaliter pas ik wel op wat ik zoal zeg tegen kloeke Duitse dames.

Maar nu dacht ik, “Nood breekt wet”. 

In m’n properste Duits, zei ik:

“Hunger.”

En daarbij maakte ik een universeel gebaar, ik wreef over m’n buikje.

Langlopen in LindauEnfin, als het echt moest, wou deze dame nog wel een Frankfurter Wurst bereiden, gaf zij aan.

Nein“, zei ik, “Ich muss immer noch rennen“.

Gelukkig, toen zag ik het!

Ze hadden Snickers.

Famous

“Gib mir nur drei!”, kraaide ik enthousiast, en zo konden wij weer verder, eens ik die in mijn molen had geslagen, waren we weer vertrokken. Voor opnieuw een heel fijne training.

Zo. En nu zijn we toe aan een beetje rust!

Met sportieve groeten,

Peter

Advertenties

4 comments

  1. Knap gelopen met al die ongemakken. Mooie manier van trainen om 2x te gaan. Herstel en belasting ineen op één dag. Je kunt zo sneller je kms opbouwen. Ben benieuwd hoe jij de trainingseffecten ervaart.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s