Fura 10 Miles – 1u07

Posted by

Fura 10 MilesGisteren verschenen we aan de start van de Fura 10 Miles, een héérlijke race.

Dwars door het groen.

Katrien heeft er een mooi verslag over geschreven, en alles wat ze schreef is helemaal wààr, dus dat gaan we hier niet allemaal herhalen 🙂

Het parcours van de Furaloop is erg pittig, het is voortdurend klimmen en dalen, niet evident om dan een goede tijd te lopen. 

Benny had geschreven: “Geniet van het loopje en probeer zo snel mogelijk te lopen. Loop je trager dan vorig jaar, dat is niet erg, dat kan gebeuren. Loop je sneller, dan heb je de marathon héél goed verteerd. Succes!”

Nou. Goed begonnen is half gewonnen, luidt het gezegde, en de eerste helft van deze race verliep voorspoedig, we vlogen berg op, en we vlogen berg af.

Fura StartDe eerste wedstrijdhelft verliep in amper 32 minuten, als ik dat de tweede helft had aangehouden, was het een PR geworden.

Maar toen.

Maar half gewonnen, is nog niet helemaal gewonnen. Dat zou ook een spreekwoord kunnen zijn 🙂

Dames en heren, halverwege in het bos ben ik me daar toch de trol met de hamer tegen gekomen! Geen sierhamertje, maar een moker om u tegen te zeggen. Een vervelend gevoel, als er nog een tweede helft te gaan is. 🙂

Toen zagen we door de bomen even het bos niet meer. Uiteindelijk is het wel goed afgelopen, met de eindtijd van 1u07 (en 55 seconden) was ik best tevreden. Dat is (op enkele seconden na) dezelfde eindtijd als vorig jaar.

1u07, goed voor de 37ste plaats, en de 8ste plaats in m’n leeftijdscategorie.

Maar wat was het afzien. Die tweede helft zat de hartslag voortdurend veel te hoog  (+180), en telkens ik wou versnellen, schoot m’n hartslag onmiddellijk door naar 190 à 195, dat kwam niet goed. Dus elke keer weer temperen, was de boodschap.

Bij deze, tussen haakjes, nog een woordje van dank voor Bart. Hij introduceerde me tot TrainingPeaks, een erg goede app, waarmee je je trainingen en wedstrijden prima kan analyseren.

TP

Nu. Wat kan je zoal doen, als je de man met de hamer ontmoet?

Fura 10 Miles 2Ten eerste zorgt zo’n moment natuurlijk voor een mentaal spelletje: je lichaam wil langzamer lopen, maar je wil toch voor een goede eindtijd gaan, dus doorduwen is dan de boodschap. Dan helpt het als je marathons loopt, je weet wat het is om op je tandvlees te zitten, en je wéét dat je er wel door zal spartelen, als je maar niet op geeft.

Ten tweede, je weet dat er een einde aan komt,  en in plaats van in kilometers, ga ik dan maar liever in minuten rekenen. Nog 18 minuutjes te gaan, komaan, wat is dat nu, 18 minuutjes.

Dat zeg ik dan tegen mezelf, en dat helpt.

Een beetje.

Ten derde helpt het om op je houding te letten. Als je moe bent ga je vaak in bloemzak-modus lopen, en dan helpt het om – letterlijk – de rug te rechten.

Ten vierde, vaak heb ik bij vermoeidheid de – slechte – neiging om zo groot mogelijke stappen te nemen. Waarschijnlijk vanuit de gedachte, dan gaat het beter vooruit. Niet, dus. Korte stappen zijn net beter. Bij overstriding land je méér op je hielen, en zo worden de remmende krachten net vergroot, je moet jezelf dan telkens over je eigen zwaartepunt heen tillen. Dus korte passen en zo kort mogelijk grondcontact is de boodschap, ook en vooral bij vermoeidheid.

Je kan daar op oefenen 🙂 : “Zo leer je je beentempo te verhogen”.

Fura opwarming 2Ten vijfde helpt het voor mij om op zo’n lastige momenten een precies doel vast te houden. Vorig jaar deed ik er 1u07 over, en die hele tweede wedstrijdhelft heb ik dat vast gehouden, dat ik dààr niet boven wou gaan.

Of toch niet te veel 🙂

Zo kon ik temperen, maar toch nog steeds met het doel voor ogen om zo dicht mogelijk bij die 1u07 te mikken.

Dat hielp.

Bij aankomst had ik mixed feelings. Blij en dankbaar dat ik kon en mocht deelnemen aan deze prachtige loop, en tevreden met de eindtijd. Maar toch ook met de bedenking dat dit beter had kunnen verlopen, als ik een beetje had gedoseerd.

Snel vertrekken met het oog op een goede eindtijd is natuurlijk erg dapper, maar de grens tussen dapper en dom is soms flou. En deze keer zat ik aan de verkeerde kant van de grens, vrees ik 🙂

In ieder geval, de voorbereiding van de volgende marathon is bij deze weer officieel gestart.

Een dikke merci weer aan de wedstrijdorganisatie, de Fura 10 Miles is en blijft een echte topper. Goed georganiseerd, prachtig parcours, met flinke klimmen, héérlijk!

Oh, en als u op 22 juni geen plannen heeft, wel, dan is er de eerste #RunnersTalk in Mechelen. Als u graag komt luisteren naar een viertal sprekers, over hardlopen en sportvoeding, over mindful running, over hardlopen en schrijven, en zo meer, dan is dit een warme aanrader! ’t Is een eerste experiment, dus het is nog in petit comité, met beperkt aantal plaatsen (20).

Tot in de draai, of tot in Mechelen! 🙂

Met sportieve groeten,

Peter

 

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s