Dag beste lezers,
Alles goed met jullie?
Raakte iedereen op tijd klaargestoomd voor een fijne voorjaarsmarathon, volgend weekend?
Hier zijn wij vandaag stevig met de neus op de beenharde feiten gedrukt. Onze zesjarige (Quint) vroeg me wanneer ik nog “jong” was. Toen ik naar waarheid antwoordde dat dat ondertussen een decennia of vier geleden is, zag ik hem diep nadenken (en rekenen).
Met als – licht confronterende – vervolgvraag: “Was dat dan voor, of nà de dino’s?”
Zo wist ik ineens in welk tijdvak ik word gesitueerd, door het jonge volkje.
Speaking of which. Qua hardlopen was het leven wel héél eenvoudig, in de jaren ’80! Je trok een affreus lelijk katoenen t-shirtje aan, een mottig loopbroekje, en tot slot, je loopklompen van anderhalve kilogram, zonder carbon plate uiteraard, en juju, vooruit met de geit!
Vandaag de dag is hardlopen nét iets complexer geworden. For starters: als je anno Domini 2025 gaat hardlopen, moet je al op voorhand hopen dat je snel GPS-contact maakt, of het feestje gaat niet door.
Maar goed, wij moeten het toegeven: technologie zorgt voor vooruitgang, en wie “technologie” en “hardlopen” in één zin combineert, komt volautomatisch uit bij Trenara.
Een platform dat groeit als kool, en daar wilden wij graag het fijne van weten. Meer nog, we vroegen het rechtstreeks aan Christophe!
Dag Christophe, kan je ons even kort vertellen hoe je op het idee bent gekomen om Trenara te ontwikkelen?
Wel, de partner in dit project (Gert) en ik trainden al lang samen. Door een achillespeesoperatie (in 2016) kon ik zelf een hele tijd niet trainen. Aldus ging ik me toeleggen op coaching en fysieke testing. Gert had een loopband, ik had een wearable om te testen.
Gedurende de vele avonden bij Gert in de kelder, waren er wat frustraties rond het toestel (BSX Insight) en zo ging de bal aan het rollen. Gert ging zelf berekeningen maken en hij werkte het algoritme van/voor Trenara uit.
In 2017 ontstond dan het idee om er een app mee te maken, rond prognoses en toch ook eventueel loopschema’s.
Door mijn eigen ervaring (als atleet, als trainer, als organisator van wedstrijden, etc.) had ik best een goed inzicht in onze sport.
OK, spannend. Hoe zou je Trenara precies omschrijven? Is het vooral een platform en applicatie? Of in de eerste plaats een community? Of weegt de persoonlijke toets nu het zwaarste door?
De community groeide door de applicatie, maar dit was niet een doel op zich. We wilden graag goede schema’s aanbieden. Bv. voor de typische, ongebonden, 10k wedstrijdloper, die wilden we graag een stevig houvast geven.
Omdat onze eerste gebruikers lokaal waren, durfde ik er meer van mezelf in steken (feedback, beschrijvingen, …). Net door er een gezicht aan te geven ipv iets anoniems, groeiden we via mond-tot-mondreclame tot wat we nu zijn.
De feedback is niet anoniem, wie vroeg op de dag gaat lopen, die gaat het geweten hebben (ik ben géén early-riser). Dat geeft duidelijk een persoonlijk gevoel.
Daarnaast zijn de schema’s van groot belang: afwisseling is
erg belangrijk. Kennis van fysiologie is vaak niet voor iedereen beschikbaar, dankzij onze app vertalen we deze expertise voor àlle liefhebbers van de sport.
Momenteel gebruiken 125.000 gebruikers de toepassing, las ik? Dat lijkt me gigantisch veel … Is er dan nog ruimte voor persoonlijke contacten en gerichte feedback?
Ondertussen zijn 60 000 helpdeskberichten via mijn vingers & ogen gepasseerd, oftwel 64 berichten per dag (heen-en-weer). Dat kan ik uiteraard niet blijven volhouden, persoonlijk. We zullen dus zeker een AI-agent moeten trainen op al mijn schrijfsels, om die taak substantieel te verlichten.
Mààr, ik wil wel dat ook dàt nog steeds persoonlijk is. Het voordeel is dat Trenara een passieproject is, en ik dus niet op een uur kijk. Dat geeft véél mogelijkheden met de huidige tools.
Persoonlijk contact moet er meer komen: de tijd die ik nu spendeer aan 1-op-1 contacten, wil ik in 1-to-many steken. Hardlopers stellen immers vaak hetzelfde type vragen, die ik kan vertalen in blogs en filmpjes.
Anekdotisch: afgelopen donderdag was ik op De Jogclub live ism de KUL, en daar kwam een Trenariaan op me af. Ik sprak haar aan met haar voornaam, en dat raakte haar. In alle eerlijkheid, dat kan ik niet met alle 125.000 gebruikers, maar live ergens zijn als coach/gezicht van de app heeft een grote waarde.
Waarin verschilt Trenara van andere platforms/applicaties? Het lijkt me niet evident om heel “uniek” te zijn?
Inderdaad, dat is zeker niet evident. Het succes/verschil ligt volgens mij toch in de persoonlijke touch. Ik ben nu bezig met een herwerking van de schema’s. Omdat ik meer
parameters kan gebruiken. Dat is een wereld van verschil voor mij als trainer, maar het was een werk van maanden.
Via de community houd ik iedereen op de hoogte. Daar vertel ik ook waar de manco’s liggen, en dat wordt geapprecieerd.
Of, zoals een collega van mij vroeger zei: ’t is niet het werk, het zijn de mensen. Uiteindelijk draait alles rond de connectie die we met onze gebruikers maken.
Is Trenara ook echt een “club” met gezamenlijke activiteiten, en zo ja, hoe werkt dat? Zelf ben ik trots lid van Team Fischer, en daar is de clubwerking erg belangrijk: lopers motiveren elkaar, etc.
Lopers spreken graag met elkaar af, zien we. Dat is een onbedoeld effect van het community aspect, maar wel leuk.
Ze maken Troops aan om samen voor hetzelfde doel te trainen.
Na de marathon van Valencia zaten we met een 30-tal Trenarianen samen in een tapasbar. Ik speelde vorig jaar haas op de Antwerp 10 miles, en we spraken ook af op onze lokale Tungri run,…
Ondanks de schaal is er dus ook offline een groepsgevoel. Gisteren heb ik nog de anekdote gehoord dat iemand een Trenara-shirt aanhad in een skihut, en herkend werd door een andere Trenariaan. Ze hebben dan samen iets gedronken … Dat zijn leuke verhalen om te horen natuurlijk.
Is er een anekdote die je graag wil delen?
Ik denk aan de Antwerp 10 miles. Op het laatste nippertje post ik een story op onze instagram pagina dat ik onverwacht een ticket had bemachtigd. Uiteindelijk vormden we nog een groepje van 8 lopers, we gingen voor 65’. Voor en na de wedstrijd ga ik dan mee op de foto, ook al weten ze dat ik niet zo sociaal ben. Dit was voor mij de eerste keer dat ik live met onze impact geconfronteerd werd.
Het maakt me ook nederig: het zijn zij die er voor zorgden dat een hobbyproject van Gert en mezelf, nu mijn voltijdse job is.
En nu? Wat zijn de toekomstplannen van Trenara?
We willen graag nog verder groeien. We willen ook completer worden in ons aanbod.
Via VLAIO hebben we nu de goedkeuring van een Baekeland-mandaat kregen, dat is ook een mooie erkenning. Niet alleen onze gebruikers geloven in ons, ook een commissie met experts op wetenschappelijk vlak. De volgende jaren hebben we hierdoor een doctoraatsstudente (KUL) in dienst die ons meer inzicht kan geven in het metabool profiel van onze gebruikers.
We willen wetenschappelijke kennis blijven verwerken in onze app. Dat is de moeilijk / dure route naar succes, maar wel de meest duurzame.
Dankjewel, Christophe!
Is er nog een laatste boodschap die je graag wil meegeven aan de lezers?
Wel, dat ik kan werken binnen ‘mijn’ sport, is een droom. Ik ben erg dankbaar dat zovelen in ons geloven. Wat we doen als Belgisch bedrijfje is niet vanzelfsprekend. Dat maakt me trots, maar ik besef even goed dat we er nog niet zijn. Dat is een belofte aan onze gebruikers: het wordt alleen maar beter!
Zo.
Dat was Trenara, voor de lezers samengevat in een notendop, en verteld door Christophe himself.
Indien de lezers hier vragen of bedenkingen over hebben, ik zou zeggen: shoot?
Met sportieve groeten,
Peter
Geef een reactie