Zenuwen

Posted by

ZenuwenBeste lezers, wat zijn wij toch soms zenuwachtig, voor een race. Dan valt er geen rechte voor te ploegen, met uw bloggende dienaar.

Nog minder dan anders, zou je het iets accurater kunnen formuleren.

Echter, vandaag, had ik voor de NY 5 km race totaal geen zenuwen, over m’n eigen te leveren inspanning.

Totaal niet.

Des te zenuwachtiger was ik voor Kathelijne. Maar dat liet ik natuurlijk niet merken.

Kathelijne zou ook meelopen, en deze namiddag vroeg ze wat je kan doen, tegen de pre-race zenuwen. Niet veel, gaf ik toe. Niet ophouden met rustig te ademen. Want wie ophoudt te ademen, die haalt vaak niet eens het begin van de race, laat staan het einde.

20170727_183723(0)Maar goed, een klein uurtje op voorhand vertrokken we naar de start, ergens in Central Park. Maar nondepiep, dat was een flink eind verder wandelen dan ik op voorhand had gedacht.

Daar had ik me lelijk op miskeken. M’n ruwe schatting was iets te optimistisch, zo bleek.

Dat begon al goed.

Zo werd het rustig en relax wandelen naar de start, plots een wel érg pittige opwarming.

Bekijkt u rustig de foto voor de start even: allebei toch lichtjes gespannen hé. Of zeg maar: met strak gespannen zenuwen.

Ik hoopte uit de grond van mijn hart, als Kathelijne het maar een fijne race vindt! Haar grootste bezorgdheid is dat ze niet graag laatste wil eindigen, en dat begrijp ik natuurlijk, ten eerste wil niemand graag als laatste finishen, en ten tweede is het nu eenmaal onvermijdelijk, dat er toch iemand als rode lantaarn eindigt, dat is de wiskundige wreedheid van zo’n race.

20170727_184205Voor de start konden we nog even bijpraten met Michael Capiraso (President & CEO) en Peter Ciaccia (President, Events & Race Director TCS New York City Marathon).

Wij lieten hen weten dat we organisatie van de race toppie vonden. Met 5.000 lopers samenkomen in een park, dat is niet evident, en eerlijk waar: de organisatie verliep vlekkeloos.

Omgekeerd verzekerden beide heren dat Kathelijne zich geen zorgen moest maken, alles zou prima verlopen, daar waren ze wel zeker van.

En dan is het nu tijd voor een raadseltje. Hoe krijg je 4.998 New Yorkers en 2 Belgen stil?

Ik bedoel, muisstil?

20170727_185332Juist, de national anthem werd gezongen door een wereldberoemde dame (die ik niet ken), en je kon een veiligheidsspeld horen vallen.

Het werd me wel een zware race, met veel klimmen en dalen. Maar alles voelde goed aan. De twee voorgaande dagen zaten wel nog wat in de benen (gisteren 20 km met versnellingen, heuveltraining, en tempoblokken, en de dag ervoor 26 km duurloop), maar daarover hoor je me niet klagen.

Ik liep rond de 3:50 min/km, en was op 19 minuten binnen, goed voor de 97ste plaats, en 9de in m’n leeftijdscategorie.

En toen begon het wachten op Kathelijne. Zo spannend!

Mannekes.

Ik stond daar maar te speuren met m’n arendsblik, me voortdurend afvragend hoe het zou verlopen zijn.

20170727_194049Er zal toch niets gebeurd zijn onderweg zeker?

Toch geen accident, geen malheur, geen zijsteek, of toch geen blessure, zat ik te piekeren.

Een mens mag niet denken in doemscenario’s, maar veel scheelde het niet.

Zo ongerust dat ik was.

Maar na 31 minuten schreed Kathelijne over de finish. Waar vele andere lopers over de finish leken te strompelen, ging Kathelijne sierlijk over de eindstreep. Fris als een hoentje. In amper 31 minuten. Alsjeblief, in de helft bij de dames, en 254ste in de leeftijdscategorie van de jonge hoentjes.

Wat was ik blij dat deze race goed was afgelopen. Zo’n opluchting!

Vervolgens nog enkele kilometers uitlopen, en toen waren we beiden klaar voor een schandalig zondige maaltijd. Die hadden we verdiend, niet?

20170727_195913(0)’t Was een heel verschil, in ervaring. Enkele contra’s: bv. na de race werden er waterijsjes uitgedeeld. Bizar. Bestaande uit een chemisch groene substantie. Ieuw.

Toegegeven, er waren ook volkoren bagels, maar die waren minder in trek 🙂

Maar, beste lezers, de zorg en beleefdheid die aan de dag wordt gelegd: fenomenaal. Met geen woorden te omschrijven. Wat een welopgevoede mensen, die New Yorkers! Geen enkel bekertje belandde op de grond. Maar dan ook, géén enkel bekertje!  Ik heb er speciaal op gelet. Eén voor één belandden die bekertjes waar ze thuis horen: in de vuilbak! Hoe mooi is dat niet? Misschien een gewoonte die wij kunnen importeren? Enfin, ’t is maar een suggestie 🙂

Bij deze, een welgemeende “dankuwel” voor de organisatie, de honderden vrijwilligers, en een dikke proficiat voor de prachtige prestatie van mijn madam!

Met sportieve groeten,

Peter

 

Advertenties

15 comments

  1. Mooie prestaties van jullie beiden! En alweer een leuk verslag! Je bent alweer in goede doen, Peter! Dat belooft veel goeds. Hopelijk kunnen we binnenkort nog eens wat samen trainen en bijpraten. Geniet nog van NYC en dikke kussen aan Kathelijne

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s