Van over ’t water

Geplaatst door

van over het waterBeste lezers,

Antwerpen, parel aan de stroom, en het New York van de Lage Landen. Volgens de inwoners van Antwerpen, toch.

Antwerpen, met de meest roemrijke voetbalploeg van ’t land, en om misverstanden te voorkomen, dan bedoelen we dus the Great Old.

Antwerpen, alwaar ik ben geboren, temidden de jaren ’70.

In volle oliecrisis.

Op prille leeftijd werd ik plots, van de ene dag op de andere, gedropt achter de linies, in een piepklein dorpje in het Waasland.

Afbeeldingsresultaat voor antwerpenAlwaar ik amper verstond wat de mensen zeiden.

Verbolgen vroeg ik aan m’n ouders:

“Wat is me dat hier? Kunnen de mensen hier niet gewoon Algemeen Beschaafd Antwerps spreken, zoals iedereen?”

Wat een vreemdsoortig koeterwaals was me dat.

Aldus begon het eerste leerjaar, en wij dienden te leren lezen. Een prentje met een “vis” werd getoond, en ik zei enthousiast: “Dat ies een vies”.

Tjonge. De ganse klas lag in een deuk, en mijn sympathieke, ietwat landelijke medeleerlingen hapten naar adem van het lachen. En wat nog erger was: onze leraar in alle staten. Hij zei, of neen, hij riep:

“Neen, jongen, neen! Alstublieft, zeg. Vies, vies. Niets te vies! Voor de duizendste keer, het moet zijn: ‘een vis’. Allez, opnieuw!”

De wanhoop nabij, trachtte ik hem zo goed mogelijk na te bootsen: “Een vies”.

Hilariteit, hoongelach. “Jongens toch, daar hebben we het laatste nog niet met meegemaakt”, zo luidde de conclusie eensgezind.

Het was destijds een merkwaardige lichting, want naast ondergetekende, zat er ook nog eens een recent ingeweken Marokkaantje in de klas. Als het plaatje met de vis werd getoond, dan zei die niet “vis”, en ook niet “vies”, dan zei die simpelweg niets. Hij kon nog geen Nederlands. Regelmatig kreeg het jongetje een stamp onder z’n kont, daar zou die leraar vandaag de dag vlotweg de correctionele rechtbank mee halen.

Zo’n klein dorpje, en dan zaten ze van de ene dag op de andere opgescheept met een Marokkaantje én met een Antwerpenaar.

Maar alles went, en zo groeiden wij op in het dialect dat mij eerst zo bizar toescheen. En vele jaren later, vatte ik m’n eerste jaar hoger onderwijs aan, toch wel niet in Antwerpen, zeker? Toen werd het schaakbord opnieuw omgedraaid. Bij elke scherpzinnige interventie van mijnentwege, werd geopperd: “Hier, onze kameraad van over ’t water zal ook eens iets zeggen. Leer misschien eerst eens fatsoenlijk Antwerps klappen, hé manneke!”.

Peter 10 km 19-6Ach. Al die inspanningen om erbij te horen.

Inburgeren, het was en het is niet van de poes.

Geen wonder dat ik en cours de route compleet geradicaliseerd ben. Wat hardlopen betreft, toch. Krakau was m’n 18de marathon, en Eindhoven wordt – bij leven en welzijn – nummertje 19.

Hardlopen, het is een lifestyle geworden. Gisteren stond er een duurloop van 10 km op het programma, met korte versnellingen.

Dat verliep vlot. Maar nadien bekeek ik een en ander, en wat merkte ik? Dat m’n hartslagzones en tempozones verschillend waren in Training Peaks, versus op Strava, versus wat ik zag bij m’n meest recente lactaattesten. Niet een klein beetje verschillend, maar wel, totààl verschillend.

Dienaangaande vroeg ik raad aan Benny, en de zones zoals aangegeven bij de laatste lactaattest leken toch de meest betrouwbare:

tabel

Gisteren liep ik 4:38 min/km, dat zat dus rond de zone “extensieve duur”.

Benny stelde als aanpak voor om de komende weken veel met extensieve intervals te werken. Intervals, maar niet voluit. Bijvoorbeeld, herhalingen van 1km aan 4:10 à 4:15 min/km, dat zou niet al té intens mogen aanvoelen. Na dergelijke trainingen zou het herstel – relatief – goed & snel moeten verlopen. Die 4:15 min/km, dat is ook het beoogde marathontempo (“MT”), en dat zou nog meer vertrouwd moeten gaan aanvoelen.

Zo kunnen we in oktober een meer ontspannen marathon lopen, daar in het verre, exotische Eindhoven. Hopelijk begrijpen we de mensen daar een beetje! 🙂

Met sportieve, ingeburgerde groeten,

Peter

Advertenties

2 comments

  1. Al weer flink aan de bak zie ik. Ben benieuwd hoe het uitwerkt. Zelf moet ik ook meer aan snelheid gaan doen maar niet te intensief . Eerst nog mijn marathon verteren 😉 Wedstrijdjes maar dan net een niveautje eronder. Volgens mij adviseert Benny dat ook of niet?

    Ga erg graag naar Antwerpen trouwens. Pas nog geweest, gauw herhalen.

    Groetjes,

    Dorothé

    Liked by 1 persoon

    1. Veel succes met het herstel, Dorothé! Ik las dat het een harde dobber was, dus je mag dubbel en dik nagenieten! Inderdaad, dat is de planning: wél intensieve trainingen, maar iets minder wedstrijdjes … 🙂 Fijn dat je van Antwerpen houdt !! 🙂 Groetjes, Peter

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s