Vandaag stond de Enschede Marathon op het menu. De voorbereiding was prima verlopen, en dan denk je natuurlijk al gauw, wat kan er nog misgaan?
Waarover later meer.
Enfin, voor een heel wat lopers liep het ’s ochtends al flink mis: de organisatie had met veel passie het gebruik van openbaar vervoer aangemoedigd, om allerlei goede redenen.
Bij de Nederlandse Spoorwegen (NS) dachten ze, “Kom, vandaag laten we het eens hélemaal in de soep draaien”, en zonder blikken of blozen annuleerden ze deze ochtend een heel aantal treinen richting Enschede.
De NS en de NMBS, het zouden nog dikke vrienden kunnen worden :-).
De marathon van Enschede dus.
Enschede, het is een van de oudste én snelste marathons van Nederland. Sterker nog, hij staat bekend als de oudste marathon van Nederland én West-Europa, met een rijke geschiedenis sinds 1947.
In 2019 liep ik deze marathon al eens, en het is echt wel een favoriet van me: een prachtig parcours, bekend om zijn snelheid, met sfeervolle delen door het centrum van Enschede, en ook rustige stukken, bv. rond de campus van Universiteit Twente, en dies meer.
Vele berichtjes bereikten mij gisteren: waarom ik in hemelsnaam in Enschede liep, en niet in pakweg Brussel/Leuven, voor het Europees kampioenschap.
Het eenvoudige antwoord luidt: toen ik het nieuws vernam over het Europees kampioenschap in Brussel/Leuven, was ik al in het lang en in het breed ingeschreven voor Enschede.
En Enschede is een van de mooiste marathons die ik ken!
Na een 5-tal maanden van voorbereiding stond ik dus vandaag – eindelijk – aan de startlijn, vol spanning. In gedachten had ik de marathon al een twintigtal keer gelopen :-)
De voorbereiding was erg gunstig verlopen, zonder blessures, met een mooi PR op halve marathon, en dus koesterde ik opnieuw de hoop om een Sub3 te lopen.
Achteraf bekeken ben ik wellicht toch iets te snel gestart. Maaja, hoe gaat dat, je voelt je goed, en broem broem, vlammen maar.
De eerste helft van de marathon verliep dus uitstekend en halverwege lag ik 2 minuten voor op schema. “Dat krijgen ze bij de NS niet al te vaak voor mekaar”, bedacht ik me.
De tweede helft was minder gelachen. Omstreeks km 28 kreeg ik een flinke tik, en toen begon de marathon-uitdaging pas écht.
De benen voelden zwaarder, en onvermijdelijk moest ik het tempo wat laten zakken.
Flauwe bees dat ik ben, laat ik op zo’n momenten ook wel iets te gemakkelijk het kopje hangen, moeten we er eerlijkheidshalve bij zeggen.
Niet goed, maar zo ging het nu eenmaal.
En eenmaal de Sub3 finaal uit het zicht was verdwenen, schakelde ik over naar jogging-modus.
Ik raapte een loper op die het nog zwaarder had dan mezelf, en enthousiast deed ik een hele uitleg, dat ik te rap gestart was, dat ze bij de NS toch best de Augiusstal eens flink zouden moeten reinigen, en zo voort, en zo verder, tot de brave man me na een klein kwartiertje liet weten van Duitse origine te zijn, en dat hij er niet veel van begreep.
Ook goed, en zo hobbelden wij gezwind verder.
Uiteindelijk kwam ik binnen na 3 uur en 3 minuten.
Daar was ik alsnog content mee. In het algemeen klassement was dat goed voor de 186e plaats.
Helaas iets relevanter als je de 50 gepasseerd bent: 8ste in mijn leeftijdscategorie.
Bij elke marathon hoort een woordje van dank: een dikke merci voor Benny Fischer en de prima begeleiding. Zijn adviezen en steun hebben me goed geholpen om sterk aan de start te verschijnen.
Ook véél dank aan Kathelijne Verboomen en de kids voor de warme liefde en steun, zowel tijdens de voorbereiding, als vandaag langs het parcours.
En wat betreft Team Fischer: iedereen uit het Whatsapp-groepje een dikke merci voor het teamgevoel, en dan in het bijzonder, een dankuwel voor Claudia: zoveel enthousiasme en steun, merci, merci!
De organisatie was top, en het publiek hielp een mens door de lastige momenten!
En nu, op naar de volgende!
Welke dat wordt, weet ik nog niet. We zoeken een vlak parcours, ergens in september/oktober, en idealiter is het voor de familie ook een fijne citytrip!
Alle tips zijn welkom!
Met sportieve groeten,
Peter
Geef een reactie