Fantasie

Posted by

DreamsIedereen heeft in het Leven wel zijn of haar een natte droom, denk ik. Hoop ik. Eenieders fantasietje ziet er wellicht behoorlijk anders uit. In de ene zijn of haar natte droom figureren misschien, en ik doe maar een gokje, een bloedmooie blondine, een peperduur yacht, twee flûtes tot aan de rand gevuld met fris sprankelende champagne, en een flink uit de kluiten gewassen bankrekening in een (fiscaal) paradijs ?

De ander zijn natte droom is dan wellicht weer niet voor publicatie vatbaar, in deze zedige blog.

En of u graag wil vernemen wat mijn natte droom is, ik durf het te betwijfelen. Maar goed, voor de dag ermee: ik ga toch even in alle openheid mijn blogje open doen met betrekking tot mijn droom en fantasie in het hardlopen, er even van uitgaande dat beperkingen niet bestaan. Nummer

Toen ik in 2011 voor het eerst een marathon liep, had ik geen flauw idee welke eindtijd ik zou gaan lopen, als ik de finish al zou halen, en waar de grens zich zou bevinden, op langere termijn. Het eerste weet ik ondertussen, 4u04.  Het tweede weet ik vijf jaar later nog niet, bij elke marathon kan je je tijd aanscherpen, het is moeilijk te voorspellen waar de grens ligt.

Op een bepaald moment heb ik ontdekt wat mijn ultieme hardloopambitie is: ooit eens een “sub 3” lopen. Een marathon onder de drie uur, dus. Niet veel lopers spelen dat klaar. Een paar honderd, in België, schat ik. Rationeel denkend & analytisch gesproken behoort dat niet tot de mogelijkheden. Sub 3Te kleine longinhoud. En nog 87 andere biologische, medische, mechanische en neurologische redenen. Sub 3. Het tempo dat je dan moet halen ligt iets onder de 04:15, oftewel iets minder dan 4 minuten en 15 seconden per kilometer. Dat hou ik – met wat geluk – 2 à 3 kilometer vol, maar géén 42.

Maar iedereen mag dromen natuurlijk, wat is het leven zonder een spannende, ambitieuze droom? Soms ben ik aan het trainen, en dan droom ik daarover. MedailleDan stel ik het me voor. Op het moment dat ik bv. bergaf loop, met een stevige wind (of beter gezegd, een bijna-orkaan) in de rug, aan 4 min en 15 sec per kilometer.

Een beetje zoals het kleine jongetje (of het kleine meisje) dat zich inbeeldt dat hij (of zij) in de cockpit van een supersonische straaljager zit.

Hoe onrealistisch dat ook moge zijn, iemand zei eens op een mooie dag (ik ben vergeten wie dat zei, en waarom hij of zij dat zei):

“If you’re dreams don’t scare you, they are nog big enough”, en zo is het maar net.

De stappen tussen 4u04 en 3u13 waren wel een rollercoaster, met enkele ups, en met hier en daar een paar flinke downs. Lesson learned, onderweg: vaak kan je wel vanalles willen en er van dromen, bv. in de voorbereiding naar Tokyo mikte ik bv. op 3u15, maar dat viel dus lelijk tegen. OverzichtEén kleine zijsteek, en daar ging de ambitie.

Op zich geen ramp, het was en het bleef een héél fijne ervaring …

Ook geleerd: met een halve blessure aan een marathon beginnen (Rotterdam), of onvoldoende getraind aan de start verschijnen (Ieper): dat zijn geen ideale recepten voor een blitse eindtijd.

De vraag is waar de gezonde ambitie en de frivole fantasie eindigt, en waar de droom volstrekt onhaalbaar wordt, en tot ontgoocheling leidt als je er te veel aan gaat vasthouden.

Marathon AntwerpenWanneer ik schreef over die rationele obstakels op weg naar je droom, is dat misschien die Negative Committee in Your Head, waar ik het eerder eens over had. Maar wellicht is het toch ook een kwestie van gezond verstand. Dat je met een bepaalde VO2 Max geen absurde doelstellingen moet gaan formuleren die niet haalbaar zijn, hoe hard je ook traint.

Ik ben er nog niet uit.  Maar dat is niet erg. Eyes on the StarsNog 189 dagen te gaan tot aan Frankfurt, nog 189 dagen om een spannende, maar haalbare doelstelling te formuleren.

En om hard te trainen. Maar toch ook, om een beetje voorzichtig te trainen. Wil je je eindtijd verbeteren, dan is er veel snelheidswerk aan de orde, las ik, en daar zit nu net het risico op blessures:

“Snelle trainingen geven je een fantastisch gevoel, en alles lijkt perfect te gaan, maar je komt tegelijkertijd steeds dichter bij een blessurerisico.

Je hart en longen doen het prima, maar je traint wel harder dan je banden en pezen aankunnen. De tijdbom begint dan te tikken”

We zien wel.

Ambitie, wilde dromen, ambitie, en realiteitszin. De beste keuze is wellicht, “Keep your eyes on the stars, and your feet on the ground” ! 🙂

Sportieve groeten,

Peter

====

Advertenties

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s